Goede metal uit Frankrijk is al tijden geen verrassing voor mij. En diverse bands zijn dan ook al langs gekomen met goede albums. De hardcore-/metalcoreband Beyond The Styx heeft het rijtje nu aangevuld. Sinds 2011 produceert deze band al een metalsoort waarbij hardcorepunk, thrash en een vleugje deathmetal elkaar versterken en was Beyond The Styx te vinden op diverse podia naast Sepultura, Walls Of Jericho en Malevolence en op een festival als Hellfest.
Ondertussen is het vierde album Divid uitgebracht via Innerstrength Records met daarop tien nieuwe composities. Met een totale duur van 25 minuten kun je ongeveer uitrekenen hoeveel tijd de band nodig heeft om een compositie af te ronden. Dat doen ze dan ook met een energie van een op hol geslaagde thuisbatterij en kunnen ze met deze tomeloze energie een heel huizenblok in Utrecht van licht voorzien.
In eerste instantie lijken deze 25 minuten een aaneenschakeling te zijn van muziek. Met gemakt loopt de ene compositie in de andere over zonder dat er een duidelijk verschil te merken is in het aanbod. Daar ligt ook wel een klein beetje het minpunt van het album.
Wat de afzonderlijke composities echter wel interessant maakt, zijn de vette dikke groovende breakdowns die eigenlijk steeds terugkomen en nergens vervelen. Daarnaast is het niet allemaal eenheidsworst wat de klok slaat. Halverwege wordt Flowerviolence ingezet en hier ligt subtiel toch een merkbaar verschil in de muziek. Misschien komt dat door de bijdrage van Delphine van Sisterhood Issues, maar over de hele linie klinkt het hier allemaal net even vetter en gevarieerder. En het basspel komt mooi naar voren.
Wanneer ik de muziek verder leer kennen ontkom ik niet aan het gevoel dat Beyond The Styx overeenkomsten heeft met twee andere Franse bands. De grooves van Rise Of The Northstar komen dicht in de buurt en qua zang schurkt het aan de scherpe kant van Landmvrks. Twee bands trouwens waarbij je gerust kunt aanhaken.
De tweede compositie die opvalt, is Anyøne. In de eerste plaats is het een compositie die vier minuten duurt en dat is al opvallend genoeg. Daardoor neemt Beyond The Styx meer de tijd om de compositie op te bouwen en deze aanloop zorgt voor een sterker contrast. De basis wordt gevormd door een ijzersterke groove die als een zaagmachine onverstoorbaar de melodie voert. De melodie strengelt zich daar dan weer rond. De vertraging na drie minuten daalt dan neer als een neerwaartse onweerswolk. Het leuke is dat vanuit deze vertraging het tempo weer verder opgevoerd wordt en daarmee deze compositie helemaal af maakt.
Divid is een album vol passie en een tomeloze energie. Verwacht geen bijzondere uitspattingen want dan ben je aan het verkeerde Franse adres. Verder een mooie uitlaatklep die je binnen een half uur weer op de been hebt.