Met enige fantasie kan Mortem gezien worden als de voorloper van Arcturus, The Kovenant, Thorns en 1349. De band bracht ooit in 1989 een demo uit waarmee het muzikale fundament werd gelegd voor symfonische blackmetal, waarvan vooral Dimmu Borgir de bekendste en meest succesvolle Noorse exponent werd. Met Mørketid is men aan het tweede album toe. Eens kijken wat deze Noren te bieden hebben.
Het openingsnummer annex titelnummer, Den Sanne Gud en Mørkets Ornebol doen door de karakteristieke keyboardpartijen van Steinar “Sverd” Johnsen onmiddellijk aan Arcturus ten tijde van La Masquerade Infernale denken. Ook de snelle roffelpartijen van Hellhammer (o.a. Mayhem) dragen hier aan bij. The Mighty Odious en Blodvassen Grunn hadden zo op Nexis Polaris van The Kovenant kunnen staan. Nummers als Aftermath en Ditt Ødes Ære zouden niet misstaan op Enthrone Darkness Triumphant en Spiritual Black Dimensions van Dimmu Borgir. De connectie met het oude Dimmu Borgir wordt verder versterkt door de bijdragen van oud-gitarist Astennu.
Het jaren ’90 symfonische blackmetal sfeertje wordt nog verder versterkt door de heerlijke strot van Marius Vold en de ietwat ijzige en dunne productie die destijds in het genre erg gangbaar was. Anno 2026 brengt Mortem weinig nieuws onder de blackmetal zon, maar het is juist dat heerlijke nostalgische geluid in combinatie met het ijzersterke songmateriaal wat Mørketid tot zo’n fantastische plaat maakt.
Kortom, Mørketid van Mortem is een feest der herkenning voor iedereen die is opgegroeid met symfonische blackmetal uit de jaren negentig van de vorige eeuw. Ik hoop dar Mortem nog lang doorgaat met het maken van dit type kwaliteitsmetal, al kijk ik wel reikhalzend uit naar nieuw werk van Arcturus en The Kovenant.