De Belgische instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht eerder dit jaar zijn derde album (Veuel) uit. Vorige zondag openden ze La Morgue op Alcatraz in Kortrijk (B). Rockportaal ging even bijpraten met deze fijne band, over verleden, heden en toekomst.
Al snel na het uitbrengen van jullie demo in 2018 werden jullie opgepikt door Dunk!Records. Zouden we vandaag dit interview doen over een derde release als Dunk! jullie toen niet getekend had?
Turpentine Valley: Misschien wel, misschien niet … Het is moeilijk te zeggen. Maar Het feit dat we onderdak vonden bij Dunk! -hét referentielabel in het nichegenre waarin we actief zijn – heeft ons toen uiteraard wel een flinke boost gegeven. Weten dat je van elk nieuw album een tot in de puntjes verzorgde kwaliteitsvinyl kan uitbrengen, is natuurlijk een fijne extra motivatie om nieuwe muziek uit te brengen als band.
Veuel is een paar maanden oud en jullie speelden al veel concerten. Kan je de respons op Veuel vergelijken met die op voorgangers Alder en Etch?
TV: We kregen toch al flink wat oprecht positieve feedback op dat album. Dat het matuurder, zwaarder en uitgekiender klinkt dan de vorige, dat kunnen we alleen maar als een compliment opnemen.
Doorgaans is het tweede album van een band het moeilijkste. Bij jullie was dat tweede album het covid-album Alder. Was het componeren en opnemen van Veuel makkelijker dan bij Alder?
TV: Het was misschien niet echt makkelijker, want we hadden onszelf best wel een strakke deadline opgelegd om de nummers samen te schrijven. Bovendien hadden we daarvoor – tussen de vele shows door – niet de tijd die we tijdens Covid zat hadden. Daarom maakten we de keuze om in 2025 de live-optredens even on hold te zetten om deze plaat klaar te krijgen. Wel opmerkelijk: waar we voor ons eerste album Etch de nummers al jammend creëerden, waren we voor Alder (het tweede album) genoodzaakt om op afstand te schrijven en zo alles samen te puzzelen. Dit keer strandden we ergens tussenin … en dat bleek voor deze plaat in ieder geval het meest efficiënt.
Veuel wordt onthaald in reviews als harder en donkerder dan het vorige album, dat ook al donkerder en harder was dan Etch. Zit daar een soort van langetermijnvisie of -evolutie achter?
TV: Daar kunnen wij ons perfect in vinden. Een evolutie is het zeker, en die heeft ongetwijfeld met leeftijd, (nieuwe of veranderende) invloeden en ervaring te maken. Een langetermijnvisie zit daar niet meteen achter. We bekijken het album per album, maar wat wel steevast terugkomt is dat we onszelf daarbij telkens opnieuw willen uitdagen en telkens de lat iets hoger leggen, om het ook voor onszelf spannend te houden. Dit album moest wat ons betreft vooral de ‘eigen smoel’ blijven hebben, maar mocht tegelijk zeker iets ‘dieper’ graven qua songstructuur, melodieën, sound en dynamiek.
Op Alder had één track een lang stuk gesproken tekst en op Veuel schreeuwen jullie – een beetje verborgen – mee op een paar tracks. Wordt het volgende album dan toch gewoon met zang erbij?
TV: Zeg nooit nooit … al ligt dat plan voor alle duidelijkheid niet meteen op tafel. We leggen ons in ieder geval nooit zelf beperkingen op. De screams en korte ‘spoken word’ passages op deze plaat, zijn er omdat het zo juist aanvoelde. Een stem als extra ‘instrument’ moet in het geheel vooral een bepaalde meerwaarde hebben, anders voegt die wat ons betreft niets toe. Dat luisteraars onze instrumentale nummers naar eigen believen kunnen ‘invullen’ met de betekenis die voor hen als de juiste aanvoelt, blijft wat ons betreft wel nog steeds een enorme troef. Onze muziek heeft dat nodig om luisteraars of bezoekers van onze shows mee te krijgen in onze trip.
Alder en Etch werden op tape uitgebracht door Ripcord. Is tape iets dat leeft bij postmetalfans of kiezen die toch eerder voor vinyl?
TV: Tape is een cool hebbeding, al gaan die toch opmerkelijk vlot over de toonbank. Grote oplages zijn dat evenwel niet, toch niet in vergelijking met de verkoop van vinyl. Maar dat is vooral omdat we daar ook deels zelf mee in investeren en dus steeds het kostenplaatje mee in de gaten moeten houden.
A Thousand Arms brengt jullie muziek uit in de VS. Is dat een klein extraatje of eigenlijk te verwaarlozen?
TV: Het is vooral heel leuk om te weten dat liefhebbers van het genre over de grote plas ook onze muziek op vinyl kunnen aanschaffen. Wij zien dit als een enorm voorrecht voor onze band en merken ook dat daar een mooi potentieel doelpubliek voor is. Helaas wordt het steeds minder evident (en betaalbaar) om daar ooit live te gaan spelen om onze muziek er extra te gaan promoten.
Van debuutalbum Etch werd al twee keer een repress uitgebracht. Zijn er plannen om dat album ooit nog eens integraal live te brengen?
TV: Dat lijkt ons een goed idee, maar daar stonden we tot dusver nog niet bij stil. Momenteel spelen we nog te graag de nieuwe Veuel-nummers en vullen we die live nog aan met enkele nummers uit de vorige albums. Maar opnieuw: wie weet komt dat er ooit van.
Voor een band die zo graag en zo veel live speelt, vind ik het bijzonder dat er nog altijd geen live-album is van Turpentine Valley.
TV: Daar bestaan nog geen concrete plannen voor. Als het er ooit van komt, moeten alle omstandigheden wat ons betreft ook helemaal meezitten. De sound, de energie het live-gevoel … allles moet dan op de opnames net zo overkomen zoals het live binnenkomt voor een publiek dat ons op het podium ziet. Daar zouden we dan wel absoluut streng op toekijken.
Als jullie met een teletijdmachine konden teruggaan, van welk concert zouden jullie dan een opname willen uitbrengen?
TV: Zeker onze recente set op Alcatraz 2026 en ook de twee Dunk!festival shows (Vooruit/Gent 2022 en Zottegem 2026) zouden zich daar in ieder geval toe geleend hebben, net zoals onze Church of Doom-show in 2024 of de supports voor Cobra The Impaler (Deinze) of Doodseskader (Schakelbox) het jaar daarvoor … Daarbij konden we telkens rekenen op een fantastisch geluid en een enthousiast publiek. Maar we zijn net zo benieuwd naar een opname van ons in een kleine DIY-venue waar we heel dicht bij het publiek staan … al is dat laatste opnametechnisch natuurlijk geen evidentie voor een live-album.
Jullie deden al kleine tournees in Denemarken en de UK. Op basis van jullie luisteraars op Spotify: naar welke landen moeten jullie dringend eens gaan spelen?
TV: Dat zijn dan Duitsland en de USA. Het ene is al haalbaarder dan het andere.
Jullie tactiek was/is altijd om zoveel mogelijk te spelen, zodat iedereen de kans krijgt om jullie te ontdekken. Meestal veranderen bands die tactiek na het tweede album en worden ze selectiever in concerten. Jullie blijkbaar niet?
TV: Dat selectiever worden inzake concerten, dat kwam wel al in ons op, … maar we spelen nu eenmaal supergraag live. Zeker met een nieuw albumonder de arm, wilden we sowieso weer flink de hort op. We zijn altijd benieuwd naar de reacties en we zijn enthousiast om nieuwe bands, plaatsen en toeschouwers te leren kennen. Concerten spelen is naar onze mening ook nog steeds de meest efficiënte manier om een nieuw album te promoten. Zeker in een nichegenre als het onze.
Het Dunk! festival is teruggekeerd naar Zottegem. Jullie als ervaringsdeskundigen: een goeie zet?
TV: Dat was zeker en vast een goede zet! Wat een sfeer en wat een locatie in het bos van Zottegem… het past de programmering als gegoten. De gemoedelijkheid en de ambiance die je daar vindt, is met geen enkel ander festival te vergelijken. Logistiek is het voor de organisatoren een pak meer werk, maar ze hebben daar in Velzeke met die setting wel iets unieks in handen.
In postmetal worden geen of nauwelijks covers gespeeld. Met het pistool tegen het hoofd: welk nummer van welke band willen jullie eens coveren?
TV: Een cover zien we gewoon niet meteen passen in onze live-set. Mochten we het toch ooit overwegen, dan zou het in ieder geval een nummer zijn van een band die niet meteen aanleunt bij ons eigen genre. Denk aan Faith No More, AFI of Anberlin … enkele persoonlijke ‘all time favourites’ van ons drieën. Om daar dan het liefst meteen een totaal eigen versie van te maken die voor het publiek eerder als een Turpentine Valley-nummer overkomt dan dat het luisteraars meteen aan het origineel doet denken.
Is het alleen een indruk of heeft Vlaanderen/België een wel heel bloeiende postmetal-scene? Is dat dan vooral de invloed van een band als Amenra of hebben de Vlaamse muziekfans gewoon betere smaak?
TV: Dat klopt zeker. En dat is heel fijn om zien. Amenra zal daar als pionier in het genre zeker een grote rol in spelen. Zeker nu die band ook een breder publiek bereikt. Maar om de vele underground bands te ontdekken, moet je als fan van het genre wel iets dieper graven. En als we dan regelmatig bekende bands en gezichten in het publiek tegenkomen ‘on the road’ ervaren we aan de levende lijve hoeveel moeite sommige liefhebbers doen om hun dorst naar Belgische postmetal te laven.
Jullie als anciens: welke nieuwe postmetalband heeft jullie recent nog kunnen verrassen?
TV: Om ons te kunnen overtuigen, moeten we eerst live omver geblazen worden en dus beperken we ons hier – met onze excuses voor de vele talentrijke bands die we nog niet eerder aan het werk zagen – tot bands als Onrust, Tars, Ka’Una en Aufhebung. Niet alleen omwille van de originele muziek, maar net zo goed omwille van hun podiumpresence én het feit dat het ook allemaal aangename kerels zijn op en naast het podium. Nog een aanrader, maar dan uit Frankrijk, is Ddent.
Alcatraz is waarschijnlijk een hoogtepunt in het bestaan van TV: welk bolletje staat er nog niet aangekruist op de Bingo-kaart bij Turpentine Valley?
TV: Alcatraz stond inderdaad al even op onze wishlist. Wat staat daar nog op? Een fan met ons bandlogo als tattoo, dat hoeft niet per se, geef ons dan inderdaad maar een – hoe bescheiden ook – plaatsje op de line-up van Graspop, ArcTanGent of ook Rock in Bourlon, Down The Hill of Brutal Assault. Nog een keer Dunk!Festival zouden we ook zeker nooit afslaan.
Turpentine Valley speelt op 12 november in De Nieuwe Nor in Heerlen (met Ka’Una) en op 18 december in de Kroepoekfabriek in Vlaardingen (met Hippotraktor).