De heren van Boneripper hebben me in de afgelopen jaren doen genieten van hun hardcore met duidelijke thrashmetalinvloeden. Dat is op het nieuwe album Radiant In Ruin niet anders. Met twaalf nieuwe composities met een gemiddelde lengte van 2,5 minuten is het een half uur genieten van de onvervalste energiebom uit Friesland. Boneripper is de originele thuisbatterij en zou de oorzaak kunnen zijn van de laatste aardbeving in Sappemeer.
De nieuwe muziek past mooi in het straatje dat de band de afgelopen jaren met Vengeance & Forgiveness en World Ablaze zijn ingeslagen. De opener Oracles Of Lies opent meteen alle sluizen die er met laagwater nog te vinden zijn. Bassist Douwe en drummer Kees-Jan houden de vaart er stevig in en zetten daarmee het fundament voor het raggende gitaarspel van Jeijer en Eric. Zanger WD laat zich daarin niet onbetuigd en brult de gehele onderwereld naar boven.
Tijd om bij te komen heb je niet op Radiant In Ruin. Tenminste niet in de eerste helft want met Deeds Define wordt er niet vertraagd, maar gaat het kenmerkende geluid verder. Aan de ene kant kun je daarmee zeggen dat Boneripper voorspelbaar overkomt, maar dat gevoel herken ik niet bij het beluisteren van het album. Zeker niet wanneer Damnation wordt ingezet. Het ritme ligt wat lager en de ‘gang-vocals’ zijn weer uit de kast gehaald. Iets dat gelukkig vaker gebeurt. Damnation heeft daarbij een sterk refrein dat uit volle borst meegebruld mag worden. Wanneer we de vocals nog in de ‘gang’ hebben staan, worden ze in Truth To Enemy en Borrowed Breath weer tevoorschijn gehaald. Het geeft me het ‘wij-gevoel’; alsof je zelf onderdeel bent van de band.
In alle hoedanigheid is de muziek op Radiant In Ruin geen rechttoe-rechtaanmuziek. Daar is het met de nodige breaks te afwisselend voor. Geregeld is de grens tussen de hardcore en de thrashmetal fluïde. Luister en ervaar dit maar bij Truth To Enemy.
Het is verrassend hoe Boneripper op de helft van het album ineens akoestisch Convective Outlook voorschotelt. Even rust, even die batterij weer opladen om de tweede helft de ondergaan. Een helft dat begint met het eerder genoemde Borrowed Breath. Mocht je het idee krijgen dat Boneripper rustiger aan gaat doen, dan heb je het mis. State Of Mind is snel, heftig en enorm energiek. Drummer Kees-Jan heeft een nieuwe euro ingeslikt en weet als een op hol geslagen locomotief de snelheid op te voeren. Halverwege sluipt er ook nog een stuk melodie in die al gauw vertrouwd klinkt. Na een zwaar intro in Violent Virtue blijkt de koek nog niet op te zijn en op een vertrouwde en kenmerkende manier werkt Boneripper via Refuse Persist en Cold Hearts Burn (waar WD nog aan het eind zijn stembanden nog een keer stevig laat resoneren) naar het titelnummer van bijna een minuut waarin een tekstsample werkt naar het einde. Stralend en de complete hardcoremuur achterlatend als een ruïne.