Het mag een klein wonder heten dat Al Jourgensen, beter bekend als de frontman en creatief brein achter Ministry, het al die jaren heeft volgehouden. Als een van de grondleggers van industrial als muziekgenre heeft hij menig (drugs)verslaving overwonnen en staat hij bekend als een van de felste critici van de Amerikaanse presidenten Bush en Bush jr. Met The Last Sucker (2007) en From Beer To Eternity (2013) kondigde ome Al al vaker zijn pensioen aan, maar het Hate To Go (Take Out Or Delivery) lijkt het er toch van te komen.
Met de huidige toestand in de wereld in het algemeen en in de Verenigde Staten in het bijzonder heeft Al Jourgenen genoeg munitie om zijn gal te spugen. Dit doet hij ook met sardonisch genoegen. In Grifter wordt de grenzeloze hebzucht van Trump en zijn kliek aan de kaak gesteld, Delete gaat over sociaal media-verslaving inclusief de oproep deze te deleten en The White Man Lied staat de afschuwelijke behandeling van native Americans door de jaren heen centraal. Tekstueel is ome Al ouderwets in bloedvorm op Hate To Go.
Muzikaal is het met Hate To Go helaas beroerder gesteld. De plaat kent een hoopvol begin met de trits Crickets, Voices Of Hate en Clown Car. Dit zijn drie energieke punky nummers die niet op Houses of the Molé en Rio Grande Blood zouden misstaan, inclusief gebruik van toepasselijke geluidsfragmenten en een schuimbekkende Jourgensen. We Hate is een klassieke Ministry-stamper in het straatje van Psalm 69, maar vanaf Delete gaat het mis. Het nummer zelf is een halfhartige kopie van TVII en WTV.
Ook Grifter en The White Man Lied klinken behoorlijk stuur- en futloos. Gelukkig wordt de eer nog enigszins gered door het kwieke Singularity en het behoorlijk aan Psalm 69-refererende Burned Out. Het afsluitende We’re Still Here doet oudgediende Paul Barker nog een duit in het zakje. Ondanks deze samenwerking klinkt het nummer als een natte krant met campy kerkkoortjes.
Aan alle goede dingen komt een eind en in het geval van Ministry is dat misschien maar beter ook. Hate To Go (Take Out Or Delivery) is voor de helft gevuld met nummers van redelijke tot goede kwaliteit, maar kent ook de nodige inspiratieloze vulling en regelrechte miskleunen. Qua energie en inspiratie is de koek kennelijk echt op bij ome Al. Ik wens hem een fijn pensioen toe, het is hem gegund!