Sinds 2010 is Asgrauw een vaste vertegenwoordiger van echte, rauwe black metal in ons land. Met dit nieuwe album duiken de heren in vrij filosofische thema’s tekstueel gezien. Onderwerpen als de beleving van de werkelijkheid, doodservaringen en het collectief geheugen passeren de revue. Maar vrees niet, muzikaal klinkt het allemaal weer zo zwart als een vergeten tosti en zo rauw als je strot na een avondje karaoke.
Al vanaf de eerste track, Confabulatie gaan de heren er meteen met gestrekt been in. Snel, rauw en compromisloos. Snijdende riffs die soms ook erg melodieus kunnen klinken en ratelende blastbeats. Tempowisselingen zorgen voor genoeg spanning. Kortom, alles wat we van de band verwachten. Als verrassing horen we echter ook een blaasinstrument op de achtergrond. Ik denk dat die uit een synthesizer komt, echter. Sowieso is dat het verborgen instrument wat de gelaagdheid belichaamd van de songs. In die zin is luisteren met een koptelefoon aan te raden.
Vocaal zit er ook genoeg variatie in. Zo leidt een verhalende stem Verblind in. Het gejaagdere Chronisch heeft sporadische, maar sterke samenzang. Er zit een indrukwekkend lange schreeuw in Nachtstorm die door merg en been gaat. Op sommige songs klinken de vocals wat meer punk, wat meer black ‘n’ roll zoals op Manipulatie.
Waar veel andere nieuwere black metal bands zich verliezen in grote orkestraties of anderen onhoorbaar lo-fi trachten te zijn en daarmee connectie met de modernere scene verliezen, weet Asgrauw de juiste balans te vinden.
Een prima black metal plaat voor liefhebbers van rauwe, maar toch melodieuze black metal met diepgaande teksten.
