De laatste langspeler van deze legendarische thrash band is alweer tien jaar oud. Kortom, een langverwachte terugkeer. Natuurlijk hebben we weer Scott Ian op gitaar, aangevuld door Jonathan Donais en oudgedienden Frank Bello op basis en Charlie Benante op drums. Wat een lineup! De vocalen worden weer verzorgd door Joey Belladonna. En nu we toch met namen aan het strooien zijn, de plaat werd opgenomen in Dave Grohl’s Studio 606.
Ik vond de eerste single van dit album It’s For the Kids fenomenaal vond. Een geweldige, energieke, groovende comeback die laat horen dat er nog genoeg pit in deze band zit. Dat schept verwachtingen, net als de lineup en opnamestudio. Na het zinloze intro Persistence of Memory worden die door The Long Goodbye gelukkig ingelost. Lekkere riffs en een jawel, memorabel refreintje maken dit een bijzonder genietbaar nummer. Gelukkig wordt deze kwaliteit doorgezet. Everybody’s Got A Plan met een tevens, wel wat zeurderig, aanstekelijk refrein en sterke tempowisselingen en dito gitaarsolo ook weet te overtuigen. The Edge of Perfection laat een furieuze gitaarpartij en dito drums horen die solliciteren naar black metal. Daarna krijgt het nummer een groovender karakter. Infectiuous is ook weer erg groovend. Het stampende NYC 93 is wat rauwer en meer rock ‘n’ roll en natuurlijk een mooi eerbetoon aan de New York scene uit die tijd. Cursum Perficio bouwt sterk op met een sfeervolle gitaarpartij waarna Joey met Dio-achtige vocalen de show steelt. Op Target On My Back valt vooral het drumwerk van Charlie Benante op maar ook een klepperende baspartij van Frank Bello eist de aandacht op. In de riffs van het zwaarder klinkende Watch It Go is een beetje death metal geslopen. My Victory sluit het album toepasselijk victorieus en energiek af.
We hebben er even op moeten wachten, maar met dit album lost Anthrax de verwachtingen in.