In 2019 werd – een beetje onverwacht – het afscheid aangekondigd van death/thrashband Izegrim. Begin dit jaar scheepte de band opnieuw in voor 70.000 Tons of Metal en intussen speelden ze ook al op Alcatraz. Er staat nog meer op het programma, kregen we te horen bij het interview met Jeroen en Marloes van Izegrim.
Waarom is Izegrim gestopt in 2019? Ik las ergens dat jullie het idee hadden dat alles al bereikt was.
Jeroen: Dat heb je inderdaad goed onthouden. Dat we nou echt alles hadden bereikt, dat niet. Er waren destijds nog wel zaken op onze verlanglijst die we niet gehaald hebben, zoals een Graspop of een Wacken. Die staan inmiddels al weer op onze nieuwe wensenlijst, haha ! Maar inderdaad, 2019 was het beste moment om de stekker uit Izegrim te trekken. We zijn altijd een band geweest die het doet voor het plezier op het podium (en alles erbuiten). Als je na zoveel jaar merkt dat dat plezier minder aan het worden is, dan moet je stoppen. Wellicht was één van de oorzaken dat we op een gegeven moment erg veel optredens hadden, waardoor het een beeje routine werd. Ik weet nog goed dat we na een fantastisch optreden op Summerbreeze met z’n allen tot de conclusie kwamen dat het beter was om te stoppen. Er was nog wel een enorm leuk tourtje opgezet door Europa, maar helaas, daar gooide toen corona redelijk wat roet in het eten. We hebben dus eigenlijk nooit goed afscheid kunnen nemen van onze fans met een reeks van toffe concerten.
Een deel van Izegrim stapte kort daarna in de nieuwe band Haliphron. Had het ene te maken met het andere?
Jeroen: Haliphron is niet gestart door ons (Marloes en ik), daar is wel eens wat verwarring over. We zijn voor Haliphron gevraagd door de oprichter Ramon Ploeg. Die had al aardig wat materiaal liggen en dat stond ons wel aan. Omdat alles qua optredens en feestjes helemaal plat lag vanwege corona (dit vond eind 2020/begin 2021 plaats) hadden we genoeg tijd om in dit nieuwe avontuur te stappen. De rest van de band kenden we persoonlijk ook goed, dus dat waren mooie tijden. We hebben met Haliphron heel veel bereikt in zeer korte tijd en daar zijn we nog steeds ontzettend trots op. We kijken daar met opgeheven hoofd op terug!
Haliphron maakte een mooie start (label, concerten, festivals…). Waar liep het dan mis?
Jeroen: Tja, dat is een goede vraag en lastig te beschrijven. Het was een supertoffe groep mensen, we hebben bizarre zaken bereikt in zeer korte tijd. Waar loopt het dan op een gegeven moment mis? Er waren wat verschillende inzichten over de toekomst van de band, die niet volledig overeen kwamen met mijn beeld over ‘het spelen in een band’. Dus meer op zakelijk niveau, dan op persoonlijk dan wel muzikaal vlak. En dan moet je voor jezelf een beslissing nemen, hoe lastig dat soms ook is. Verder dus geen roddels of achterklap. We zien elkaar nog steeds bij concerten en sommige zijn ook weer in andere muzikale avonturen gestapt.
Jullie zaten met zes mensen in Haliphron. Kan een band een democratie zijn of werkt het beter als er één leider is?
Jeroen: Ik kan alleen voor mijzelf spreken, want er is geen gouden formule om een band draaiende te houden. Dat zal in elk geval anders zijn. Voor mij (en Izegrim) werkt het het beste als er één leider is. Het spreekt voor zich dat er altijd overleg is, indien er belangrijke beslissingen genomen moeten worden. Maar één leider – wat een verschrikkelijk woord in de context van een band – werkt prima, zolang de leider maar geen dictator is. En als toevoeging hierop, qua schrijfproces en artistieke inbreng op alle vlakken is het overigens wel een democratie. Dit is echt een gezamenlijk proces, waarin er geen leider bestaat.
Viel het einde van Haliphron dan samen met de beslissing om Izegrim opnieuw op de rails te zetten?
Jeroen: Nee, dat staat helemaal los van elkaar. Met Izegrim zagen we elkaar nog zeer regelmatig. Ik heb Izegrim in 1996 opgericht samen met Joep. Tijdens een bbq-sessie in de zomer van 2025 met Marloes, Bart en Ivo, besefte ik dat 2026 best een speciaal jaar zou worden, met het 30-jarige bestaan van Izegrim. Al doende (en na een paar biertjes) waren we aan het brainstormen dat we hier eigenlijk best wat leuks mee zouden kunnen doen. Die plannen werden steeds wat concreter en ik heb een en ander voorgelegd aan ons management (District-19, waarmee we nog steeds zeer goede contacten hebben). Het is leuk dat wij als vriendenclub de band weer het levenslicht willen laten zien, maar het moet ook nog wel enigszins levensvatbaar zijn. En wat schetste onze verbazing; na wat rondbellen door District-19 wilde de 70.000 Tons of Metal ons eerste optreden in 2026 boeken. Over levensvatbaar gesproken. Dat was voor ons een mooie opsteker om de start definitief door te zetten.
Komt er nu een nieuw album van Izegrim? In de Elpee en op Alcatraz heb ik – denk ik – nog geen nieuwe nummers gehoord, maar ik zag al studio-foto’s langskomen.
Jeroen: Absoluut, we zijn inmiddels weer ouderwets aan het schrijven aan nummers. Bart en ik zitten weer vaak samen om gitaarriffs uit te wisselen. Marloes is weer inspiratie aan het opdoen voor nieuwe teksten. We zijn altijd een band geweest die z’n tijd neemt voor het schrijfproces en zo werken we nog steeds. In welke hoedanigheid het nieuwe materiaal zal uitkomen, daar is op dit moment nog geen duidelijkheid over. We willen onze focus eerst hebben op nieuwe songs en daarna gaan we het zakelijke bekijken (welk label enz enz). De planning is in ieder geval dat we volgend jaar met nieuw materiaal over de brug komen. Of dat losse songs worden of in één keer een EP, daar moeten we nog even op broeden.
De wereld staat in brand, dat zie je elke avond op het journaal. Vind je inspiratie voor lyrics in de nieuwsmedia of zijn de teksten toch eerder persoonlijk?
Marloes: Dat de wereld in brand staat, dat is duidelijk. Daar hoef je zelfs niet eens het journaal elke dag voor te volgen. Ik ben niet iemand die in mijn lyrics een mening wil verkondigen over een bepaald onderwerp. Dat heb ik nooit gewild, omdatik de band daarvoor geen goed medium vind. Ik heb dan liever een goed gesprek, om ook andere inzichten te horen. Mijn inspiratie komt vooral voort uit mijn interesse in de menselijke psyche en alles wat daarmee te maken heeft. Het is duidelijk dat dit meer de donkere krochten zijn, waaruit ik mijn inspiratie haal. Hoe komt iemand zover om bijvoorbeeld een gun te pakken en zijn medestudenten overhoop te schieten. Je denkt dat je je buren kent, maar uiteindelijk heeft iedereen een bepaalde grens. Een ander voorbeeld komt uit het nummer White Walls. Hierbij kruip ik in de huid van iemand die in de dodencel zit en daar overdenkt dat hij met trots zijn levensdoel heeft behaald door zijn daden. Zijn leven voor hem is nu compleet en het enige wat hij nog hoeft te doen, is te wachten op zijn executie.
Denken jullie wel eens aan iets anders dan het klassieke studio-album? Een live-album, een cover-album met songs van jullie helden, Izegrim goes classic/akoestisch, een Best of, …?
Jeroen: Haha, goede vraag, maar op dit moment ligt de focus toch echt op regulier nieuw materiaal. Ik denk dat dit iets is voor een volgend hoofdstuk binnen Izegrim. Maar je brengt ons wel op goede ideeën, waarvoor dank.
Geloven jullie nog in een toekomst voor het klassieke album in deze digitale tijden? Nemen fans nog de tijd om een volledig album te beluisteren?
Jeroen: Ik moet zeggen, als we naar de merchverkopen kijken na een live-optreden, waar fans de albums rechtstreeks bij ons kunnen kopen, dan lijkt het er toch op dat er nog steeds toekomst zit in het klassieke album. Of ze daarna de tijd nemen om het album ook volledig te luisteren, geen idee. Misschien is het hebben van een album (al dan niet met handtekening) ook wel een soort van aandenken aan een tof festival of optreden. De muziek kun je uiteraard op alle soorten geluidsdragers afspelen tegenwoordig, daar valt ook niet meer tegen te ‘vechten’ en ik maak er zelf ook driftig gebruik van. Maar ook voor mij geldt, als een band live erg gaaf is, dan koop ik meestal wel een shirt of iets anders. Ten eerste om de band te supporten, ten tweede als een tof aandenken aan een goede avond/weekend.
Over Izegrim 2.0. Op welke manier pakken jullie zaken nu anders aan?
Jeroen: Minder live spelen. We zijn inmiddels allemaal wat ouder, haha ! Zonder gekheid, wat ik eerder aanhaalde; dat het vele spelen misschien wel ons de das heeft omgedaan. Dat willen we niet nog een keer meemaken. Het is ook leuker om je band exclusief te houden en mensen niet het gevoel te geven dat je die band alwéér ergens ziet. Zo houd je het voor jezelf spannend, maar ook wat leuker voor je fans, hoop ik. We zullen dus niet meer op alle aanvragen een ‘ja’ geven. Dat komt misschien arrogant over, maar voor de lange toekomst werkt dit in mijn ogen beter. We oefenen ook wat gerichter nu en daardoor ook minder. Als iedereen z’n huiswerk goed doet, dan hoef je ook niet meer elke week de oefenruimte in.
Marloes, jij speelt live al een tijdje geen bas meer. Hoe is dat zo gekomen?
Marloes: Klopt, in 2020 heb ik een ernstig auto-ongeluk gehad, waarbij ik een chronische whiplash (nektrauma) heb opgelopen. Dit wordt helaas nooit meer beter, dus ik ondervind hier dagelijks nog problemen van. Dit heeft ook zijn gevolgen gehad voor het kunnen omhangen van de bas. Je kunt je wel voorstellen dat dit geen optie meer is. Wat nog wel kan (en waar ik veel energie uit put) is het spelen van de bas, maar dan zittend. Dat is live uiteraard niet te doen. We hebben van alles overwogen destijds bij de herstart van Izegrim. Ik wilde ook echt wel m’n eigen baslijnen gaan opnemen voor het nieuwe materiaal. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we deze oplossing ook konden inzetten voor het live-gebeuren. Kijk, we doen er niet geheimzinnig over; er loopt inderdaad een baslijn mee als we live spelen. Maar, dat zijn wel de baslijnen die ik zelf heb ingespeeld. En ik kan je garanderen dat er verder niets meeloopt, haha ! We maken geen gebruik van extra vocalen of andere poespas. En omdat het mijn baspartijen zijn die je hoort, voelt het voor ons goed. Dit is een oplossing waarin we ons allemaal goed kunnen vinden, en als iemand het fake vindt; ook prima.
Zonder instrument ben je nu nog meer de frontvrouw en letten de fans op elke beweging. Was dat een traject waarin je moest groeien of had je iets van ‘eindelijk kan ik dat ook eens’ ?
Marloes: Vooral dat laatste ! Toen ik nog de bas om had, toen was ik (tijdens mijn zang) altijd gebonden aan de plek op het podium waar de microfoonstandaard stond. Ik kon natuurlijk kiezen voor een wireless mic op mijn hoofd, zoals Macabre, maar dat vond ik geen optie. Tuurlijk voelde ik mij eerst ‘naakt’ zonder een bas, maar de interactie die ik nu heb met publiek, is veel meer dan voorheen. Het geeft me letterlijk meer bewegingsvrijheid. Ik kan eens wat handen schudden tijdens een gig. Dit voelde eerlijk gezegd al meteen heel vertrouwd en goed. Of ik zonder instrument nog meer de frontvrouw ben, dat betwijfel ik. Ik ben gewoon onderdeel van de band. We doen het met z’n vieren, laat me dat voorop stellen. Ik zie mij liever als one of the guys, dan frontvrouw, haha ! Ik heb een beetje een hekel aan dat stigma.
Izegrim 2.0 kent een mooie start met 70.000 tons of Metal, Alcatraz en een paar leuke clubconcerten. Wat staat er inzake concerten nog op jullie agenda en op jullie wishlist voor 2027?
Jeroen: De eerste shows beginnen er al aan te komen voor 2027, dus daar zijn we heel blij mee! Het is helaas nog te vroeg om hierover uitspraken te doen, zoals je zult begrijpen. Tja, de Graspoppen en Wackens blijven uiteraard hoog op onze lijst staan. En terugkijkend op 2026 – met wat er nog aankomt aan gigs, zoals Wenen en Eindhoven -, mogen we al heel tevreden zijn vind ik. We hebben al flink wat kunnen afvinken van onze wishlist.
Op festivals zien we jullie heel vaak gewoon tussen het publiek na jullie optreden. Hebben jullie een allergie voor de backstage? Of jullie gaan gewoon heel graag op de foto met fans?
Marloes: Geen zin in gratis eten en drinken ?? Tuurlijk wel !! Maar dat hoeft geen uren te duren hoor, haha ! We spelen in Izegrim voor ons plezier en we zijn net zulke grote fans van andere bands als elk ander festivalbezoeker. Vandaar dat we geen typische backstage-band zijn. Dit jaar hadden we al early-bird tickets gekocht voor Alcatraz, om maar een voorbeeld te geven, en kregen daarna pas te horen dat we er zelf mochten spelen. Het is heel erg tof om daar dan als band te staan, maar dat wil niet zeggen dat je de hele tijd backstage moet zitten. Tuurlijk is het leuk om Death Angel weer even te spreken en te genieten van het goede eten backstage. Maar gezien onze reeds gekochte tickets zouden we er immers toch al als bezoeker rondlopen was de planning. En zo zijn er legio voorbeelden te geven van optredens waar we zelf ook als fan rondhangen. En het is super als je herkend wordt en mensen willen met je op de foto, Da’s toch de kers op de taart uiteindelijk. Daar doe je het voor.
Volgens Setlist.fm hebben jullie Celebratory Gunfire al het vaakst gespeeld tijdens concerten. Is dat dan het favoriete nummer van de band of van het publiek?
Marloes: Die staat inderdaad altijd in de set. Het is simpelweg een heel fijn nummer om te spelen. Het heeft bovendien ook wel een catchy refrein, en dat zorgt dus telkens voor een goede wisselwerking met het publiek. Die track zal wel tot in de lengte der dagen op de setlist blijven staan.
Izegrim bestaat 30 jaar. Jullie hebben heel wat evoluties meebeleefd, zoals het instorten en rechtkrabbelen van de verkoop van fysieke muziekdragers. Het is vandaag nooit zo makkelijk geweest om muziek wereldwijd te verspreiden en tegelijk is het nog nooit zo moeilijk geweest om mensen echt geïnteresseerd te krijgen in muziek. Vat dat het zo wat samen of zijn er andere belangrijke veranderingen die jullie meegemaakt hebben?
Jeroen: Er zijn geen tape-traders meer, haha ! Dat was nog een mooie tijd. Casettebandjes uitwisselen over de hele wereld. En naar de platenzaak gaan en daar als eerste een nieuwe elpee beluisteren voordat je ‘m kocht. Dit kun je je niet meer voorstellen. Dat is allemaal vergane glorie en we kunnen er in blijven hangen dat ‘vroeger alles beter was’. Maar ja, feit is dat we in 2026 leven en alles, maar dan ook echt alles, sneller en makkelijker moet. De aandachtsspanne ligt tegenwoordig bij een paar seconden, daar waar je vroeger een kutnummer helemaal afluisterde, omdat je te lui was om naar de platenspeler te lopen om deze te skippen (ik spreek even over mijzelf, haha). Ik denk dat meer mensen de charme van het vinyl weer weten te vinden, om – al dan niet gedwongen – te ontsnappen aan alle hectiek en het gehaaste leven. Ik kan het iedereen aanraden!
Zijn jullie een beetje mee met de socials en TikTok of is dat nog een uitdaging voor de band?
Marloes: Uiteraard moeten we wel mee met de hele Facebook- en Instagram-propaganda. Daar ontkom je simpelweg niet aan. Iedereen leest daar als eerste het nieuws over je band, of het nu gaat om gigs of video’s/nieuwe nummers. TikTok, daar houden we ons verre van. Dat is volgens mij ook niet echt een platform waarmee we onszelf willen identificeren. Plus het extra werk wat het oplevert, waar we geen zin in hebben.
In een recent interview met Chris van Exoto hadden we het erover dat er weinig jonge/nieuwe fans bijkomen die de death en death/thrash-scene levendig houden. Hebben jullie ook dat gevoel?
Jeroen: Ja, is dat zo ? Tuurlijk komen de wat oudere fans minder naar concerten, maar dat er geen nieuwe aanwas is, dat durf ik wel te betwijfelen. Het valt me juist op dat ik vaker van die jonge gastjes tegenkom, helemaal uitgedost in oldschool outfits, patchjasjes, hoge sneakers etc etc. Dat geldt ook voor een legio aan aankomende/nieuwe bands, die ook flink wat nieuwe fans meezeulen volgens mij. Misschien bezoeken Chris en ik zeer uiteenlopende concerten, dat zou kunnen, haha ! Zoals ik er naar kijk is de hele scene nog best levendig en als ik hier om mij heen kijk, komt er nog steeds nieuwe aanwas bij, gelukkig maar!
We kijken uit naar wat Izegrim nog in petto heeft voor ons.