Enige tijd geleden kreeg ik de kans om deathmetallegende Chris Reifert te interviewen. Naast zijn werk als drummer/vocalist in Autopsy is hij ook actief in Static Abyss. De man beschikt over een scherpzinnig gevoel voor absurdistische humor. Wat volgde was een bij vlagen hilarisch gesprek over pijnlijke schouderoperaties, het groeien van nieuwe tentakels en risico’s durven lopen in de lokale platenzaak.
Dag Chris, gefeliciteerd met het uitbrengen van een monsterlijke goede plaat in de vorm van The Dying Hunt. Hoe is de plaat tot nu toe ontvangen?
Dank je wel! Ik ben blij dat je beestachtige karakter van The Dying Hunt waardeert. Onze plaat is goed ontvangen door de pers en de fans. Dat is wat we van ons platenlabel Peaceville hebben gehoord. Het is niet dat we mensen moesten bedreigen met de meest gruwelijke straffen om The Dying Hunt te laten waarderen, haha. Maar ik ben blij dat onze nieuwe LP de liefhebbers weet te bereiken.
Je wordt het meest met Autopsy geassocieerd, maar hoe is Static Abyss ontstaan destijds? Kan je daar wat meer over vertellen?
Static Abyss is ontstaan op het hoogtepunt van de Covid-epidemie toen iedereen verplicht binnen moest blijven. Alle publieke gebouwen waren gesloten, waaronder ons oefenhonk. Zoals de meeste bands toen, stond Autopsy noodgedwongen in de spreekwoordelijke ijskast. Greg, onze gitarist, kon op dit moment niks met zijn studio. Hij kreeg het geweldige idee om iets op te nemen in een bekende opnamezaal hier in San Francisco. Via via wist hij zijn studioapparatuur en instrumentarium naar binnen te krijgen en muziek op te nemen. Dat bleek een gouden zet te zijn. Toen benaderde hij mij voor dit toen nog onbekende project. Zonder te weten wat hij van plan was, zegde ik toe. Dat is in het kort hoe Static Abyss is ontstaan.
The Dying Hunt heeft een heerlijk rauw en organisch geluid. Veel moderne releases in de extreme sector klinken bijna te perfect. Hoe sta jij hierin?
Ik hou juist van het organische geluid. Voor sommige subgenres in deathmetal is een perfect geproduceerde plaat onderdeel van het totaalplaatje, dus snap ik de keuze. Zelf hoor ik liever een mens aan het werk, inclusief alle imperfecties, dan een robot zonder ziel. Als iets goed klinkt, hoeft daar verder niet mee geklooid te worden. Kleine foutjes geeft de muziek karakter en een ziel.
Kan je wat meer vertellen over de creatieve kant van de zaak en hoe de opnamesessies zijn verlopen voor The Dying Hunt?
Greg heeft alle muziek geschreven, zelf zorgde ik voor de verbale diarree en Chad Gailey heeft alles vakkundig ingemept. De aanwezigheid van Chad was de grootste verandering, aangezien ik de vorige twee platen heb ingedrumd. Verdomme, het lijkt erop dat Static Abyss een derde tentakel heeft gekregen of was het toch een derde oog?
Nu je het toch over Chad Gailey hebt, hoe is hij bij Static Abyss betrokken geraakt?
Hij kwam in beeld toen ik herstellende was van een pijnlijke operatie aan mijn schouder, dus drummen was er voor mij niet bij deze keer. Vanwege dezelfde operatie was Chad voor mij ingevallen bij Autopsy. Terwijl ik met mijn arm in een mitella de frontman stond uit te hangen, speelde Chad de sterren van de hemel. Greg en ik twijfelden geen seconde om hem bij Static Abyss te betrekken. De man heeft een zeer markante en energieke stijl van spelen. Luister naar onze nieuwe plaat en je zult snappen wat ik bedoel. Overigens is zo’n schouderoperatie bepaald geen pretje en het is zeker niet aan te raden, haha.
Voor zover ik kan nagaan, is Static Abyss voornamelijk een studioproject. Hebben jullie nog plannen om live te gaan spelen?
We hebben de studio nog niet verlaten, maar wellicht in de verdere toekomst. Wie weet wat de toekomst in petto heeft voor ons.
Net als met Autopsy staat Static Abyss bij Peaceville onder contract. Wat is het voordeel voor jullie om nog met een label in zee te gaan, terwijl veel bands tegenwoordig eigen baas zijn?
De samenwerking met Peaceville is ons altijd goed bevallen. Waarom zouden we dat willen veranderen en zelf aan het prutsen gaan? Liever hou ik met muziek bezig, haha.
Ik kan het toch niet nalaten om iets over Autopsy te vragen. De geruchten gaan rond dat een nieuwe Autopsyplaat op stapel staat. Klopt dit?
Eigenlijk wilden we al sinds vorig jaar lente aan een nieuwe plaat beginnen, maar mijn schouderoperatie gooide roet in het eten. Als klap op de vuurpijl onderging onze gitarist Eric vorig jaar ook een schouderoperatie. Een operatie aan de schouder lijkt wel een Autopsy-traditie te worden, haha. Gelukkig gaat het met ons beiden een stuk beter en hopen we begin volgend jaar met de nieuwe plaat te beginnen. Zolang we niet onze nek breken, overreden worden door een bulldozer of een ander bandlid een schouderoperatie hoeft te ondergaan, moet dat lukken. Volgend jaar bestaat Autopsy veertig jaar en dan moeten we toch met iets misselijkmakends komen om ons jubileum in stijl te vieren. Houd de kotszakjes alvast gereed, haha.
Naast Autopsy en nu Static Abyss ben je de afgelopen jaren bij menig muzikaal project opgedoken, zoals The Ravenous, Doomed en Eat My Fuk. Vanwaar deze behoefte en wat zijn je meest memorabele ervaringen?
Soms doet de kans zich voor om iets leuks of spannends met vrienden te doen. Waarom zou je jezelf beperken tot 1 band of project? Het leven is veel te kort om geen lol te hebben. Eat My Fuk was zo’n typisch geval dat ik vooral voor de lol deed. Violation Wound was een serieuzere aangelegenheid. We hebben veel muziek opgenomen en flink door de States getoerd. Recentelijk is helaas bassist Big Joe Orterry onverwacht overleden. Als hyperactieve punk/hardcore met krankzinnige baslijnen je ding is, luister dan naar Violation Wound. Je gaat het helemaal fantastisch vinden!
Je speelde drums op Scream Bloody Gore, het ondertussen legendarische debuutalbum van Death. Hoe kijk je terug op die periode en op de samenwerking met Chuck Schuldiner?
Het was een typisch geval van de juiste tijd en de juiste plaats. Het was de speling van het lot. Dit gebeurde letterlijk veertig jaar geleden, krankzinnig hoe snel de tijd is gegaan. Achteraf gezien was het een magische tijd, al had ik toen maar half door. Ik was simpelweg te druk met de dagdagelijkse dingen van het muzikantenbestaan. Chuck en ik waren toen hechte vrienden en we wilden de metalwereld op zijn kop zetten. Dat is ons goed gelukt, haha.
In die periode bestond deathmetal nog in de kinderschoenen en kon het als genre alle kanten opgaan. Hoe kijk je terug op die periode?
Oef, daar stel je me een vraag. Ik kan uren doorgaan met herinneringen ophalen uit die periode. Alles was toen nieuw. Iedere demotape, fanzine, show en ontmoeting kon een nieuwe potentiële ontdekking opleveren. Dat was voor mij het magische aan die periode. Ook kan ik erg genieten als een nieuwe generatie fans die oude platen herontdekt en hetzelfde enthousiasme aan de dag leggen toen ik in de periode nieuwe platen ontdekte. Ik vind dat fantastisch!
Ten slotte, welke bands en albums kan je de bezoekers van Rockportaal aanbevelen?
Teveel om op te noemen. Ga naar de lokale platenwinkel en laat je verrassen. Misschien leidt dit tot mooie en onverwachte dingen!