Al jaren staat het Noorse Enslaved op eenzame hoogte als het aankomt op black/vikingmetal met een progressief randje. Albums als Isa (2004),Axioma Ethica Odini (2010), Riitirr (2012), E (2027) en Heimdal (2023) zijn wat mij betreft klassiekers in het genre en komen regelmatig voorbij in mijn spreekwoordelijke cd-speler (lees: streaming). Nu zijn de heren, onder leiding van bassist/brulboei Grutle Kjellson en guitarist/hoofdcomponist Ivar Bjørnson, terug met een nieuwe plaat, genaamd Mið. Eens kijken hoe deze nieuweling zich verhoudt tot de meer klassieke platen van de band.
In tegenstelling tot de meer episch ingestoken werk op Riitirr, E en vooral Heimdal komt men op Mið sneller tot de kern van de zaak. Door de bank genomen zijn de nummers compacter, is het materiaal gevarieerder en progressiever van inslag en schuwen de heren het experiment gelukkig niet. Om in King Crimson-idioom te blijven, meer Discipline/Three Of A Perfect Pair en minder In The Court Of King Crimson en In The Wake Of Poseidon. De vergelijking met Fripp c.s. slaat vooral op de innerlijke drang van de band om zichzelf te blijven vernieuwen.
Zoals eerder gezegd is het materiaal op de nieuwe plaat compacter, progressiever en experimenteler van opzet. Hiermee sluit Mið meer aan bij platen als Ruun (2006), Vertebrae (2008) maar vooral Utgard (2020). Op I Am Ice en Spirit Helper laat de band zich van zijn meest experimentele kant zien, inclusief traditionele gezang. Mountain is grotendeels akoestisch en bouwt gestaag op naar een spetterende finale. Deze nummers zijn tekenend voor de eigenzinnige koers van Mið.
Toch bevat Mið ook wat muzikale knipogen naar het verleden van de band. Zo hadden Solar Will en Tales Of Trees met hun psychedelische effecten en zwartmetalen erupties op Below The Lights en Ruun kunnen staan. Langere nummers, zoals Parting en I Miðju zijn progressiever van aard en sluiten meer aan bij het recentere werk van de band op E en Heimdal.
Met Mið heeft Enslaved heeft een eigenzinnig, gevarieerd en experimentele plaat afgeleverd. Misschien minder betoverend en overrompelend als het meer klassieke werk van de band, maar nog steeds zeer de moeite waard. De bereidwilligheid van Kjellson en co om te blijven evolueren, ook als de resultaten minder spectaculair zijn, kan ik alleen maar toejuichen.