Tijdens een recente vakantie in de Beierse Alpen ontving ik de nieuwe promo van Mental Cruelty. De nieuwe plaat, Echoes Of A Forlorn Land, bleek muzikaal de spreekwoordelijke schot in de roos te zijn. Toen ik enkele weken later de gelegenheid kreeg om een van de bandleden te interviewen, kon ik die kans niet laten liggen. Mijn gesprekspartner bleek gitarist en hoofdcomponist Nahuel Lozano te zijn. De beste man had genoeg te vertellen over de noodzaak om te blijven evolueren als band, zijn voorliefde voor Behemoth en Dimmu Borgir, het verzamelen van vinyl en een toevallige ontmoeting met Nergal.
Dag Nahuel, bedankt voor dit interview. Echoes Of A Forlorn Land wist me behoorlijk omver te blazen. Welke andere feedback heb je tot nu toe gehad?
Het voelt goed dat ons nieuwe album uiteindelijk uitkomt. De afgelopen tijd hebben we enkele nummers van Echoes Of A Forlorn Land uitgebracht. Ik was verbaasd hoe positief de feedback was op onze laatste single, omdat het muzikaal afwijkt van wat we normaal doen. Dat nummer is wel tekenend voor onze huidige muzikale koers, dus ik ben blij dat mensen dat kunnen waarderen. Met onze nieuwe plaat zijn we een gevarieerder muzikale koers met minder breakdowns ingeslagen.
Het nieuwe album lijkt wel een stalkaart van alle soorten Scandinavische metal. Hoe hebben jullie het voor elkaar gekregen om iets coherent te maken van al die invloeden?
Ik ben geen enorme fan van deathcore. Er zijn goede bands die een eigen geluid hebben, maar veel andere bands klinken bijna hetzelfde. Als Mental Cruelty vinden we het belangrijk dat ieder album anders klinkt en dat we ons blijven ontwikkelen als muzikanten. Sinds A Hill To Die Upon uit 2021 proberen we diverser qua geluid te maken door invloeden te verwerken van bands die we allemaal waarderen. Voor ons is dat een natuurlijk proces. Dus veel melodieuze deathmetal, blackmetal uit de jaren ’90 en folk. We experimenteren graag met verschillende invloeden, maar we houden wel onze specifieke stijl in de gaten. Dus ja, we evolueren, maar onze muziek blijft wel herkenbaar als Mental Cruelty.
Een van de knappe aspecten van Echoes Of A Forlorn Land is hoe jullie als band een goede balans hebben gevonden tussen agressie, melodie en diversiteit. In welke mate is dat een bewust proces?
Dat weet ik niet en ik sta er eerlijkgezegd ook niet zo bij stil. Als gitarist heb ik altijd meerdere ideeën paraat, omdat ik continue muziek maak. Soms is het lastig om te bepalen wat echt een goed idee is en wat een aardig idee is, maar nog werk behoeft. Soms kom ik met een nummer dat langzamer en minder agressief is dan ons reguliere werk. Iedere keer is het de kwestie of een idee past binnen het muzikale framework van een plaat. Daarnaast hou ik erg van variatie en dynamiek binnen muziek. Voor mij moet een plaat een muzikale reis zijn met de spreekwoordelijke heuvels en dalen. Tien dezelfde nummers is ontzettend saai voor de luisteraar en voor mij als muzikant. Kortom, het komt neer op het vinden van de juiste balans. Ik hou nog steeds van blastbeats en muzikale chaos, maar als je zoiets afwisselt met melodie en langzamere nummers krijg je juist een interessant effect. Als je meer verschillende soorten nummers hebt, krijg je steeds helderder plaatje van wat een album nodig heeft qua diversiteit. Dat is ook hoe we als band de nummers kiezen die op een plaat komen.
Heb je een concreet voorbeeld van iet dat de nieuwe plaat wel heeft, maar ontbreekt op de vorige platen?
De akoestische gedeelten op ons nieuwe album iets dat we nog niet echt op onze vorige albums hebben gedaan, afgezien van een intro of een interlude hier en daar. De akoestische gedeelten zijn echt een substantieel onderdeel van onze nieuwe nummers. En zoals ik al eerder zei, is vooral is het diverser maken van ons bandgeluid een belangrijk onderdeel. Ik hou nog steeds van onze oude platen, maar continue als een razende Roeland aan de gang blijven, maakt ze wel wat eendimensionaal. Orkestrale elementen 200%, breakdowns 200% en blastbeats 200%, zoiets is niet vol te houden op lange termijn. Het is belangrijk om kritisch te blijven op je eigen werk en open te staan voor verbeteringen. Zo groei als je muzikant. Daarom heeft ons nieuwe album meer akoestische passages, meer cleane vocalen en minder onnodige breakdowns. We kijken veel meer wat een individueel nummer echt nodig heeft. Ik wil zeker niet beweren dat onze muziek in de toekomst geen breakdowns maar zal bevatten, maar op onze vorige plaat zaten bij nader inzien teveel breakdowns die de natuurlijke flow van een nummer in de weg zaten. Als een nummer om een breakdown vraagt, voegen we dat toe. Zo niet, dan laten we het weg, haha.
Onnodige breakdowns is precies wat me irriteert aan deathcore, plus nummers vaak als een muzikale formule voelen.
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Het maakt veel deathcore ontzettend voorspelbaar. Je kunt bijna uittekenen hoe een nummer gaat verlopen. Ik hou juist van bands die onvoorspelbaar zijn en niet met een soort van muzikale formule werken. Mastodon en Opeth zijn daar briljante voorbeelden van. Je weet nooit wat je van een nieuwe plaat van Opeth en Mastodon kunt verwachten en dat maakt het magisch voor me. Daar word ik persoonlijk erg blij van. Dat streef ik ook na in mijn eigen muziek. Ik wil onze fans blijven verrassen.
Toch weet een band als AC/DC een zeer succesvolle carrière op te bouwen op dezelfde drie akkoorden en dito drumbeats.
Absoluut, in hun specifieke muzikale context werkt hun aanpak uitstekend en hun fanbase is er blij mee. Voor mij als muzikant werkt deze aanpak niet. Ik wil me graag blijven ontwikkelen en nieuwe dingen blijven uitproberen.
Laten we terugkeren naar Echoes Of A Forlorn Land. Kan je vertellen hoe de schrijf- en opnamesessies zijn verlopen?
Zeker! Begin vorig jaar zijn we echt begonnen met het schrijven van de nieuwe plaat. Het schrijfproces was best een uitdaging. Met schrijven van onze vorige platen had ik altijd een soort van stip op de horizon waar ik heen wilde en waren de oude platen een referentiepunt. Deze keer wilde ik een geheel nieuwe weg inslaan, dus had ik geen referentiepunten meer. Ik moest het spreekwoordelijke wiel opnieuw uitvinden. Er waren weken dat ik mijn gitaar in mijn handen had en naar mijn computerscherm staarde, maar niets voor elkaar kreeg. Dat was soms erg frustrerend. Maar gaandeweg kreeg ik nieuwe ideeën en kreeg het album steeds meer vorm. Deze manier van werken heeft een geheel nieuw pallet aan muzikale ideeën ontsloten voor de toekomst, omdat ik weet wat werkt en wat vooral niet werkt. Al met al heeft het gehele schrijfproces zo’n 11 maanden in beslag genomen. Daarvoor had ik ook het een en ander geschreven en daar zaten goede ideeën tussen, maar die pasten niet in de muzikale context van Echoes Of A Forlorn Land. Misschien dat die ideeën in een of andere vorm op toekomstig album terechtkomen. Kortom, een erg vermoeiend doch leerzaam proces en ik ben trots met het eindresultaat!
Kennelijk ben jij de belangrijkste componist binnen Mental Cruelty?
Dat klopt, het merendeel van de nummers worden door mij geschreven, al draagt Marvin (andere gitarist) het nodige bij. Hij doet veel van de orkestratie voor de band. Hij is een enorme fan van John Williams en andere filmcomponisten. Hij heeft een goed ontwikkeld gehoor voor kleine nuances. Op Ride of the Valkyries, het laatste nummer op ons nieuwe album, heeft hij het refrein geschreven gebaseerd op een stuk dat hij mij twee jaar geleden heeft laten horen. Ik vond het ontzettend goed, maar we kregen het niet voor elkaar om in een nummer te verwerken. Op een dag zaten we aan een nummer te werken en toen kwam Marvin weer met het refrein aanzetten. Het paste als een bus in een langzamer gedeelte dat we het ‘Dissection’-gedeelte noemden. Dat inspireerde hem weer voor het piano-intro en andere gedeelten van het nummer. Het kan verkeren, haha. Ook Lukas, onze zanger, komt soms met ideeën. Voor mij als gitarist is het een andere ervaring als ik met een zanger aan muziek werk, omdat veel zangers muziek anders zien en beleven. Het succes zit in de mix, haha.
Hoe zou je het vinden om bijvoorbeeld op te treden met de Badische Staatskapelle, de wereldberoemde symfonieorkest uit je thuisstad Karlsruhe?
Dat zou ik helemaal geweldig vinden! Het is alleen lastig om mensen te vinden om zo’n project uit te voeren en het zal ongetwijfeld een stevig prijskaartje hebben. Maar afgezien van dat lijkt me het geweldig om net zoals Dimmu Borgir met een compleet orkest te spelen. Dat is echt mijn droom om zoiets te doen met Mental Cruelty!
Laten we het over de tekstuele inhoud van het nieuwe album hebben. Veel teksten zijn geïnspireerd door Noorse mythologie. Wiens idee was dat?
Dat idee begon te rijpen toen we met de muziek bezig waren. Het eerste nummer dat klaar was, was Frost. In dat nummer hebben we echt geprobeerd om folkelementen te verwerken in het straatje van Heilung, Wardruna en Myrkur. Dat probeerden we ook met de andere nummers. Toen begonnen we na te denken over de tekstuele thematiek van het album. Ik had al eerder met het idee gespeeld om Noorse mythen en sagen als thema te gebruiken, maar omdat het al zo vaak gedaan is, vond ik dat idee nogal afgezaagd. Maar in de muzikale context van ons nieuwe album werkt dat idee juist wel. Lukas zag het helemaal zitten en hij heeft zich helemaal in het onderwerp vastgebeten om met een originele invalshoek te komen.
Vikingen, Odin en oorlog behoren natuurlijk tot het domein van Amon Amarth, haha.
Inderdaad en dat doen ze erg goed, haha! Tijdens onze Amerikaanse toer vonden Marvin en Lukas in Portland een boekwinkel met allerlei boeken over Noorse sagen en mythen. Deze boeken vormend de basis voor de teksten en ik vind dat Lukas met goede invalshoeken is gekomen, ondanks het onderwerp al door tientallen andere bands is gedaan.
Behemoth en Dimmu Borgir zijn twee belangrijke muzikale invloeden op het geluid van Mental Cruelty. Wat trekt je aan in beide bands?
Wat Dimmu Borgir betreft, vind ik vooral hun werk tot en met Puritanical Euphoric Misanthropia erg goed, maar op de albums daarna slaan ze naar mijn idee nogal door met het theatrale aspect. Al hun albums hebben een zekere charme, maar zeker na Death Cult Armageddon slaat ze erg door met het orkestrale. Als ik naar de albums met ICS Vortex op cleane vocalen luister, krijg ik nog steeds kippenvel. Wat Behemoth aangaat, is The Satanist mijn favoriete plaat. Alles wat ik goed vind aan Behemoth komt samen op die plaat. Ook de sfeer vind ik fantastisch. Het mag misschien afgezaagd klinken, maar ieder album van ze heeft iets magisch te bieden. Het latere werk is misschien wat minder extreem, maar de nummers zijn puntgaaf en zeer sfeerrijk. Ik hou juist van de meer sferische nummers van Behemoth. Plus dat Nergal een fenomenale frontman en componist is. Een nummer als Bartzabel is live een van de hoogtepunten van Behemoth.
Heb je toevallig een persoonlijk anekdote van Nergal of een van de andere leden van Behemoth?
Jazeker, tijdens onze Amerikaanse tour zag ik op Instagram dat Behemoth toevallig in dezelfde stad moest spelen als wij. Dat was in Denver. Ik vroeg onze manager of hij een plek voor ons op de gastenlijst kon regelen, want de show van Behemoth was uitverkocht. Dat is hem gelukt en we hebben een fantastische avond gehad. Volgens mij speelden Rotting Christ en Deicide ook. Nogal het antichristelijke affiche om het zachtjes uit te drukken, haha. Twee weken later stonden we ergens met onze camper buiten bij een concertzaal toen bij het wakker worden een enorme nightliner kwam aanrijden. Dat bleek die van Behemoth te zijn en ze speelden vlak na ons in een andere zaal. Dus na ons concert zijn we zo snel mogelijk naar de show van Behemoth gegaan. De show was natuurlijk fenomenaal. Na de show stond ik buiten te roken en plotseling kwam Nergal aangelopen. Hij zag de Behemoth-tatoeage op mijn hand en hij complimenteerde mij daarmee. Daarna hebben we nog even kort met elkaar gesproken. Hij is was erg aardig en vroeg veel dingen over Mental Cruelty en hoe onze toer ging.
Als laatste wil ik het graag hebben over de populariteit van vinyl bij de jongere generatie metalfans. Wat zijn jouw gedachten over dit fenomeen?
Ik ben zelf een groot liefhebber en ik heb een behoorlijke vinylcollectie. Het is heerlijk om muziek te luisteren zonder een computerscherm te zitten. Het is een compleet andere luisterervaring, omdat je fysiek een LP op een pickup moet plaatsen in plaats van een druk op de knop. Je moet oppassen dat je een LP niet beschadigd en je moet het ook af en toe schoonmaken. Het opzetten van een LP is een compleet ritueel. Bij het luisteren van een LP drink ik graag een lekker biertje. Het is pure onthaasting voor mij. Daarnaast is er ook nog het verzamelaspect. Het verzamelen van LP’s is net als het verzamelen van Pokemonkaarten. Het is zeer verslavend, omdat je continue blijft kopen. Je weet dat het verstandig is om rustiger aan te doen, maar als je hoort dat een nieuwe plaat uitkomt, kom je die toch weer op vinyl. Het is een erg leuke doch dure liefhebberij, haha!