Na jaren kwakkelen keert Interpol terug in haar kracht. Nog niet met de zeggingskracht en overtuiging van hun debuut, maar wel met lef. De band experimenteert met verschillende muziekinstrumenten (o.a. percussie, strijkers) en vrouwelijke achtergrondzang. Op This Mirror Weighs a Ton werkt het prima. Het geeft de muziek meer diepgang en gelaagdheid. Boegbeeld en zanger Paul Banks heeft het duidelijk naar zijn zin. De muziek geeft hem namelijk alle ruimte. De donkere ondertoon blijft bestaan. Weemoedig en hoopvol tegelijk. De mix van David Fridmann (o.a. Sleater Kinny en MGMT) en productie van Andrew Wyatt (ROSALÍA, Charli xcx) verdienen een stevige pluim. Het zorgt er namelijk voor dat alles heerlijk in balans is, maar ook dat er alle ruimte is om de kleine details goed te horen. Dat de bas van (inmiddels vast bandlid) Brad Truax een centrale plek heeft gekregen geef de muziek een stevige oppepper. Regelmatig kopieert de band haar eigen verleden, zoals op See Out Loud en Wings On Fire, maar Interpol weet juist te inspireren als men net buiten de eigen veilige grenzen opereert. Luister bijvoorbeeld naar het op het eerste gehoor typische So Rides the Reindeer. Wanneer je echter goed luistert hoor je het experiment op de achtergrond. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het swingende Wake Up. Het dromerige titelnummer toont aan dat de band gedurfd uit de startblokken durft te komen. This Mirror Weighs a Ton heeft niet de verrassende dynamiek van de eerste twee platen, maar is eindelijk wel weer een Interpol album om enthousiast over te worden.