WarWolf is een band die we nog kennen onder de naam Wolfen, dat vanaf 1994 al hele aardige albums brengt in traditionele metal sferen met een mix van Power en Thrash daarin verwerkt. Maar sinds de naamsverandering in 2021 heeft het vijftal toch wat extra power toegevoegd en bijna ieder jaar een album uitgebracht. Necropolis (2022), The Apocalyptic Waltz (2023) en The Final Battle (2025) titels die bij onze oosterburen allemaal goed scoorde. Misschien wordt het tijd dat Nederland gaat volgen, want er is duidelijk hard gewerkt aan dit waanzinnig sterke 4e album.
Wolfen was een gevestigde naam in de Duitse Metal scene waarbij het album Rise of the Lycans mij het eerst te binnen schiet. Hun eerste solowerk kwam pas in 2000 (6 jaar na de oprichting) uit onder de naam Don’t Trust the White, dat sterk doet denken aan het vroege werk van Iced Earth. Ze brachten nog vijf albums uit waaronder Humanity…Sold Out! (2003), The Truth behind (2006), Chapter IV (2012), Evilution (2014) en de eerder genoemde Rise of the Lycans (2018) dat natuurlijk alles te maken had met hen uit de Underworld films. Maar toen werd het even stil rondom de band en ontstond er een transformatie waarbij 3 bandleden stopten, te weten Siggi Grütz, Nicolas Filter en Andreas Dötsch. Ook de bandnaam veranderde en men nam de tijd voor het eerste Album Necropolis dat meteen indruk maakte met opener Daywalker.
We zijn inmiddels 4 jaar verder en met het voor Januari 2027 geplande album The Dark Throne laat het uit Keulen afkomstige WarWolf horen te zijn volgroeit tot leider van de roedel. Zanger Andreas Von Lipinski klinkt anders dan een jaar geleden, volwassener en met een geweldig bereik dat zich prima leent voor dit kaliber. Het stemgeluid zelf heeft opvallend veel overeenkomsten met dat van Bruce Dickinson (Iron Maiden), maar gelukkig toch net even anders. Andreas beheerst een hoop maar de uithalen van Bruce zijn natuurlijk ongeëvenaard. De The Dark Throne zal dan ook zeker niet misstaan in de platenkast van een doorgewinterde Maiden fan.
Het Album zelf begint met de single Ceasefire en dat is gezien het lekkere tempo wel een verstandige keuze. Ook tijdens deze lawine aan geluid hoor je de uitmuntende slagwerken van Holger Bloempott (geen grapje) helemaal tot zijn recht komen. Maar het gehele album staat vol muzikale hoogstandjes, met teksten over serieuze zaken die ons nu bezighouden maar toch mooi verpakt. Neem nou het negende nummer Devils Servants deze start met een geweldig rifje dat in je hoofd blijft zitten. Ook de opbouw is smullen geblazen, strak, evil, mysterieus en bombastisch, alle ingrediënten voor een klassieker.
Ghost of the Machinator en Screaming for Salvation zijn wel mijn favorieten, met snoeiharde vette riffs van Frank J. Noras en Peter Müller, maar ook het hoge tempo van Bassist Florian Abegg is van grote klasse. In Ghost of the Machinator zorgen de wisselende toonhoogtes van Andreas ervoor dat dit nummer glans krijgt en mijn metalen hart sneller gaat kloppen, echt geweldig! Het rustpuntje van de reeks is wel Tears in Black dat een heel ander gevoel geeft dan de overige 10 tracks, alsof ze een emotioneel eerbetoon brengen aan een bepaald persoon, met een gitaarsolo om kippenvel van te krijgen. Dit album heeft dus alles voor de liefhebber van oude metalen, thrash en power!
Dus op de schaal van 1 t/m 10 krijgt dit album een 11.
Zelf gebruiken ze vaak de woorden “No Bullshit Metal” en daar sluit ik mij graag bij aan!