L’eveil is een eenmansproject van ‘fingerstyle’ gitarist Matthew Nichols. Met Wars Of Abstraction levert hij zijn eerste album af. Het is letterlijk 1 man en zijn akoestische gitaar die zichzelf in een ruimte heeft opgesloten en op een muzikale reis gaat. Normaliter bespreek ik platen met veel distortion, maar toch weet L’eveil mij te raken.
Met vier nummer die allen ruim boven de negen minuten klokken maakt Matthew Nichols het de luisteraar niet makkelijk op Wars Of Abstraction. Toch voelen composities als Ascending, Asleep In The Laurel en Narrow’s Hill niet als een eindeloze brei aan hyper technisch gepingel waar alleen connaisseurs van kunnen genieten. Dankzij de geraffineerde opbouw van de composities, het gewiekste herhalen van muzikale thema’s en knap gebruik van melodie en tegenmelodie weet hij mijn aandacht goed vast te houden. Het overbrengen van gevoel en emoties staan centraal op deze plaat.
Hoe knap de muziek op Wars Of Abstraction ook in elkaar zit en hoe virtuoos het spel van Nichols ook is, bekruipt me nu en dan het gevoel dat bijvoorbeeld het toevoegen van viool of cello de muziek net even wat meer kleur en dynamiek kan geven. Vooralsnog is deze plaat een uitstekend debuut en zeer geschikt voor liefhebbers van progressieve rock en folk met een twist. Wars Of Abstraction stemt tot contemplatie en zelfreflectie. Ideale muziek voor een kalme herfstige zondagochtend onder het genot van lekkere kop koffie.