Hoewel er ongetwijfeld meer zijn dan deze Amerikanen, zijn er weinig bands/leads van bands die consistent zijn geweest (en gebleven) in hun teksten en hun harten keer op keer op tafel hebben gelegd als Caleb Shomo ook bij dit zesde album heeft gedaan. Tussen de aankondiging van het album en de singles door, liet de zanger weten homo te zijn. Geheel tegen de verwachtingen in, belande dit nieuws ook de mainstream kanalen buiten de scène. Iets dat ongetwijfeld voor extra druk heeft gezorgd bovenop de druk van de release van het destijds aanstaande nieuwe album en de mening van een deel van de (inmiddels ex) Beartooth fanbase. Tegelijkertijd voelt het wellicht ook alsof er een last van de schouders van Shomo is afgevallen. Gelukkig is dit ook terug te horen in wellicht het eerlijkste en meest open album (tot nu toe) van de band.
Het album opent met de titel track Pure Ecstasy, met een directe callback naar alle eerder uitgebrachte albums van de band. De interne worstelingen van Shomo over zijn Christelijke opvoeding, mentale problemen en seksualiteit komen meteen naar de voorgrond. Het refrein is catchy en het lijkt er bijna op dat we als luisteraars voorzichtig mee worden genomen. Gelukkig is daar één van de bekende Shomo Screams nadat hij heeft aangekondigd dat Pressure is building, I can’t take it anymore. Dat is pas binnen komen.
De samensmelting van de worstelingen op de eerder genoemde gebieden, gaat door in het opvolgende Eyes Closed, één van mijn persoonlijke favorieten van dit album. In de eerste alinea je afvragen of vergiffenis en de Hemel nog een optie voor je is, is voor sommigen vast (te) dramatisch, maar tegelijkertijd is het ook goudeerlijk (en en keiharde eerste alinea). Zelfacceptatie en religieus schuldgevoel gaan in het geval van Caleb Shomo erg goed samen met een (h)eerlijk nummer, Halverwege dit nummer mogen we weer genieten van de ruwere Beartooth sound en wat maakt dat voor een goede combinatie.
Voor wie de oudere sound terug wilt horen, wordt op hun wenken bediend met Bullshit. De oude bekende boze sound is hier goed terug te horen (en was al eerder te horen gezien dit één van de singles is).
Beautiful Again haalt het tempo omlaag, maar de eerlijkheid zeker niet. Het is nogal emo nummer, wat wellicht ook volledig in de lijn der verwachting valt voor de gemiddelde Beartooth fan. Als je dan toch nummers maakt over je interne worstelingen, die voorheen vooral gingen over de mentale (on)gezondheid van de zanger, dan zijn de worstelingen met Christelijke opvoeding, seksualiteit en de verandering van je leven ná het bekendmaken van je seksualiteit (en de verschuiving van de hokjes waar je eerder in probeerde te passen) tegelijkertijd ook wel bijna een ideale voedingsbodem voor een emo nummer. Het hoge emo gehalte zorgt wel voor goede lyrics zoals I feel better in the dark, hate can’t fix a broken heart en Hurt myself and call it love. Gelukkig is er ook ruimte voor hoop en zelfacceptatie en is dit terug te horen door het meervoudig herhalen van de lyric Maybe I’ll be beautiful again (dat was ja altijd al, Caleb). De combinatie van erkenning hoe lastig het is geweest voor de frontman – zowel langer geleden als korter geleden – maar ook de (voorzichtige) hoop voor de toekomst en de kennis dat vooruit kijken ook kijken is, maakt dit gevoelige nummer naar mijn mening zó goed, waardoor deze er voor mij in het bijzonder uit springt.
Halverwege het album komt de zelfacceptatie naar de voorgrond tijdens het eerder uitgebrachte Free. Wat klinkt zelfacceptatie lekker als het in een catchy refrein zit verwerkt. Dit thema blijft ook op de voorgrond aanwezig tijdens het hardere Sorry dat hem direct opvolgt in de tracklist. Het is Shomo die zowel sorry zegt als dat ook absoluut niet doet en aankondigt dat hij door moet gaan met zijn leven (en zelfacceptatie). Soms is afscheid (moeten) nemen ook onderdeel van vooruitgang (en als het helpt om dat met behulp van een Shomo Scream te doen, ben ik de laatste die erover zal klagen).
We maken nog een laatste keer kennis met de openheid die zich vertaalt naar emo teksten in het rustigere Lose You To Find Me waarmee het einde van dit zesde album langzaam wordt ingeluid. Het besef dat je soms zowel moet verliezen om tegelijk ook iets van progressie te winnen (ook al voelt dat niet altijd direct zo) voert hier de boventoon. Gelukkig eindigt ruwe, maar toch ook gepolijste en erg doordachte album met de positieve noten (met toch wel een kleine vinger) van For Me By Me en I made It. De chaotische evolutie van Beartooth tot dusver eindigt gelukkig met een positieve en dat is – net als een goede lading respect en waardering – precies wat Caleb Shomo en de rest verdienen.