Een van de meer opzienbarende releases van dit jaar is Monumental van het uit Kiev afkomstige Ignea. Alles aan die plaat klopt gewoon. Reden genoeg om digitaal van gedachten te wisselen met zangeres Helle Bohdanova. Ze bleek een uiterst sympathieke gesprekspartner te zijn die vol enthousiasme over haar band vertelde, maar ook geen blad voor de mond nam over de lastige omstandigheden waarin haar land sinds de Russische ‘speciale operatie’ in verkeert…
Dag Helle, bedankt voor het interview. Monumental, het nieuwe album van Ignea, komt binnenkort uit. Hoe voelt het?
Het voelt overweldigend, want ik heb het gevoel dat we niet de tijd hebben gehad om alle details op het album goed uit te werken en het album op een fatsoenlijke manier te promoten. Tegelijkertijd ben ik blij dat onze fans het album eindelijk in zijn geheel krijgen te horen. De muziek is erg divers en ik wil graag dat mensen ons nieuwe album op zijn eigen merites kunnen beoordelen en niet hun mening ophangen aan een paar losse nummers.
Heb je al überhaupt de kans gekregen om wat afstand van de muziek te nemen na zo intensief met de muziek bezig te zijn geweest?
Nee, eerlijk gezegd niet. Sterker nog, ik ben juist nog meer met de muziek bezig, omdat ik alle interviews van de band doe. Ik krijg allerlei verschillende vragen over het album en soms heb ik het idee dat ik hierdoor allerlei nieuwe dingen leer over Monumental, haha. Maar ik geniet van het gehele proces hoe het album tot stand is gekomen en de belangstelling die men heeft in onze band.
En het leidt wellicht je aandacht wat af van de oorlogssituatie in je land…
Oh zeker. Gedurende de zes jaar dat deze oorlog al duurt hebben we al twee studioalbums uitgebracht. Gewoon het idee dat je een bepaalde deadline voor een album hebt, is soms de beste manier om de hele oorlog even te vergeten. Bij het uitbrengen van een album komt ontzettend veel kijken en dat zorgt ervoor dat je je moet concentreren. Op die manier hou je duistere gedachten en de slapeloze nachten over de oorlog even op afstand.
Laten we het weer over Monumental hebben. Het album klinkt fris, afwisselend en dynamisch. Letterlijk alles klopt. De muziek klinkt opvallend vrolijk, zeker omdat het album is opgenomen onder lastige omstandigheden. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?
Bedankt voor het compliment! Het is grappig om te zien hoe verschillend mensen onze muziek ervaren. Ik denk dat het voornamelijk afhangt van welke stemming je zelf hebt. Op ons album proberen we juist de verschillende emoties rond nostalgie voor het voetlicht te plaatsen. Soms roept nostalgie heftige gevoelens op en soms is het juist contemplatief. Sommigen vinden Monumental langzaam en duister, terwijl anderen de muziek weer als opgewekt en energiek omschrijven. Ik ben ieder geval blij dat het album als het som van de delen wordt beoordeeld. Het album kent hardere en duistere momenten, maar het eindigt op een positieve noot vanwege het orkestrale outro. We willen dat mensen een positief gevoel over houden aan Monumental. Vanwege de oorlog is het lastig om te zoeken naar positieve dingen in ons leven. Daarom zijn we juist blij met de kleinste dingen, zoals kunnen douchen en het simpele feit dat we voor langere tijd energie hebben. De afgelopen dagen vonden meerdere Russische droneaanvallen plaats, waardoor er langere tijd geen stroom en water meer was. Als dan weer stroom is, is iedereen weer erg blij. Dit gevoel wilden we ook overbrengen op ons album.
Sommige nummers op Monumental hebben wat samples van koren die me aan de oude Sovjet-Unie doen denken. Op een vreemde manier werd ik er bijna nostalgisch van…
Grappig, want alle bandleden van Ignea zijn na de val van Sovjet-Unie geboren, haha. Yevhenii, onze toestenist, en ik zijn in 1991 geboren. Maar we zijn opgegroeid met de overgebleven resten uit de Sowjet periode. We keken naar oude Sovjet-films bijvoorbeeld. In het dagelijks leven zien we nog steeds restanten uit die periode, zoals bepaalde architectuur en bepaalde beelden. Toch hebben wij daar een andere beleving mee en hebben we geen last van een bepaald verlangen naar die periode. Het toen namelijk verschrikkelijk. Desalniettemin is het een onderdeel van onze geschiedenis. Ondanks de onderdrukking en al overheersende Communistische propaganda hebben kunstenaars en architecten de mooiste dingen gecreëerd. Misschien was dit een vorm van subtiel verzet tegen de gevaren van die Sovjet-propaganda. In het nummer Dreams Of Lands Unseen hebben we heel bewust muzikale elementen uit die periode verwerkt. Wellicht dat die onbewuste herinnering aan de Sovjet-Unie bij je wakker maakte. Dit nummer gaat ook over de Koude Oorlog en de ‘Space Race’ tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. Beide partijen probeerden elkaar te overtroeven door bijvoorbeeld het eerste op de naam te zijn of Mars te veroveren. Het was geen ontdekkingsreis, maar een ordinaire verovering van de ruimte. Wellicht dat je door naar Dreams Of Unseen Lands te luisteren bepaalde herinneringen bij je naar boven kwam.
Laten we het erop houden dat ik oud word, haha. Het centrale thema op het nieuwe album is nostalgie in al zijn facetten, zoals je dat zelf ook al benoemde. Hoe kwam je op het idee om nostalgie als centraal thema te gebruiken?
Dat was een eigenaardig proces. Het begon met een instrumentale demo van het nummer What Buildings Dream Of. Toen ik het hoorde, had ik geen flauw idee waar de tekst over zou kunnen gaan. Toen ik me meer in de muziek ging verdiepen, kreeg ik het idee om iets met architectuur en verschillende vormen van ruimte als inspiratiebron te gaan doen. Toevallig las ik rond dezelfde periode een boek genaamd Ghosts Of My Life van Mark Fisher. In dat boek schrijft hij onder meer over het nostalgische verlangen van mensen naar verdwenen popcultuur. Dit is hoe het thema ontstaan is. Toen ik het idee met Yevhenii, was hij direct enthousiast. Toen ik me meer in het onderwerp verdiepte, kwam ik erachter dat nostalgie in de basis een simpele emotie die iedereen begrijpt. Toch zit er ook groot historisch en psychologisch component achter. Het is verbazingwekkend hoe complex nostalgie als emotie is en hoe weinig we beseffen we door nostalgie worden gestuurd. Ongeacht cultuur, achtergrond of leeftijd, iedereen begrijpt nostalgie. Hoe die emotie in gang kan worden gezet, verscheelt per persoon. Nostalgie is een fascinerend fenomeen en het werkt goed als centraal thema, haha.
Het is in ieder geval een origineel onderwerp, zeker naar metal-maatstaven. Yevhenii en jij vormen het creatieve duo achter Ignea. Hoe zou de chemie tussen jullie twee willen omschrijven en in welke mate heeft de rest van de band zeggenschap over de muzikale richting van de band?
Yevhenii is de hoofdcomponist en hij heeft de band opgericht. Toen ik bij de band kwam, nam ik alle teksten voor mijn rekening. Ik ben ook de manager van de band en ik ben ook verantwoordelijk voor de beeldende aspecten van de band. Voor Monumental heb ik ook de nodige muzikale ideeën ingebracht. De creatieve samenwerking tussen Yevhenii en mij kan op verschillende manieren verlopen. Soms komt hij met een complete compositie en andere keren heeft hij wat losse ideeën en gaan we samen aan de slag om deze tot een goed nummer samen te smeden. De rest van de band komt in beeld als het materiaal voor een album klaar is en het tijd is om de studio in te gaan. Uiteraard krijgen ze de kans om hun stempel op de muziek te drukken en soms wordt nog in de studio aan nummers gesleuteld. Ook live kunnen nummers net even anders worden gespeeld dan de studioversie. Zeker als de muziek de tijd heeft gekregen om te bezinken, kunnen arrangementen worden aangepast. Op ons vorige album staat een nummer, genaamd Boserkun. Het refrein op de studioversie heb ik met cleane vocalen gezongen. Live grunt ik het nu en dat werkt eenmaal beter. Dit is een voorbeeld hoe een bepaald nummer kan evolueren door de tijd heen.
Als muzikant kan je, bij wijze van spreken, eeuwig blijven sleutelen aan een compositie, maar wanneer weet je dat een nummer echt klaar is?
Dat is een hele lastige kwestie. Veel muzikanten zijn complete perfectionisten en dat maakt het tot een gecompliceerde kwestie. Het wordt helemaal vervelend als een album is opgenomen en je wilt graag nog wat veranderingen aanbrengen, omdat een bepaald stuk niet helemaal goed uit de verf is gekomen. Als band hebben we met deadlines van de platenmaatschappij te maken en dan wordt je wel gedwongen om een keuze te maken. Soms weet je instinctief wanneer een nummer klaar is. In het geval van Monumental moesten we op een gegeven moment stoppen, omdat het album naar Jacob Hansen moest om gemixed en gemasterd te worden. Tijdens dat proces zijn ook nog wat dingen aan het album toegevoegd en zijn links en rechts wat oneffenheden gecorrigeerd. Op dit album hebben we veel analoge synthesizers gebruikt en tijdens de opnames moesten we veel aan het geluid sleutelen. Dit was meer ‘oldschool’, maar dit paste wel bij het thema van het album, haha.
Het opnameproces was nogal een uitdaging om het diplomatiek uit te drukken. Kan je hier wat meer over vertellen?
Monumental is het tweede album dat we in een oorlogssituatie hebben opgenomen. Het grote probleem tijdens de opnamesessies was dat Rusland continue aanvallen uitvoerde op onze energieinfrastructuur. Hierdoor wordt het steeds lastiger op de energietoevoer op peil te houden. De afgelopen winter hier in Oekraïne was uitzonderlijk koud. Soms was een weeklang twintig graden onder nul. Als je dan geen centrale verwarming hebt en ook geen stromend water, dan wordt het leven knap vervelend. Tel daarbij de dagelijkse Russische droneaanvallen op en het feest is compleet. Het koude weer was ook een aanslag op onze instrumenten en studioapparatuur. Je leert om op een snellere manier muziek op te nemen, omdat de stroom ieder moment kan uitvallen. Tegelijkertijd duurde het gehele opnameproces langer, omdat stroom alleen op een beperkt aantal momenten beschikbaar was. Kortom, Monumental is onder zeer uitdagende omstandigheden opgenomen. Achteraf bekeken, is het überhaupt een wonder dat we een album konden opnemen. Ik hoop dat we het volgende album onder betere omstandigheden kunnen opnemen. Door de constante Russische aanvallen wordt het leven steeds lastiger en ondraaglijker. Als het zo door blijft gaan, is het maar de vraag of Kiev überhaupt nog stroom heeft. Ik overdrijf niet.
En dan maken we ons in Nederland druk om hogere gas-en benzineprijzen. Vergeleken met jouw situatie is dit slechte komedie. Om nog even naar Monumental terug te keren, het album bevat gastbijdragen van Britta Görtz (Hiraes) en Andy LaPlegua van Combichrist. Hoe zijn ze bij de opnamen betrokken geraakt?
Andy van Combichrist hebben we hier in Kiev ontmoet in 2019, vlak voordat Covid een ding werd. Het nummer Prefab kent een sterke industrial/techno vibe en toen ik het nummer voor het eerst hoorde, moest ik onmiddellijk aan Andy denken. Na onze ontmoeting in Kiev zijn we via Facebook bevriend geraakt. Ik stuurde hem een berichtje of hij mee wilde werken en hij zei gelukkig ja. Voor ons was dit een geweldig moment, want we zijn allemaal fan van Combichrist. Ignea is geen industrial band en de meeste mensen die naar ons luisteren vinden symfonische metal geweldig. Gelukkig kan onze fanbase zowel symfonische metal als industrial waarderen. Sterker nog, de meest geplaatste reactie op onze socialmediakanalen was dat onze samenwerking op Prefab de ontbrekende schakel in hun leven was. Het kan verkeren en ik ben erg blij dat iedereen zo positief is over de tussenwerking tussen Combichrist en Ignea. Britta en Hiraes zitten op hetzelfde label als Ignea en we hebben elkaar meerdere keren ontmoet tijdens optredens en festivals. Harmony Manufactured is het meest technische nummer op het album. Het gaat over techniek en over Bauhaus als architectonische stroming. Het nummer vroeg om een veelzijdige vocalist. Britta paste precies in het plaatje. Binnenkort komt ook een videoclip uit van dit nummer en zal Britta in volle glorie te zien zijn. In ieder geval ben ik erg enthousiast over deze samenwerking, haha.
Recentelijk heb je een korte video opgenomen waarin je de LP-versie van Monumental laat zien. Als laatste vraag wil ik weten wat de aantrekkingskracht van vinyl voor jou betekent?
Zelf verzamel ik sinds een tijdje vinyl. Ik vind het fijn om iets tastbaars in mijn handen te hebben. Dat tastbare heb je met streaming niet. Op het album hebben we nummer over dit gevoel, namelijk Between No Longer And Not Yet. Eigenlijk gaat het over het draaien van vinyl als je je slecht voelt. Het hele ritueel van het uitkiezen, het opzetten en genieten van de muziek is in essentie een vorm van escapisme. Het is een moment voor jezelf waarin je de ellende om je heen kunt vergeten. Het krakende geluid en de geur van vinyl maakt je nostalgisch naar een andere oudere tijd. Eigenlijk is de LP het ultieme formaat om naar Monumental te luisteren. Nostalgie ten top, haha.