Home » Design – Faithless

Design – Faithless

door Filip van der Linden
80 views 5 minuten leestijd

Soms heb je geen antwoorden nodig, wel muziek die de juiste vragen stelt. Dat is waar de Italiaanse postpunkband Design op mikt met hun album Faithless. Het viertal uit Ancona keert na een lange onderbreking terug met een album dat zich niet laat betrappen op zonnige levensbeschouwingen. Hier regeert de duisternis, schuren gitaren tegen elektronische klankmuren en legt een dreigende bas de fundering voor elf nummers die de luisteraar meenemen langs verlies, ontgoocheling en een wereld waarin zekerheden afbrokkelen.

Maar vergis je niet: achter die sombere gevel zit een band die al die donkere emoties uitstekend weet te vertalen naar beklijvende songs. Faithless is geen verzameling zwartgeblakerde composities die vooral indruk willen maken met hun duisternis. Design zoekt naar de mens achter de miserie en ontdekt daar, tegen alle verwachtingen in, een sprankeltje hoop.

Sinds de oprichting in 2008 bouwt Design aan een geluid waarin alternatieve rock, elektronica en industriële invloeden elkaar ontmoeten. Op Faithless komen die elementen nadrukkelijk samen. De zware baslijnen, de pulserende elektronische ritmes, de dreigende synthesizers en de gitaren die geregeld uit hun schaduw treden, vormen een overtuigend geheel.

De referenties liggen voor de hand. De melancholie van The Cure, de elektronische spanning van Depeche Mode en de beklemmende kracht van Nine Inch Nails lijken geregeld door de luidsprekers te spoken. Dichter bij huis denken wij dan aan de Belgen van D:Zine en Whispering Sons. Ook de kille atmosfeer van Joy Division en de donkere romantiek van Sisters of Mercy zijn nooit ver weg. Toch blijft Design voldoende eigen gezicht houden om niet te vervallen in een doorslagje van zijn muzikale voorbeelden. De band gebruikt de invloeden als bouwstenen voor een geluid dat zowel vertrouwd als eigentijds aanvoelt.

De productie van Enrico Tiberi geeft de verschillende instrumenten voldoende ruimte, terwijl de mastering van Pete Maher de donkere details en de elektronische accenten mooi overeind houdt. Het resultaat klinkt krachtig zonder dat alles voortdurend tegen de geluidsmuur moet beuken.

De titeltrack opent het album meteen met een indrukwekkende combinatie van een dreigende bas, elektronische texturen en de doorleefde zang van Daniele Strappato. De sfeer is vanaf de eerste momenten gezet. De tekstuele inspiratie vertrekt vanuit de confrontatie met verlies en machteloosheid. De vraag wat er overblijft wanneer zelfs de meest fundamentele overtuigingen geen antwoorden meer bieden, loopt als een rode draad door het album. Persoonlijk verdriet wordt daarbij verbonden met een bredere maatschappelijke malaise.

Op Cold War gooien de Italianen vervolgens het ritmische roer om. De nerveuze bewegingen en de aanstekelijke drive geven deze song een bijna dansbare fundering, zonder dat de dreiging verdwijnt. Het is een van die momenten waarop darkwave en alternatieve rock elkaar vinden in een bijzonder geslaagde combinatie. De spanning zit niet alleen in de donkere klanken, maar ook in het contrast tussen de voortstuwende muziek en de emotionele kilte die ervan uitgaat.

Met Sweet Surrender blijft de band balanceren tussen berusting en verzet. De wereld mag dan wel uit elkaar lijken te vallen, muzikaal weigert Design zich zomaar gewonnen te geven. Het nummer heeft voldoende dynamiek om de aandacht vast te houden en bewijst dat een sombere sfeer niet noodzakelijk moet betekenen dat alles op hetzelfde tempo voortkabbelt.

Eén van de grote troeven van Faithless is het instrumentale samenspel. Vooral Sara Tringali verdient een pluim voor haar baswerk. De bas is hier veel meer dan een ondersteunend element dat braaf de akkoorden volgt. Hij duwt de songs vooruit, bepaalt mee hun karakter en geeft de composities een bijna fysieke dreiging die perfect aansluit bij de elektronische arrangementen.

Dat blijkt onder meer uit Deep Dive, waarin de bandleden de luisteraar mee de diepte in trekken. De sfeer is beklemmend, de sound zwaar en de melodische lijnen lijken zich slechts met moeite een weg door de duisternis te banen. Toch schuilt er schoonheid in die muzikale verstikking. De band begrijpt dat dreiging pas echt werkt wanneer er ook ruimte is voor subtiliteit.

Blame gaat nog een stap verder. De logge, monumentale sound en de donkere emotionele onderstroom maken van deze song een van de meest indrukwekkende passages op het album. Hier komt de verwantschap met de donkere postpunkhelden bijzonder sterk naar voren. De gitaren en elektronische lagen versterken elkaar, terwijl de zang de nodige urgentie toevoegt. Het resultaat is een nummer dat niet alleen zwaar klinkt, maar ook daadwerkelijk iets te vertellen heeft.

Het instrumentale 12 I 12 vormt vervolgens een rustpunt, al is dat woord hier relatief. De track fungeert als een overgang waarin klank en sfeer belangrijker zijn dan tekst. Het is een welkome adempauze op een album dat veel vraagt van de luisteraar en tegelijk de spanning vasthoudt.

Met Evil Eye keert de band terug naar een meer agressieve aanpak, denk aan Star Industry. De combinatie van industriële elementen, alternatieve rock en een energieke ritmiek zorgt voor een song die minder in zichzelf gekeerd klinkt dan sommige andere nummers. De dreiging wordt hier omgezet in beweging. Dat levert een van de meest directe momenten van het album op.

Ook Red Dragon verdient bijzondere aandacht. De song bezit een bijna apocalyptische dynamiek en sleept de luisteraar mee in een hypnotiserende maalstroom van ritme, melodie en duistere atmosfeer. DESIGN laat hier horen hoe doeltreffend de combinatie van elektronische precisie en rockenergie kan zijn. Het is bovendien een uitstekend voorbeeld van de manier waarop de band haar zware thematiek omzet in muziek die niet alleen beklijft, maar ook blijft nazinderen.

Afsluiter The Belly of the Whale vormt het logische eindpunt van deze muzikale tocht. De titel verwijst naar een beeld met uiteenlopende literaire en symbolische/religieuze betekenissen: de buik van de walvis als schuilplaats, als ruimte waarin iemand zich moet terugtrekken om de confrontatie met zichzelf aan te gaan, maar ook als plek waaruit een nieuwe beweging mogelijk wordt.

Muzikaal is het een meeslepende finale. De donkere lagen creëren een bijna verstikkende omhelzing, terwijl de song geleidelijk ruimte laat voor reflectie. De pijn verdwijnt niet zomaar, maar krijgt een andere betekenis. Waar het album aanvankelijk vooral lijkt te draaien rond het verlies van geloof en vertrouwen, ontstaat hier voorzichtig de mogelijkheid om opnieuw vooruit te kijken.

Met Faithless levert Design een bijzonder overtuigende comeback af. Het album combineert de kille atmosfeer van darkwave met de energie van alternatieve rock en de mechanische precisie van industrial. De elf composities vormen samen een coherent geheel waarin persoonlijke rouw en maatschappelijke ontgoocheling elkaar voortdurend versterken. Inzake het terugvinden van band en album online is de combinatie van Design en Faithless dan wel geen beste zet geweest. Maar doe toch maar de moeite.

Kijk ook eens naar