Het in 2024 verschenen Evil Remains heeft recentelijk nog mijn stereo geterroriseerd, tijdens een avondje muzikale ideeën uitwisselen met vrienden. Castle kan vanuit een basis van traditionele doom en metal echt niet altijd in alle opzichten aansluiting vinden bij de hele groten van het genre, maar wel kunnen ze soms net van die smakelijke details toevoegen, die mij toch net dat beetje extra jus opleveren.
Met de klassiekers in het achterhoofd, kun je Castle op momenten als vrij safe ervaren, maar de expressie in een snaaraanslag of de zang, of toch net even zo’n onverwacht detail in verloop van het nummer, kan echt het verschil maken. Uitgekiende stukjes transponeren in enkele arrangementen, of net even die variant in ritmische invulling; hoewel dit allemaal geen hogere wiskunde is, zijn dit zeker onderhoudende nummers. Zangeres en bassist Liz Blackwell heeft niet de strot van Elin Larsson (Blues Pills), maar wanneer ze in haar eentje de vocale aanloop van opener Fooled Again inzet, moet ik heel even aan Devil Man denken. Ze heeft wel lef! Verder ook een pakkende track. Eigenlijk zijn alle nummers weer gewoon lekker luistervoer. Enkele nummers die ik er nog even apart moet uitpakken: de energie en drive van 3 Knocks en Truckgrinder, het verrassende begin en hoe de melodieën en ritmes van instrumenten en zang om elkaar heen zweven in Orb Weaver (bonuspunten voor de bas in het begin). Als laatste nog hekkensluiter Burn The Messenger; hier is er van alles op het randje, maar na enkele draaibeurten lijkt het te wennen. Misschien toch eigenlijk precies zoals het hoort. Ook deze nieuwe van Castle is weer prima te verhapstukken.