Enige tijd geleden had ik een prettig gesprek met zanger Kjetil Nordhus van Green Carnation. We bespraken de achtergronden van de ‘A Dark Poem’-trilogie, de intens persoonlijke teksten van de band, de fascinatie voor de Franse dichter Arthur Rimbaud en wat er komt kijken bij het arrangeren van een klassiek stuk…
Dag Kjetil, kan je dit interview beginnen met uit te leggen hoe de drie ‘A Dark Poem’ albums thematisch en muzikaal met elkaar zijn verbonden?
De kiem voor dit project is zo’n beetje rond 2018 gelegd. Rond die periode zijn ook de eerste muzikale ideeën ontstaan, nog eigenlijk voor de release van Leaves Of Yesteryear in 2020. Gedurende de Covid-periode hebben bassist Stein Roger Sordal en ik verder gewerkt aan de muziek en de teksten. Alle nummers zijn in die periode ontstaan, het is niet zo dat we op voorhand hadden bedacht welk nummer op welk album terecht zou komen. Gedurende de demo- en opnamefase is nog aan de nummers geschaafd en gaandeweg werd duidelijk welke nummers het beste bij elkaar op een album pasten. Het nummer ‘The Messiah Complex’ had eigenlijk op album nummer twee moeten staan, maar we hebben uiteindelijk besloten dat nummer naar album nummer drie te verplaatsen. Persoonlijk ben ik erg blij met die keuze en het zelfs het titelnummer van de derde plaat in de trilogie geworden. Alle drie de albums bestaan in hetzelfde muzikale universum en gaan over dezelfde thema’s. Muzikaal liggen de albums logischerwijs in elkaars verlengde, maar we hebben wel heel bewust de keuze gemaakt dat het op zichzelf staande muzikale werken zijn. Dat was een behoorlijke uitdaging. Het eerste album is zeer energiek en daarin wordt het universum achter ‘A Dark Poem’ in feite geschapen. Het tweede album is meer recht-toe-recht-aan en bevat de meer emotionele en gevoelige nummers. Het derde album is een soort synthese van de eerste twee albums met een zeventien minuten durend orkestraal compositie als sluitstuk. Gedurende het schrijfproces wilden we een groot instrumentaal stuk gebruiken als afsluiter van de gehele trilogie, zoals dat gebruikelijk was bij progressieve rockbands uit de jaren ’60 en ’70.
De ‘A Dark Poem’-trilogie is dus geen klassiek conceptalbum of serie van albums in de stijl van ‘The Wall’ van Pink Floyd en ‘Operation Mindcrime’ van Queensryche?
Nee, het is niet een chronologisch verhaal met een duidelijk begin en einde. Wel voelden we de behoefte om een groot scala aan verschillende onderwerpen voor het voetlicht te plaatsen binnen de thematische context van ‘A Dark Poem’. We hadden echt drie albums nodig om alles kwijt te kunnen. Wellicht hadden we ook aan twee albums genoeg gehad. De thema’s die we belichten zijn van dien soort dat je daar ook de tijd en ruimte voor wilt nemen.
Hoe reageerde Seasons of Mist, jullie recordlabel, op het idee om een albumtrilogie uit te brengen?
Ze reageerden erg enthousiast op het idee. Dit idee kwam al ter sprake toen we in 2016 Michael Berbarian, de eigenaar van Seasons of Mist, spraken na ons optreden op het Roadburnfestival. Het idee om een trilogie uit te willen brengen, dateert al uit de vroege jaren 2000. Michael was enthousiast over het idee en drukte ons op het hart om eerst contact met hem op te nemen voordat we bij een ander label zouden tekenen. Het label nam contact met ons op na het uitbrengen van Light of Day, Day of Darkness. De twee albums die via Seasons of Mist zijn uitgebracht, verschilden muzikaal behoorlijk van Light of Day. Ik denk dat de reden waarom ze ons destijds hebben getekend is ons vermogen om een epische verhaallijn in muziek om te zetten. Het idee om een albumtrilogie uit te brengen was voor Seasons of Mist de reden om weer met ons in zee te willen gaan. Het uitbrengen van drie albums in een tijdspan van een jaar is niet gebruikelijk, maar het geeft ons wel de gelegenheid om weer wat momentum voor Green Carnation te generen. Immers, sinds 2006 hebben we pas 1 studioalbum uitgebracht. Het label is gelukkig meegegaan in dat idee. Het was risicovol, maar het heeft zich gelukkig terugbetaald in bijvoorbeeld meer verkochte LP’s. Ook het label heeft zich qua promotie behoorlijk ingespannen om dit idee tot een succes te maken. Ook voor mij betekent dit veel werk, omdat ik de meeste interviews voor de band doe, haha.
Dit is verrassend nieuws, aangezien albumverkopen behoorlijk zijn ingestort met de opkomst digitale muziekdiensten…
Het is niet dat we als band miljoenen albums verkopen, maar het is zeker bemoedigend. Dit zeker gezien het harde werk vanuit de band en het label om deze albumtrilogie tot een succes te maken.
De beroemde Franse dichter Arthur Rimbaud is ook een bron van inspiratie geweest voor de albumtrilogie. Kan je hier iets meer over vertellen?
Het is niet zo dat het hele concept achter het ‘A Dark Poem’ op het werk van Arthur Rimbaud is gebaseerd. Stein Roger schrijft de meeste teksten voor Green Carnation en hij is een groot liefhebber van het werk van Rimbaud. Tijdens het schrijven van de muziek voor A Dark Poem was om een of andere reden Rimbaud nooit ver weg en we spraken veel over zijn werk. Deze gesprekken gaven Stein veel tekstuele inspiratie. Het oeuvre van Rimbaud was meer een soort van creatieve aanleiding dan een directe bron van inspiratie. Wel wordt een gedicht van Rimbaud voorgelezen in het laatste nummer als een soort ode aan hem en om te gedenken dat zijn werk gedurende het gehele creatieve proces op de achtergrond aanwezig was. Ongetwijfeld kan Stein Roger je meer vertellen over wat Rimbaud voor zijn teksten heeft betekend.
Het tweede album bevat een nummer genaamd ‘Sanguis (Blood Ties)’ waarin wordt teruggekeken op de moeizame relatie tussen een zoon en zijn vader. Om persoonlijke redenen greep dit nummer mij aan. Kan je wat meer over de achtergronden van dit specifieke nummer vertellen?
Zeker, als band wilden we geen enkel compromis sluiten, ook niet qua thema’s en teksten. Hierover heb ik het vaak met Stein. Hij wilde graag zijn moeizame relatie met zijn vader in zijn teksten verwerken. Toch bevat de tekst van ‘Sanguis (Blood Ties) ook begrip vanuit de zoon dat de moeizame relatie met zijn vader een uitvloeisel is van diens verleden. Het heeft Stein ruim 48 jaar gekost om tot dit besef te komen. Deze realisatie heeft naar mijn idee tot een zeer gevoelige en diepzinnige tekst geleid. Helaas is zijn vader overleden voordat het nummer met de buitenwereld werd gedeeld. Het pijnlijke is dat de relatie tussen Stein en zijn vader weer sterker werd toen hij overleed. Deze gebeurtenis geeft ‘Sanguis (Blood Ties)’ onbedoeld een nog emotionelere lading. Naar mijn idee is de tekst van dat nummer zeer toegankelijk. Die toegankelijkheid is juist de kracht. Iedereen kan zich immers identificeren met de emoties en gevoelens achter dat nummer.
Het kunnen overbrengen van echte emoties zonder opsmuk op de luisteraar is juist de kracht van de ‘A Dark Poem-trilogie’ en van de muziek van Green Carnation in algemene zin naar mijn idee…
Dank je, dat zie ik als een groot compliment. Authenticiteit in onze muziek en teksten is zeer belangrijk voor de band. We draaien niet om de werkelijkheid heen en wij verbloemen niets in onze muziek. De emoties en gevoel in onze muziek zijn oprecht en dat is waar wij als Green Carnation voor staan. Op dit moment zijn we als band hard bezig om de emoties van onze muziek oproept om te zetten naar een livesetting. Het is geen gemakkelijke klus om de emoties om te zetten naar een soort van beeldtaal. De enige manier om dit echt goed te doen is volstrekte eerlijkheid jegens ons publiek. Dit is wie we zijn en dit is waar we als band voor staan. Deze oprechtheid is wat mensen aantrekt in Green Carnation.
Jouw ingetogen manier van zingen zorgt juist dat de emoties in de muziek op een oprechte manier worden overgebracht op de luisteraar. Dat is ook een grote kwaliteit.
Een hele theatrale manier van zingen is niet mij besteed. Als ik wel zoiets zou doen, komt dat als gemaakt over en daar voel ik me niet goed bij. Onze fans zouden daar ook zo doorheen prikken. Het doen van screams en grunts is ook niet iets dat ik zelf graag doe. Daarom hebben we op het eerste album Grutle Kjellson van Enslaved gevraagd om wat screams te doen. Zelf heb ik het wel geprobeerd in de studio en met veel kunst en vliegwerk hebben we nog iets redelijks van kunnen maken, maar het voelde gewoon niet goed. Zoals ik eerder zei wilden we geen enkel compromis sluiten en dit voelde voor mij als een compromis. Toen hebben we Gruttle benaderd en hij zei gelukkig ja. In het verleden hebben we gastvocalisten de grunts en screams laten doen tijdens liveoptredens en zelf heb ik het ook wel eens geprobeerd, maar ik was niet blij met het resultaat. De rest van de band was er wel blij mee. Misschien dat ik het nog een keer in de toekomst probeer.
Toch bevat het derde album wel degelijk extreme vocalen op selecte momenten. Wie heeft deze voor zijn rekening genomen?
Je bedoelt sommige achtergrondvocalen? Ik heb alle zang voor mijn rekening genomen op het derde album, dus ook de extreme momenten. Die achtergrondvocalen is een nieuw element in onze muziek. Het voegt net even iets extra’s aan de muziek toe. Ik weet niet of we in de toekomst nog nieuwe muziek maken, maar we hebben een extra element om mee te spelen, haha.
Ter afsluiting van dit interview wil ik je nog iets vragen over het zeventien minuut durende klassieke stuk dat als sluitstuk van de ‘A Dark Poem’-trilogie dient. Eerlijk gezegd moest ik in het begin aan het stuk wennen, maar naar meerdere luisterbeurten past het toch in het bredere muzikale universum van ‘A Dark Poem’. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Het is een gewaagde keuze en het is nog een voorbeeld van onze insteek om geen muzikale compromissen te sluiten. In 2017 hebben we een intentieverklaring gesloten met een lokaal symfonieorkest uit Kristiansand voor 1 concert en een albumopname. Eerlijk gezegd wisten we niet hoe we dit moesten aanpakken. Gaandeweg begon het idee te groeien en paste het inzetten van een symfonieorkest als muzikaal onderdeel steeds beter in het ‘A Dark Poem’-universum. De vraag was alleen hoe we dit op een originele manier zouden doen. Er zijn immers genoeg bands die in het verleden een optreden met een symfonieorkest hebben gedaan of waar een symfonieorkest een vast onderdeel is van het bandgeluid. In veel gevallen blijft de combinatie tussen orkestrale delen en harde gitaren een lastig huwelijk. Naar ons idee komt een symfonieorkest het beste tot zijn recht in combinatie met een mooi klassiek stuk. Vorig jaar juni kwam de kans om een opname te doen met het symfonieorkest. Plotseling moesten we flink aan de bak om een dergelijk stuk te schrijven. We hebben enkele pogingen gedaan om iets fatsoenlijks op band te krijgen. Hiermee is Stein Roger naar een bevriend muzikant gegaan die vervolgens onze ideeën heeft omgezet in iets waarmee het symfonieorkest aan de gang kon. Het heeft met name Stein Roger bloed, zweet en tranen gekost, maar het resultaat mag er zijn!