Recentelijk kwam het album Lamentations Of The Shadowkingdoms van Dungeon Serpent op mijn pad. Het geluid en aanpak van de band is volkomen origineel en eigenzinnig. Reden genoeg om te schakelen met Arawn, het creatieve brein achter Dungeon Serpent. Wat volgde was een interessant gesprek over de muzikale visie achter de band, John Coltrane, zijn afkeer van hedendaagse deathmetal en verstandig omspringen met financiën.
Dag Arawn, bedankt voor dit interview. Lamentations Of The Shadowkingdoms komt binnenkort uit. Wat zijn je gedachten hierover?
Graag gedaan! Ik ben verheugd dat het album eindelijk wordt uitgebracht. Er wordt nog niet veel over het album gepraat, maar ik hoop dat ik binnenkort leuke aanbiedingen krijg voor optredens. Gisteren heb ik nog met de mannen van Cenotaph gepraat over hun optredens in Mexico. Ze waren zo enthousiast dat ik daar ook wil spelen. De muziek van Cenotaph is redelijk uniek te noemen. In de Verenigde Staten houdt iedereen van doorsnee deathmetal met een hip geluid. De gemiddelde smaak hier is om te huilen. Misschien dat mensen uit Mexico meer waardering hebben voor onze unieke stijl.
Lamentions Of The Shadowkingdoms is een zeer gevarieerd album geworden met een brede waaier van verschillende invloeden. Hoe heb je het voor elkaar gekregen om het toch als een geheel te laten klinken?
Alles wat ik muzikaal kan waarderen komt in een vorm terug in mijn eigen muziek. Ik beperk mezelf niet. Als een idee binnen mijn muziek past, gebruik ik het. Zo pas ik ook invloeden uit jazz toe, met name in toonsoortwisselingen. Ik luister graag naar modal jazz en dan vooral naar John Coltrane. De manier hoe hij destijds met toonsoortwisselingen speelde, maakte zijn muziek ontzettend vloeiend. Over het algemeen zijn de nummers in een toonsoort, maar op verschillende momenten wisselen de toonsoorten. Rainland’s Elegy en het stuk tussen het laatste nummer en de outro zijn daar goede voorbeelden van. Deze aanpak ga ik zeker meer toepassen in mijn toekomstige muziek.
Ook de organische productie geeft de nieuwe plaat een geheel eigen karakter. Hoe is dit tot stand gekomen?
Dat was eigenlijk meer geluk dan wijsheid. Alle instrumenten zijn goed opgenomen en ik tegen Damian, de studiotechnicus, gezegd dat ik de oorspronkelijke rauwheid van de instrumenten in de mix wil terug horen. Dat is gelukt tot zekere hoogte.
Er lijkt een soort conceptverhaal achter het nieuwe album te zitten. Kan je hier iets meer over vertellen?
Dat klopt, maar dat moet de luisteraar zelf zien uit de vissen door de teksten te lezen en het artwork te bestuderen.
Hoe zijn de schrijf-en opnamesessies verlopen?
Het hele proces heeft zo’n zes jaar in beslag genomen. Ik had al wat materiaal klaarliggen toen ik tegelijkertijd aan World Of Sorrows werkte. Toch wist ik dat die nummers niet op dat album paste.Tijdens de opnamesessies voor World Of Sorrows waren Ashes From The Temple and Festering Malediction al klaar, plus nog wat ander materiaal. Ook Endless Seas Aflame is in dezelfde periode geboren. In de zomer erna schreef ik Rainland’s Elegy and Garden Of Grotesque Forms. Tegen het einde van het jaar stuurde ik de eerste demo’s naar de rest van de band en speelden we wat van het nieuwe materiaal live. In 2023 hadden we een drummerwissel. Toen heb ik een nieuwe demo opgenomen met input van Brennan, de nieuwe drummer. Toen is het ook het outro aan het album toegevoegd. Geheel 2024 hebben we gebruikt om het nieuwe materiaal te oefenen en het materiaal verder te verfijnen. In 2025 is het album gedurende verschillende momenten opgenomen. De rest van dat jaar is gebruikt om het materiaal te mixen. Ik wilde het allemaal wat grootser en spectaculairder laten klinken in vergelijking met het eerste album. Het vinden van de juiste drummer kostte veel tijd, maar toen we Brennan hadden gevonden, ging het allemaal rap.
Naast Brennan op drums, heeft violiste Anju Singh bijgedragen aan het album. Op welke manier hebben hun bijdragen het materiaal naar een hoger plan getild?
Het album was al grotendeels geschreven voordat zij in beeld kwamen. Initieel volgende Brennan de drumpatronenm die ik had geprogrammeerd. Tijdens het opnemen van de drums heb ik hem steeds ruimte gegeven om zijn eigen stempel op het materiaal te drukken. Hetzelfde laken en pak wat Anju betreft. Ik had zelf wat ideeën voor de vioolpartijen, maar het overgrote deel heeft Anju zelf bedacht. Een aantal van haar ideeën komen zelfs terug in verschillende bas- en gitaarmotieven.
Dungeon Serpent is grotendeels jouw muzikale visie en het grootste deel van de instrumenten neem je zelf op. Wat zijn de voordelen van deze manier van werken versus het werken met een band?
Eerlijk gezegd zijn er weinig mensen van mijn leeftijd die deathmetal interessant vinden, laat staan het soort deathmetal dat ik voor ogen heb. Een ander nadeel is dat veel mensen onbetrouwbaar zijn. Daarom is het makkelijker om bijvoorbeeld zelf een bepaald gedeelte in te spelen, dan te moeten vertrouwen op een andere muzikant en hopen dat die persoon mijn muzikale visie begrijpt. Mijn muzikale visie is nogal specifiek en dat maakt het op zichzelf al lastig om die visie over te brengen op anderen. Huidige deathmetalbands trek ik erg slecht, maar dat is wel waar veel mensen naar luisteren. Dat is waarom ik liever alleen werk. Wel moet ik toegeven dat Horrifier, onze bassist, wel wat ideeën heeft aangedragen voor het baswerk op het nieuwe album. Deze partijen heb ik zelf uiteindelijk ingespeeld, omdat ik ze op een bepaalde manier wilde laten klinken. Horrifier en ik kennen elkaar sinds de middelbare school en daarom vertrouw ik hem met mijn muzikale visie. Ik ken wel wat mensen die als tweede gitarist kunnen opereren, maar die wonen ver weg. Onze nieuwe gitarist vertrouw ik dermate dat hij nieuwe ideeën kan aanleveren op toekomstige albums en misschien laat ik hem zijn partijen nog inspelen ook. Het voordeel van deze manier van werken is dat ik totale creatieve controle heb over de output. Het nadeel is dat ik niet altijd geïnspireerd ben en dat het uiteindelijke resultaat wat doods klinkt.
Dungeon Serpent staat bij Profound Lore op het label. Het is een relatief klein label, maar het staat wel bekend als kwaliteitslabel. Wat voor een voordelen brengt dat met zich mee?
Het is een kwestie van perspectief denk ik. Profound Lore is misschien een klein label, maar ze begrijpen en ondersteunen mijn muzikale visie. Daarnaast hebben ze het bereik van een groot label. In mijn tienerjaren luisterde ik naar platen van Pallbearer, Artificial Brain en Worm Ouroboros, allemaal uitgebracht door Profound Lore. Het voordeel is dat in ieder geval budget is om muziek in de betere studio’s op te nemen.
Het spelen in een metalband is geen vetpot, zeker niet in een niche als deathmetal. Hoe knoop je de spreekwoordelijke eindjes aan elkaar?
We hebben allemaal een normale baan. Het spelen in Dungeon Serpent is iets dat we in onze vrije tijd doen. Als ik had moeten leven van de inkomsten van de band, dan had ik de afgelopen vijf jaren als een zwerver geleefd. Ik ken niemand die kan leven van de opbrengsten van een deathmetalband. Voor zover dat al mogelijk is, is het in ieder geval geen aangenaam leven. Mijn ouders hebben mij geleerd om maandelijks een overzicht te maken van de inkomsten en lasten. Op die manier hou ik grip op mijn financiën. Daarnaast drink en rook ik niet en dat scheelt een slok op een borrel. Op die manier hou ik mijn financiën gezond.
AI begint steeds een ding te worden in de muziekindustrie. Wat vind je zelf van deze ontwikkelingen?
Kunstmatige intelligentie inzetten om muziek te creëren vind ik ontzettend lui en stompzinnig. Mijn inziens heeft dit niks meer met muziek te maken. Tegenwoordig klinken veel bands zo machinaal en ongeïnspireerd in mijn oren dat het bijna door AI uitgebraakte muziek is. Ik maak niet al teveel zorgen dat ik door AI vervangen zou worden als muzikant, zeker niet in het soort muziek dat ik maak. Als iemand mijn soort deathmetal probeert te maken met AI vind ik het vooral triest en lachwekkend.
Ten slotte, wat zijn je toekomstplannen voor Dungeon Serpent en mogelijk andere projecten die je op stapel hebt staan?
Ik hoop dat we met Dungeon Serpent kunnen toeren en dat we op een aantal leuke festivals kunnen spelen. Uiteindelijk is het een kwestie van interesse en hoeveel tijd wij als band kunnen vrijmaken. In de absurd lange tijd die het duurde om Lamentations in te blikken heb ik een karrevracht aan ander materiaal geschreven. Ik wil heel graag een derde album gaan opnemen met Dungeon Serpent, want er ligt al genoeg nieuw materiaal klaar. Daarnaast zijn ik en de andere bandleden van Dungeon Serpent nog actief een boel andere bands en projecten, zoals Occisor, Fake Dust, Repugnancy, Pyrkagion, Suffering Unseen, and Wispering. Daarnaast ligt ook nog onuitgebracht werk van Profane Thrones, Relief, Templum, and Upon a Crimson Horizon op de plank.