Op een zeker punt in hun carrière spelen veel bands het muzikaal op veilig, zeker als financiële belangen een grote rol spelen. Daarnaast zijn veel rock – en metalfans nogal conservatief ingesteld en worden al te grote stilistische wijzigingen of drieste muzikale avonturen niet altijd geapprecieerd. Een prettige uitzondering op deze regel is het Noorse Green Carnation die met A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex een even boeiend als rijk muzikaal slot brengen aan hun A Dark Poem-trilogie.
Muzikaal verenigt dit album de hardere elementen van A Dark Poem, Part I: The Shores Of Melancholia en de meer ingetogen melancholische momenten van A Dark Poem, Part II: Sanguis. Waar veel bands in de progressieve rock en metalhoek het van de nodige technische bombast moeten hebben, brengt Green Carnation ijzersterke composities die door een geraffineerde toepassing van contrast en melodie emotioneel beklijven. Unconditional Artificial Chemistry en Broken Souls, Common Enemies zijn hier briljante voorbeelden van. Op deze nummers wordt geen noot teveel gespeeld en grijpen de emoties de luisteraar naar de keel.
Ofschoon Green Carnation rijkelijk put uit jaren ’70 King Crimson en Pink Floyd heeft de band qua gevoel voor melancholie meer gemeen met Evergrey, Amorphis, Katatonia en het oude Opeth. De warme stem van Kjetil Nordhus en de spaarzaam ingezette grunts versterken de eerdergenoemde connotatie met Opeth. Wel moet gezegd worden dat beide bands weliswaar uit hetzelfde muzikale vaatje tappen, maar geheel op zichzelf staande muzikale entiteiten zijn.
De grootste verrassing van het album is het gedurfde slot, namelijk orkestsuite van ruim zestien minuten waarin verschillende muzikale thema’s van de A Dark Poem-trilogie op magistrale wijze samensmelten. Een waardig einde voor een drietal gedurfde albums. Het zijn dit soort albums waar ik als muziekliefhebber en recensent erg blij van wordt!