Dat Nederland inmiddels over een steeds groter aanbod aan sterke corebands beschikt, is geen nieuws meer. Aan dat rijtje mag tegenwoordig ook Tenuem worden toegevoegd. Tenuem is een vijfkoppige symfonische deathcoreband die eind 2023 werd opgericht. Met zware riffs, donkere orkestraties en invloeden uit metalcore worden lokale folklore als inspiratiebron gebruikt om zo tot een gelaagd geheel te komen. Na debuut-EP Singraven keert Tenuem dit jaar terug met Beneath The Field Ov Bones, waarop de legende van de Duivelshoeve centraal staat.
Met Duyvelshoeve zet Tenuem direct de toon door de arrangementen en orkestraties prominent naar voren te schuiven, waarna The Ashes Whisper It Still de EP daadwerkelijk openbreekt. Wat volgt is een explosieve combinatie van extreme deathcore, bombastische symfonieën en de compromisloze vocalen van frontman Chris Rustwijk.
Hoewel de symfonische partijen nadrukkelijk aanwezig zijn, blijven ze steeds in dienst van de composities en is de deathcore altijd het fundament. De razendsnelle drumpartijen van Bob van Doorn staan sterk gemixt, waardoor ook het melodische karakter van de gitaren voldoende ruimte krijgt. Dat uit zich voornamelijk in sterk geschreven riffs, maar geregeld maakt Tenuem ook plaats voor een overtuigende gitaarsolo.
De vele muzikale lagen versterken de riffs zonder dat de hardheid daaronder lijdt. Op het ene moment klinkt de EP haast heroïsch, om vervolgens moeiteloos om te slaan naar een dreigende en onheilspellende sfeer. Ondanks de vele arrangementen is de mix uitstekend, waardoor de luisteraar niet verloren raakt in muren van geluid. De afzonderlijke instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden en vormen tegelijkertijd onderdelen van een groter, samenhangend geheel. Toch ben ik vooral gecharmeerd van de vocale veelzijdigheid van de zanger, waarbij diepe grunts en smerige highs zorgvuldig worden afgewisseld.
Tussen alle intensiteit door biedt Beneath The Field Ov Bones bovendien voldoende momenten van rust, waarbij de backingtracks voortdurend voor een gelaagde opbouw zorgen. Vooral de overgangen verdienen lof, waarbij deze nieuwe EP echt aanvoelt als een coherent verhaal in plaats van een zestal losse composities.
Met deze tweede EP zet Tenuem een duidelijke stap vooruit, zowel op compositorisch als productioneel niveau. Beneath The Field Ov Bones klinkt bijzonder volwassen voor een band die nog maar zo kort bestaat. In het persmateriaal worden Lorna Shore, The Black Dahlia Murder en Shadow of Intent als referenties genoemd en hoewel die vergelijkingen begrijpelijk zijn, weet Tenuem voldoende eigen karakter in de muziek te leggen. Een bijzonder sterke EP, die vooral doet verlangen naar het moment waarop de band deze ambitie weet door te trekken naar een volwaardige langspeler.