Enige tijd geleden kwam het Duitste gothic rock/metalband Lacrimas Profundere met hun meest gevarieerde album op de proppen. For Lay Me Down O Silent Fear is volgens guitarist en hoofd liedjesmid Oliver Schmid hun beste album tot nu toe. Het enthousiasme van de man over zijn band kende praktisch geen grenzen. Wat volgde was een zeer geanimeerd en openhartig gesprek over het nieuwe album, de vocale veelzijdigheid van zanger Julian Larre, het ontstaan van ‘gothcore’ en waarom teveel drank en zakelijke beslommeringen niet samengaan.
Dag Oliver, gefelicteerd met het uitbrengen van zo’n muzikaal gevarieerd album als For Lay Me Down O Silent Fear. Hoe is de plaat tot nu toe ontvangen?
Erg bedankt en de feedback die ik tot nu toe ontvangen heb, is zeer positief. Met de nieuwe plaat laten we zien wat met de huidige line-up kunnen bereiken. Toen we bezig met het schrijven van de nieuwe plaat had ik al het gevoel dat onze beste plaat tot nu toe zou kunnen worden. Onze tweede single Nevermore heeft de top 10 bereikt van een grote Duitse rockzender. Ook de bekende profskater Bam Margera promoot onze single en ons nieuwe album. Nu is het niet aan mij om te bepalen of For Lay Me Down O Silent Fear ons beste album is, maar ik ben wel verdomd trots op het resultaat. Dit album staat ook aan het begin van een nieuw genre, genaamd gothcore, haha. In de pers wordt ons album ook wel de ontbrekende schakel tussen HIM en metalcore genoemd. Toen we met Lacrimas Profundere gothrock speelden, vond ik dat onze muziek de kracht en energie van metal miste. Eigenlijk waren we altijd het zwaardere zusje van HIM, maar met de nieuwe metalinvloeden zijn we ook het lelijke schoonzusje van Killswitch Engage, haha.
De band heeft nogal de tijd genomen om met nieuwe materiaal voor de dag te komen. Hoe kwam dat?
We zijn vooral ontzettend druk geweest. We hebben vooral gespeeld in het clubcircuit en op festivals, zoals men dat ook in de jaren ’80 van de vorige eeuw deed. Ik vind dat je nieuwe fans moet overtuigen in een livesetting en niet via sociale media. Toen de tijd rijp was om het nieuwe album in te blikken, kregen we de kans om met onze grote helden Paradise Lost te toeren. Zo’n kans laat je natuurlijk niet lopen. Normale mensen hebben aandelen en vermogen, onze rijkdom zit in toiletbonnen, haha.
Rijkdom in toiletbonnen, het is in ieder geval meer waardevast dan crypto. Wat kan je vertellen over het schrijf en opnameproces?
We waren vooral op zoek naar muzikale variatie. Tijdens onze optredens hebben we goed opgelet welke nummers de meeste respons opriep. Ook wilden we een soort van festivalsfeer creëren, het idee dat je een grote waaier aan verschillende soorten bands kunt horen op ons album. Het op plaat vastleggen van de energie van onze optredens was ook een vereiste. Naar mijn idee is dat erg goed gelukt. Het is niet gemakkelijk om tegenwoordig nog origineel uit de hoek te komen, omdat bijna alles muzikaal al een keer is gedaan. Alleen door het mengen van verschillende invloeden kan je nog met iets interessants komen. Onze zanger Julian kan ontzettend veel verschillende stijlen aan. Zingen in de stijl van Corey Taylor, Ville Vallo en Oli Sykes is voor hem geen enkel probleem. Ons nummer Faceless begint Queen-achtig om vervolgens in de stijl van Bring Me The Horizon te eindigen. In Nevemore komen Type O Negative en Bon Jovi samen. Mocht je dit ongeloofwaardig in de oren klinken, luister dan maar eens naar ons nieuwe album.
Aan muzikale variatie ontbreekt het zeker niet. Komt die variatie tekstueel ook terug in de thema’s en hoe komt dit terug in het artwork?
Het is zo’n beetje traditie geworden binnen Lacrimas Profundere dat mijn broer met de meest poëtische en creatieve albumtitels komt. Vervolgens mag ik daar het artwork voor het album bij zoeken. Soms is dat best een uitdaging om het zachtjes uit te drukken, haha. Enkele dagen na het horen van de nieuwe albumtitel vond ik iets geschikts. Alleen was de rest van de band en het label aanzienlijk minder enthousiast. Toch bleef ik stug vasthouden aan het idee om een gesluierde vrouw tegen een witte achtergrond te gebruiken. Op enig moment liep ik het werk van Bahrull tegen het lijf. Zijn werk vond ik intrigerend en gelukkig was hij bereid om het artwork voor het nieuwe album te verzorgen. Hij zag brood in mijn idee en hij ging aan de gang. Zijn eerste twee schetsen vond ik minder boeiend, maar zijn derde schets was de spreekwoordelijke schot in de roos. De rest van de band en het label vonden het ook meteen geweldig. Bahrull, mocht je dit lezen, je bent geweldig! Overigens zijn onderdelen van mijn eerste idee toch verwerkt in het albumboekje en de rest van de band weet hier niks van af, haha. De teksten op het nieuwe album gaan hoofdzakelijk over de huidige toestand in de wereld, namelijk oorlog, klimaatrampen en maatschappelijke verdeeldheid. Kortgezegd, het verlies van eeuwenoude zekerheden en het gevoel dat de mensheid op de rand van de vulkaan danst.
Inderdaad zeer actuele onderwerpen. Benny Richter heeft ook deze keer voor de nodige orkestrale bombast gezorgd op het nieuwe album. Hoe ben je hem ooit tegen het lijf gelopen en hoe is het om met hem samen te werken?
Eigenlijk is hij onze geheime Hans Zimmer, haha. Twintig jaar geleden zijn we elkaar tegen het lijf gelopen op Summer Breeze in de backstage area. We raakten aan de praat en ik vertelde dat we bezig waren een nieuw album en dat we een zoek waren naar een toetsenist. Hij voelt instinctief aan wat een nummer precies nodig heeft en daarom werk ik graag met hem samen. Meestal stuur ik mijn ideeën in demovorm naar hem op en hij begint eerst met wat niet kan om vervolgens met fantastische ideeën te komen, haha. Op het nieuwe album staan trouwens drie nummers die we samen hebben geschreven.
Je stipte het zelf al aan, de indrukwekkende vocale diversiteit van Julian Larre zorgt ervoor dat Lacrimas Profundere zoveel verschillende stijlen kan verwerken op het nieuwe album. Hoe heeft hij dit bereik opgebouwd?
In de pers wordt de band omschreven als een synthese van HIM en Dimmu Borgir of een mix van The Cure, Billy Idol en Cradle Of Filth. Een belangrijk deel hiervan is te danken aan de vocale veelzijdigheid van Julian. Hij kan werkelijk alles aan en hij heeft flink bijgedragen aan het creatieve proces. Hij is ook een stuk jonger dan de rest van de band en hij vertegenwoordigt een andere muzikale generatie. Het is alsof Ronnie James Dio bij Black Veil Brides speelt. Onze leeftijdsverschillen weten we te overwinnen door onze gezamenlijke voorliefde voor bier, haha. Zelf ben ik meer van de oude stempel. Het is juist de synthese tussen de muzikale voorkeuren van Julian en die van mij dat de basis vormt voor ons huidige bandgeluid. Onze chemie samen is uniek en ongekend!
Eerder in het interview begon je over de toer met Paradise Lost. Hoe is dat tot stand gekomen?
Toen we nog zoekende naar ons bandgeluid, was Paradise Lost ons lichtende voorbeeld. Een soort baken in een ruige zee. Eindelijk was het moment daar om onze muzikale voorbeelden te toeren. We reisden met onze eigen bus en de grootste zorg was om vooral op tijd bij verschillende zalen te komen. Ik ken de bandleden van Paradise Lost al jaren en ik ben ook bevriend met hun management. Toen Greg en Nick met hun eigen project Host kwamen, vroeg hun manager Andy of we hun muziek konden promoten via onze eigen mediakanalen. Zo gezegd, zo gedaan en dat leverde ons die toer met hen herfst vorig jaar op. Eigenlijk zouden we ook in Groot Brittannië gaan toeren samen met Paradise Lost en My Dying Bride, maar vanwege onze eigen besognes kregen we dat helaas niet voor elkaar.
Lacrimas Profundere is al zo’n dertig jaar actief. Welke veranderingen in de muziekindustrie hebben jou het meest verbaasd?
De opkomst van streaming, kunstmatige intelligentie, sociale media en mobieltjes zijn van grote invloed geweest op onze band. Vroeger kon je geen complete concerten opnemen op je telefoon en moest je voor nieuwe muziek naar de lokale platenzaak. Ergens mis ik de onschuld en de romantiek van die tijd. Wel waren dertig jaar geleden de versterkers en andere muziekapparatuur erg zwaar. Het zeulen met die apparatuur mis ik absoluut niet, haha. Tegenwoordig gebruik ik dezelfde versterkers live als in de studio. Dat scheelt vooral veel tillen. Ook qua gitaren en bijbehorende apparatuur hou ik simpel. Inpluggen en spelen is mijn motto!
Nu we toch op de nostalgische toer zijn, kan je wat vertellen over de tegenvallers en successen door de jaren heen?
Door de jaren heen hebben we groot aantal blunders begaan. De grootste fout was waarschijnlijk in 2006. Destijds wilde Universal Music ons tekenen op hun label. Mijn broer was toen nog de zanger van de band en samen vlogen we naar Berlijn voor contractonderhandelingen met Universal. Dat was nog in de periode dat aan boord van een vliegtuig gratis alcohol werd geserveerd. Dat moesten we natuurlijk uitproberen. We lagen al goed in de olie voordat we bij Universal arriveerden, maar we waren nog aanspreekbaar. In het gebouw waar Universal in zat, was ook nog een bar. Om een lang verhaal kort te maken, tegen de tijd dat we aan de contractonderhandelingen moesten beginnen, waren we stomdronken. De dame die de contractonderhandelingen namens Universal moest leiden, had plotseling ‘andere prioriteiten’. We vermaakten ons opperbest aan de bar bij Universal en we snapten niet dat we geacht werden het pand te verlaten. Uiteindelijk werden mijn broer en ik met enige dwang naar buiten gewerkt. Om de hoek bleek ook een bar te zitten, dus mijn broer en ik gingen vrolijk verder. Hoe mijn lever dit heeft overleefd, is nog steeds een mysterie, haha. Daarnaast heb ik moeite om ‘nee’ te zeggen. Dit heeft voor veel avontuur en reuring in mijn leven gezocht, maar het trok ook volk aan met minder edele intenties. Je weet wel, het type dat veel belooft maar uiteindelijk weinig levert, afgezien van een gepeperde rekening, haha. Mijn torenhoge ambitie met de band heeft zijn weerslag gehad op mijn huwelijk en mijn gezin. Ook hebben we genoten van de nodige rock n’ roll excessen toen we jong waren en dat was van invloed geweest op verschillende wisselingen in de wacht. Ook zijn er zijn dingen gebeurt tijdens een zekere toer in Zuid-Amerika waar ik het liever niet over heb, haha.
De opkomst van kunstmatige intelligentie om muziek te creëren, baart veel muzikanten grote zorgen. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Muziek komt voor mij voort uit de menselijke ziel. Tegenwoordig kan je een AI-tool de opdracht geven om een nummer te creëren in de stijl van onze band en het komt nog aardig in de buurt ook. De komende jaren wordt AI alleen maar ‘slimmer’ en beter. Aan ons de schone taak om met echte muziek te komen dat de harten van mensen raakt, inclusief alle schoonheidsfoutjes, oprechte emoties en onverwachte verrassingen. Wat mij betreft kan AI in een plek worden gestopt waar de zon niet schijnt.
Ten slotte zou ik graag van je willen weten welke platen je onze lezers kunt aanraden.
Dat is een lastige vraag. Ongeveer een jaar geleden kwam ik bij toeval dat ons nummer Ave End erg veel lijkt op Wild Child van W.A.S.P. Kennelijk heeft dat album onbewust veel indruk op mij gemaakt. Toen destijds Chaos AD van Sepultura uitkwam, snapte ik de hype rond dat album niet. Het heeft me 33 jaar gekost voordat ik de muzikale kwaliteiten van dat album kon begrijpen en waarderen. Het nummer Future World van Pretty Maids vind ik fantastisch. Een ander nummer van Pretty Maids vormde de inspiratie voor de zanglijn van Arcane Promises op ons nieuwe album. En als ik de wereld om me heen zat ben, luister ik graag naar Long Cold Winter van Cinderella. Als ik dat album hoor, is alles weer pais en vree.