De laatste jaren timmert het Canadese technische deathmetalgezelschap Archspire behoorlijk aan de weg. Met hoogstaande album als Relentless Mutation (2017) en Bleed The Future (2021) is de vraag of het nieuwste album, getiteld Too Fast To Die qua niveau en spelplezier kan tippen aan zijn illustere voorgangers.
Die vraag kan met een volwaardig ‘ja’ worden beantwoord. Stijltechnisch sluit Too Fast To Die naadloos aan bij zijn twee voorgangers. In nummers zoals Liminal Cypher, Carrion Ladder en Limb of Leviticus wordt het gaspedaal maximaal ingetrapt, maar gelukkig krijgt de luisteraar de kans om het een en ander te laten bezinken middels virtuoos gespeelde melodieuze middenstukken waar een Mozart of een Bach zich niet voor zou schamen. Het virtuoze samenspel van supersnelle blaststukken en relatief rustige melodieuze gedeelten geeft Too Fast To Die een dynamiek die bij veel genregenoten ontbreekt.
Het onderscheidende element van Archspire blijven de vocalen van Oliver Rae Aleron. Zijn techniek lijkt meer geïnspireerd te zijn door hiphop en rap dan reguliere deathmetal, maar dat maakt hem juist speciaal. Zijn cadans is bijna een extra percussieinstrument op nummers, zoals Red Goliath en The Vessel. Ten slotte weet de glasheldere productie van Dave Otero (Cephalic Carnage, Cattle Decapitation) het muzikale geweld van de band op Too Fast To Die in goede banen te leiden.
Liefhebbers van Archspire kunnen hun geluk op met Too Fast To Die. De band weet zijn status met deze plaat moeiteloos te bestendigen. Blijft alleen de vraag knagen in welke muzikale richting dit virtuoze gezelschap in de toekomst verder zal gaan, aangezien de huidige mogelijkheden maximaal benut lijken te zijn.