Met Magna Mater bemachtigde het Griekse Mother Of Millions definitief een plekje in mijn hart. Na de EP Orbit wist de band met het album een gevoel bij me te laten ontspringen dat bij het live-optreden van de band vorig jaar niet alleen geëvenaard werd, maar sterk overtroffen.
Het nieuwe album met de eenvoudige titel T is het vervolg op Magna Mater en vanaf de eerst tonen blijkt dat gevoel weer gevoed te worden. Zoals we gewend zijn van Mother Of Millions gebruiken ze weinig woorden om de composities van een titel te voorzien. Uiteindelijk gaat het de band ook om de muziek en de inhoud van de teksten. Teksten die de spanning in de wereld tussen verwoesting en verzet fraai neerzetten. Het gehele album ademt de bankschroef waarin we ons bevinden, met de cyclus van oorlogen van bovenaf, maar door de kracht van verzet en hoop van onderen.
The Wound opent het album op een uiterst krachtige manier waarin de volle potentie van het stemgeluid van George Prokopiou meteen goed tot zijn recht komt. Zeker in de refreinen komt hij uiterst sterk voor de dag en over de hele linie durf ik Mother Of Millions op één lijn te zetten met het geluid dat het door mij zeer gewaardeerde Soen ook uitbrengt. Muzikaal zet de band een krachtig geluid neer, dat na ongeveer tweeenhalve minuut onderbroken wordt door een moment van bezinning om van daaruit verder te gaan op de ingeslagen muzikale weg en een extra krachtige impuls naar het einde toe.
Zoals eerder vermeld ligt het begrip oorlog als thema over het album en in The War zet Mother Of Millions dat netjes neer. Niet zwaarmoedig, maar met een duidelijk boodschap. Het gitaargeluid van Kostas Konstantinidis is subtiel neergezet en weeft zich een zijden draad door de basis zoals we in de jaren tachtig bijvoorbeeld tegenkwamen bij Silent Running. De absurditeit van het begrip oorlog komt misschien na twee minuten goed tot uiting in experimenteel keyboardspel om van daaruit via koorzang (door : Antonia Mavronikola, Sofia Kamina en Emi Path) het geluid een nieuwe laag meegeeft.
Bij het begrip oorlog komt ook The Aftermath om de hoek kijken. Een mooie stukje melancholische progressieve metal waarin de Griekse cultuur met een knipoog is ingebed in het totale geluid. De zang is ingetogen waarbij de muzikale ondersteuning sterk op de achtergrond is gezet. Aangespoord door het drumgeluid bouwt er spanning op en is er een mooie opbouw naar een aansprekend refrein. De zang krijgt extra zwaarte en zeker bij het tweede refrein waarin alleen zang en drum centraal staan, is het genieten.
Het introverte karakter krijgt een vervolg in het intro van The Innocent, een compositie waarin wat ‘techno’- elementen voor de extra diepte zorgen. De passie en het gevoel geeft een volle mooie smaak in de mond en in The Ascent blijft dat op de tong hangen. Een beetje los van de eerste composities maakt de band gebruik van vrouwelijke zang en een sereen geluid dat door een metronoom van het ritme lijkt te worden voorzien. Een stuk gesproken tekst maakt het geheel interessant. Mother Of Millions is echter niet de band die rustig een compositie van ruim vijf minuten laat voortduren. De krachtige impuls halverwege bewijst dat maar weer eens. Niet snel of opzwepend, maar langzaam en zwaar wordt de toon gezet.
Verrassend is daarna As One dat, klassiek ondersteund, de opmaat is voor The One dat met mee tempo de brug afglijdt met pure passie in de zang. De tekst is vrij eenvoudig maar door het repeterende karakter komt deze goed binnen. Ook hier wat Griekse elementen die de oorsprong van de band netjes etaleren. Er is sprake van een onderliggende spanning die erom vraagt om uit te breken en dat gebeurt dan ook halverwege op een fijne gruwelijke manier. De compositie is een golvende sinusoïde van intensiteit en duurt eigenlijk veel te kort.
Via het toegankelijke en fijneThe Circle bewegen we ons langzaam naar het einde van het album. The Sun is de veelomvattende compsitie die met ruim acht minuten alle goede kenmerken van een fijne progressieve compositie in zich heeft. De eerste minuut is lekker zwaar aangezet. De zang wordt begeleid door een sterk riffgeluid en de combinatie van mannelijke en vrouwelijke zang is goed in evenwicht. Het marsritme geeft de The Sun een mooie dynamiek en tevens maakt Mother Of Millions gebruik van een vette grunt. Gaandeweg gaat het tempo wat omlaag. De laatste minuut is door een minimum aan muziek en gesproken tekst een mooie afsluiter en maakt van The Sun een paradijselijke muzikale ervaring. Death is de afsluiter. Enigszins droevig van aard, maar dat kan ook bijna niet anders.
Zelf omschrijft het label het albums als een monument voor uithoudingsvermogen in zware tijden en het verdient het om gehoord te worden. En daar kan ik ze eigenlijk alleen maar gelijk in geven. Een dijk van album met potentie voor de jaarlijst.
11 september komt het album uit en op 19 september kun je de band live aanschouwen in Boerderij in Zoetermeer.