De muziek van Krallice is op zijn zachtst gezegd een uitdaging voor de luisteraar, vanwege de ongebruikelijke structuren en onconventionele muzikale ideeën. Scour Order, het nieuwe album, past naadloos in deze traditie. Toch is het een bijzonder rijk album dat veel van de luisteraar vergt, maar ook nieuwe horizonten opent. Reden genoeg om met Colin Marston van gedachten te wisselen. Wat volgde was een interessant en intens onderhoud over de creatieve beslissingen achter Scour Order, Colin’s opvatting van abstracte kunst, optreden op het beroemde Roadburn Festival en de huidige politieke situatie in de Verenigde Staten.
Dag Colin, bedankt voor dit interview. Scour Order, het nieuwe Krallice album, is weer wat traditioneler van opzet in vergeleken met de vorige paar albums. Vanwaar deze keuze?
De reden om weer volgens onze meer traditionele opzet te werken, was vooral praktisch van aard. Om ons recentere werk te spelen, is veel extra drums en synths nodig. We willen ook meer gaan toeren, dus al dat extra materiaal meeslepen is onpraktisch en onhandig. Vandaar dat we ook meer op onze oude platen zullen concentreren.
Scour Order is net als het vorige plaatmateriaal een behoorlijke uitdaging voor de luisteraar. Het kost tijd en moeite om alle muzikale details te doorgronden, voordat de rijkdom aan ideeën zich openbaart. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Ik kan je reactie wel plaatsen. Onze muziek is zeer gelaagd en zeer bewust onconventioneel van opzet. Dat vergt inderdaad veel tijd en geduld van de luisteraar. Ironisch genoeg vind ik Krallice muzikaal eenvoudiger qua opzet dan veel van mijn vorige bands, zoals Behold The Arctopus en Dysrhythmia, laat staan Infidel?/Castro!. Uiteindelijk is het maar relatief en hangt het van je referentiekader af denk ik. Als Krallice maken we muziek dat ons veel plezier en genoegen verschaft. Het is niet zo dat we opzettelijk de luisteraarhet zo lastig mogelijk maken. Naar mijn mening is juist de muziek die meer van de luisteraar vergt, het meest beklijft.
Mijn opmerking is juist positief bedoeld, maar misschien wat ongelukkig geformuleerd. Het nieuwe album is gemaakt in commissie van de organisatie achter het beroemde Roadburnfestival. Hoe is dit zo ontstaan?
Dat klopt, we werden door de organisatie benaderd om voor hen nieuwe muziek te componeren en dit live te spelen tijdens het festival. We voelden ons zeer vereerd. We doen niets liever dan nieuwe muziek componeren en deze vervolgens direct te spelen in een live setting. Het een en ander vond plaats afgelopen voorjaar. Tijdens het festival speelden we zelfs twee aanvullende avonden met twee verschillende sets. Tijdens de ene avond speelden we voornamelijk oud materiaal en tijdens de andere stond ons synth-materiaal centraal. Sommige nummers hebben we in geen vijftien jaar meer gespeeld. Kortom, het was een geweldige ervaring!
Wat waren voor jou nog meer persoonlijke hoogtepunten van Roadburn?
Het spelen van ons synth-materiaal was erg speciaal voor mij, omdat ik dat het liefst speel live. Ook een drie uur durende drone set van La Monte Young in de lokale kathedraal zal ik niet snel vergeten, haha.
Na dit uitstapje wil ik graag wat meer weten over het creatieve proces en het opnemen van Scour Order. Hoe is het een en ander verlopen
Het schrijfproces voor Scour Order verliep vrij gebruikelijk voor ons. Nick McMaster, Mick Barr en ik leverden schreven allemaal onze eigen muziek waar we volgens als band mee aan de haal gingen. Wel een verschil met de vorige albums is dat we alle drie muziek op de gitaar hebben gecomponeerd. Ik schreef mijn eigen teksten, terwijl de teksten van Nick en Mick een soort collage zijn van allerlei gedichten en andere vormen van poëzie. Het was een bijzonder proces in ieder geval. Het opnameproces verliep ook niet ander dan normaal. We hebben alles live ingespeeld en de zang is apart opgenomen. In het verleden dubbelden Mick en ik onze gitaarpartijen via de versterker in dezelfde ruimte. Dit leverde vier verschillende gitaarpartijen op en dat is een ramp om te mixen. Dit is de reden waarom sommige oudere albums zoveel feedback hebben. Deze keer hebben we allemaal netjes een track gebruikt, afgezien van het dubbelen van Mick’s gitaarpatijen op Kill The Guardian en we hebben nog iets vergelijkbaars gedaan met Scour Order. We hebben zoveel de live ingespeelde tracks van Mick en mij gebruikt, al hebben we ongeveer 35% opnieuw ingespeeld, omdat we als band na Roadburn beter op elkaar waren ingespeeld. De opnieuw ingespeelde partijen klonken simpelweg beter.
De albumcover van Scour Order doet mij denken aan een kledingstuk die monniken vroeger gebruikten voor letterlijke zelfkastijding. Wat is jouw interpretatie?
Grappig, dat had ik zelf niet achter gezocht. De albumcover is een schilderij gemaakt door Mick. Hij heeft een geheel eigen stijl en de albumcover is een goede afspiegeling van wat hij zoal maakt als kunstenaar. In het verleden werkte hij veel met potlood, maar tegenwoordig schildert hij veel. Ik blijf me iedere verbazen hoe gedetailleerd en precies hij is met zowel een pen, een kwast als met een gitaar natuurlijk, haha. De albumcover heeft mij geen aparte of concrete betekenis. Door de jaren heen heb ik geleerd kunst en muziek te waarderen voor wat het is, het hoeft voor mij geen concrete betekenis te hebben. Voor mij gaat om het gevoel en de beleving. Dat is ook wat ik nastreef in mijn muziek. Ook ben ik ben niet zo geïnteresseerd in de exacte betekenis van kunst, aangezien iedereen een andere beleving en gevoel heeft bij het zien van daarvan. Daarom hou ik van abstracte kunst, omdat het geen concrete vorm, functie en betekenis heeft.
Om het toch concreet te houden, wordt Krallice vaak als blackmetal omschreven. Naar mijn idee wordt de band daarmee tekort gedaan, omdat jullie muziek veel breder van opzet is. Hoe sta jij hierin?
Het is wederom een kwestie van perspectief en beleving. Ik speel ook in Gorguts en veel van die muziek is ondertussen onderdeel van mijn dna. In mijn beleving zijn weinig muzikaal weinig overeenkomsten tussen Krallice en Gorguts. De nummers van Gorguts zitten verrassend eenvoudig in elkaar en bevatten meestal vier of vijf riffs. Ook is geen sprake van polyfonie of tremelo-picking. De arrangementen zijn vrij traditioneel gebaseerd op een variatie van een vierkwartsmaat. Daarentegen bevatten Krallice-nummers talloze riffs, heeft polyfonie een groot aandeel in onze muziek en zijn de arrangementen allesbehalve conventioneel. Het enige dat Krallice in mijn ogen gemeen heeft met Gorguts is dat de muziek bepaald niet alledaags is. Het eerste Krallice album kan wellicht als blackmetal omschreven worden. Naar mijn idee delen we muzikaal het nodige met de platen die Blasphemer voor Mayhem heeft geschreven, dus Wolf’s Lair Abyss tot en met Ordo Ad Chao. Toch klinken beide bands compleet verschillend. Ondanks bepaalde stijlovereenkomsten is Krallice geen blackmetal band en dat pretenderen we ook niet te zijn. Onze muziek laat zich lastig in een hokje plaatsen, haha.
Naast muzikant in onder andere Krallice en Gorguts ben je ook producer. Voordat ik hier meer over vraag, wil ik het graag hebben over een ingrijpende gebeurtenis, waardoor je je oude studio moest verlaten en je noodgedwongen tijdelijk bij je ouders moest intrekken. Hoe kijk je terug op deze veelbewogen periode?
Dat klopt, het heeft mij bijna een jaar gekost om weer een plek voor mijzelf en de studio te vinden. Alles stond opgeslagen in twee opslaghokken in Queens, New York. Dat jaar heb ik vijf keer moeten verhuizen. Zo heb ik een tijdje bij mijn broer gebivakkeerd, toen bij mijn schoonzuster, toen waren mijn ouders aan de beurt en zo ging het nog een tijdje door. Het was op zijn zachtst gezet een logistieke nachtmerrie om iedere keer met mijn studioapparatuur en mijn persoonlijke bezittingen van hop naar her te verhuizen. Vreemd genoeg word ik een beetje nostalgisch van die periode. Mijn toekomst lag helemaal open en ik had geen idee waar terecht zou komen. Het gaf me een zeker gevoel van vrijheid. Uiteindelijk ben ik het gelukkigst op een vaste plek waar ik lekker met muziek bezig kan zijn. Zo’n plek heb ik gevonden. Voor het eerst in mijn leven woon ik niet meer in de grote stad, maar in een berggebied. Het is hier zo ontzettend mooi. Beste beslissing ooit!
Waar veel bands tegenwoordig zeer machinaal klinken, kies jij als producer voor een organisch geluid. Hoe is dat zo gekomen?
Instinctief voel ik me meer aangetrokken tot een organische productie. Ik hou niet van supernette producties, het mag best allemaal wat ruwer en smeriger klinken. Ik word enthousiast van producties die persoonlijkheid en een specifiek geluid hebben. Ik word erg gelukkig van een band die gezamenlijk live muziek in de studio speelt in plaats van dat muzikanten individueel iets te spelen en dat later als een legpuzzel in elkaar wordt gezet. Als producer ben ik ook niet vies van onorthodoxe keuzes en experimenten, want ik ben geen purist. Uiteindelijk wil ik dat een opname karakter en sfeer heeft, het hoeft allemaal niet kraakhelder te klinken.
Dan zal het gebruik van AI om muziek te maken voor jou een gruwel zijn..
Als het om muziek gaat dat als achtergrondje voor een reclame dient, kan het me weinig schelen. Als grote ondernemingen daar AI voor willen gebruiken om geld uit te sparen, ga vooral je goddelijke gang. Waar ik wel problemen mee heb, is als AI wordt ingezet voor artistieke doeleinden en daarmee het menselijke element uit de muziek verdwijnt. Ik ben ervan overtuigd dat luisteraars uiteindelijk geïnteresseerd zijn in het menselijke element en het verhaal achter de muziek en niet zitten te wachten op AI-gegenereerde slop. Het menselijke element is cruciaal om muziek als kunstvorm te beschouwen, anders is het in mijn ogen gewoon troep. Overigens wil ik wel een lans breken voor artiesten de met behulp van een computer de meest fantastische muziek. In feite is de computer dan het instrument, maar de muziek zelf is een voortbrengsel van de menselijke geest. Het gaat dan niet om stukjes muziek die gejat worden van hardwerkende muzikanten en die goedkoop en fantasieloos aan elkaar worden gezet door kunstmatige intelligentie.
Een ander gevoelig onderwerp is de huidige globale impopulariteit van de huidige regering in het Witte Huis. De manier hoe bijvoorbeeld bepaalde minderheden worden behandeld, lusten de honden geen brood van. Wat krijg je daar zelf van mee?
De manier waarop onze huidige regering met sommige groepen vreemdelingen omgaat, kan ik niet anders dan xenofoob, hypocriet en volslagen stompzinnig bestempelen. Ik walg ervan. Mensen van buiten de Verenigde Staten moeten duizenden dollars per jaar betalen om hier te mogen verblijven en te mogen werken. Als land profiteren we juist economisch van de noest arbeid van die mensen. Het is volslagen krankjorum. Er is bijna geen Europees land die om een visa vraagt als ik daar als muzikant kom spelen. Dat is wel noodzakelijk in het Verenigd Koninkrijk, Japan en Australië, maar de tarieven daarvoor vallen in het niet vergeleken wat mijn land durft te vragen voor visa’s om hier te verblijven. Ik krijg weinig mee van de kritiek van de rest van de wereld op de Verenigde Staten, maar ik ben wel degelijk van bewust dat het er is. Het lijkt wel of ik een soort slechte slapstick leef door de huidige surrealistische politieke situatie. Onze regering en hun vriendjes zijn alleen bezig met zichzelf te verrijken, terwijl het leven voor de overige 95% alleen maar duurder wordt als gevolg van bezopen politieke beslissingen. De schaamteloze zelfverrijking en corruptie gebeurt openlijk, dat is het erge. Soms vraag ik me af of we allemaal in dezelfde realiteit leven. Macht corrumpeert, dat is een gegeven, maar de schaal waarop het nu gebeurt, is amper te bevatten. Als mensheid hebben we de middelen en de technologische kennis om veel van de grote vraagstukken van onze tijd te adresseren en op te lossen. Vanuit pure hebzucht houdt een kleine groep mensen dit tegen.
Om dit interview toch op een positieve noot af te sluiten wil ik graag weten of nog nieuws iets van het Gorguts front en wat de toekomstige toerplannen van Krallice zijn.
Het nieuwe album van Gorguts is klaar en het resultaat mag er zijn. Ik kan niet wachten totdat andere mensen het horen. Helaas heb ik geen release date voor je, haha. In oktober en november dit jaar gaan we voor het eerst met Krallice toeren in Europa. De laatste keer dat ik echt in Europa heb getoerd, is tien jaar geleden. Ik ben heel benieuwd. Hou onze bandwebsite in de gaten voor data!