Bijna precies een jaar na het uitbrengen van de eerste single Red Guitar, is het nieuwe hoofdstuk van de Amerikanen van Waterparks officieel uitgebroken met de release van hun zesde album Jinx. De mannen uit Houston combineren charme, ruwheid, oprechtheid en schaamteloosheid voor de zesde keer. Hoewel de band in theorie iedere keer dezelfde formule (waarbij niets te eerlijk of raar is om te verwerken in de muziek) volgt, klinkt geen enkel album hetzelfde. Uiteraard geldt dit ook voor JINX, de opvolger van het in 2023 uitgebrachte Intellectual property Ook de formule van de albumnamen die het alfabet volgen, is nog steeds van kracht in het jaar 2026.
De enige samenwerking opent het album op toch wat theatrale wijze. Tell Me Why begroet ons direct met If the only point of life is not to die, can you tell me why? Om vervolgens de stem van Mark Hoppus te introduceren. Danny Elfman horen we iets later op toch iets donkerdere wijze. Je album openen met een existentieel engel/duivel nummer is zeker een excentrieke keuze. In het geval van Waterparks is het er eentje die werkt.
Na de opener volgen direct vier van de vijf singles. Red Guitar is nog steeds even catchy als de dag dat deze uitkwam. De track combineert een catchy refrein op electronische wijze met de hiphop invloed die we vaker hebben gehoord van frontman Awsten Knight. De gitaarsolo richting het eind is misschien niet geheel onverwacht, maar hij past precies in het nummer met de titel Red Guitar. Het enige negatieve dat mogelijk over deze track te zeggen valt, is dat deze wellicht iets té catchy is en het risico dat I just bought a brand new red guitar with six gold strings and a whammy bar de rest van de dag niet meer uit je hoofd gaat behoorlijk groot is. Veel tijd om dit te verwerken, krijgen we niet doordat we direct worden begroet met het bijna net zo catchy If Lyrics Were Confidential. Met I hate fifty percent of our fans and the other half understands in het eerste refrain wordt direct duidelijk dat ‘te eerlijk’ niet bestaat voor frontman Awsten Knight. Hier is wederom sprake van een refrein dat blijft hangen in combinatie met het snelle zingen, bijna rappen, van Knight. Hetzelfde geldt voor de twee opvolgende singles Prowler en Better Than Therapy die – buiten dat ze vrijwel dezelfde elementen bevatten – zeker niet hetzelfde klinken.
In Gwen Stefani maken we (wederom) kennis met wat er mogelijk in het hoofd van Awsten Knight gaande is. We horen toch een kleine crisis terug in de tekst door Can we talk about the whether or not I’m getting better? en I’ve been trying to find myself, abort mission waarbij de gevoelige en openhartige kant van de frontman naar boven komt. Tegelijkertijd is het onmogelijk om stil te zitten bij de beat eronder en horen we meermaals It’s freezing in Milwaukee en I’m dressed like Gwen Stefani waardoor ik de kern of mogelijke boodschap van de track niet heb mogen ontdekken. Wellicht was dat juist de intentie van dit trio, niet alles hoeft (voor iedereen) per definitie duidelijk te zijn. Duidelijk is wel dat deze band – en ook dit album – allesbehalve saai is.
No No No No No, Playing Music en Mirage spelen in op het bekendere pop geluid waarbij de (simpele) gitaar de beat vanaf het begin bepaald met een wat dromerige energie en tekst. Niets mis met het hebben van een veiligere sectie op je album als je weet dat de kans op veel (repeat) streams hoog is.
Het tempo en electronische invloed zijn weer aanwezig in Tastes Like Tangarine. Wederom horen we een catchy refrein en de hiphop invloeden terug wanneer Knight ons wederom herinnert hoe snel hij woorden over zijn tong kan laten glijden. Het doet een beetje denken aan Real Super Dark van het voorgaande album Intellectual Property .
De afsluitende noten zijn voor het al eerder uitgebrachte Any Minute Now waarbij het tempo wordt teruggeschroefd alvorens af te sluiten met het politiek beladen Girls Need Guns. Hier luisteren we mee met wat praktisch een dialoog tussen de moeder van de frontman en de frontman zelf is waar voorzichtig een aantal noten onder worden gespeeld. Dat deze band niet bang is om eerlijk te zijn en het weigert om een blad voor de mond te nemen, wordt niet enkel duidelijk via de titel van de track, maar ook in de inhoud. Hoewel ik het niet enkel respecteer, maar ook waardeer dat artiesten hun microfoon vrij letterlijk gebruiken in het huidige klimaat (helemaal als het Amerikanen zelf zijn), voelt dit toch als een rare manier om een album af te sluiten. Hoewel het de luisteraar zeker aan zal zetten tot nadenken, ontbreekt er een afsluiter op muzikaal gebied. Twijfel dat dit toch echt het laatste nummer is, kan er niet zijn gezien Ginny Knight eindigt met de woorden We’ll talk soon, okay bye. Hoewel er niets is veranderd aan de line-up of de gevolgde formule voor dit nieuwe album, heeft dit wel geleid tot een verrassend creatief album. Misschien is dat ook wel bijna de verwachte uitkomst bij alles wat deze mannen uitbrengen en uit zullen brengen. Er ontbreekt niets aan de paar tracks waar ze het veilig hebben gespeeld en deze vallen net zo in de lijn der verwachting als de meer experimentele tracks als Tell Me Why, Prowler en Gwen Stefani. Nergens wordt er een blad voor de mond genomen, van If Lyrics Were Confidential tot Girls Need Guns en dat gaat ze ook nog op het zesde album prima af. Misschien is er ook wel precies aan de verwachtingen voldaan, omdat je nooit zeker weet wat je precies van dit trio kan verwachten buiten een goede dosis chaos en eerlijkheid in een creatief jasje. Fan of niet, JINX stelt in ieder geval niet teleur.