Een van de beste albums van het jaar is zonder enige twijfel In The Shadow Of Your Shadow van Cult Of Luna. Deze Zweedse post-metalformatie is hofleverencier als het aankomt op kwalitatief hoogstaande muziek. Het nieuwe album past precies in die traditie. Reden genoeg om met drummer Thomas Hedlund van gedachten te wisselen over het nieuwe album, de angst voor creatieve stagnatie en de meer persoonlijke aspecten van het muzikantendom. Het gesprek leverde dermate veel waardevolle inzichten op, dat dit interview in twee delen wordt gepubliceerd.
Dag Thomas, laten we meteen over het nieuwe Cult Of Luna album hebben. De plaat komt binnenkort uit, wat zijn je gedachten hierover?
Het uitbrengen van een nieuwe plaat is altijd een spannende gebeurtenis. Ik ben nerveus, maar als In The Shadow Of Your Shadow eenmaal onderdeel geworden is van het publieke domein heb ik daar vrede mee. Er kan niet meer aan de plaat worden gesleuteld. Het uitbrengen van de plaat markeert echt het einde van een bepaalde periode.
Het is verrassend dat je nog steeds nerveus bent over het uitbrengen van nieuw werk, aangezien The Shadow Of Your Shadow de tiende Cult of Luna plaat is…
Het is inderdaad onze tiende plaat. Mijn nervositeit komt meer voort uit de manier hoe het opnameproces is verlopen. Het was echt een frustrerende periode en het was een van de moeilijkste opnamesessies ooit die we als band hebben gedaan. Dit vanwege verschillende redenen. Dat beïnvloedt mijn stemming over het uitbrengen van de plaat ook. Het maken van een album is een zeer persoonlijk en intiem proces. Het laat de kwetsbaarheden en emoties van het groepsproces in Cult Of Luna zien. Aan de andere kant zouden we de plaat niet uitbrengen als we niet overtuigd zouden zijn van zijn inherente kwaliteiten.
The Shadow Of Your Shadow is inderdaad een zeer sterke plaat. Het is donker, cinematisch en het neemt de luisteraar mee op reis. Hoe zie jij de dingen?
Die vergelijking met een reis vind ik een mooie metafoor, dank je wel! Onze muziek bevat zekere filmische kwaliteiten, maar het is zeker niet opzettelijk gedaan. De basis voor Cult Of Luna blijft gewoon de muziek die we zelf graag willen maken en horen. We zijn niet bezig met het in hokjes stoppen van onze muziek. Volgens de bijgeleverde biografie zou In The Shadow Of Your Shadow onze meest duistere plaat zijn. De teksten zijn inderdaad duister, maar de composities bevatten zowel elementen van licht en duisternis. Als je muziek maakt, kies je bepaalde gevoelens en emoties uit je leven. Deze emoties en gevoelens tekenen vervolgens de muziek die je maakt. Ondanks het donkere karakter van onze muziek, hebben we normaliter juist veel lol tijdens het maken van een plaat, haha.
Je hintte er zelf al een paar keer op, het schrijf- en opnameproces voor het nieuwe album was een lastig proces. Kan je dit nader toelichten?
Aanvankelijk hadden we het romantische idee om het album gezamenlijk op te nemen. Iedereen in dezelfde ruimte en alleen maar met muziek bezig zijn. Dit liep nogal anders. Ik nam mijn drumpartijen in mijn eentje op en ging vervolgens op tour. In de herfst werkte de rest van de band aan hun gedeelten. Dit proces nam zeeën van tijd in beslag. Als je met elkaar in dezelfde ruimte verkeert, kan je elkaar om feedback vragen en kan je je ideeën uiteenzetten. Deze keer ging dit proces voornamelijk per email. Het uitleggen van je ideeën en het geven van feedback gaat veel langzamer op deze manier. Een deel van mijn frustratie kwam voort uit logistieke uitdagingen. Daarnaast hebben we allemaal een leven en vaak een baan buiten de band. Het afstemmingsproces werd hierdoor behoorlijk gecompliceerd. Een album is eigenlijk een soort markeerpunt van hoe iedereen staat in hun leven op dat moment.
Als je inderdaad ouder wordt, veranderen je prioriteiten en verantwoordelijkheden. Zaken als een gezin, huis en een vaste baan komen dan in het spel…
Dat was het vaak ook. We zijn met zes man in de band, kan je nagaan hoe complex het afstemmingsproces is met zes verschillende levens. Dat maakte het opnameproces voor mij dus een vermoeiende en frustrerende aangelegenheid. Aan de andere kant was het op een bepaalde manier verfrissend. Met het tiende album zou je verwachten dat we als band ondertussen exact weten hoe een album opgenomen moet worden. Niets is echter minder waar. Zelfs je tiende album kan je het behoorlijk verklooien. Doch gelukkig is de muziek op ons nieuwe album kwalitatief de moeite waard. We zijn allemaal veertigers en dan loop je de kans dat je als band vastroest in bepaalde gewoontes. Deze intense ervaring heeft ons scherp gehouden en dit is de muziek zeker ten goede gekomen.
Zeer herkenbaar, probeer maar eens wat af te spreken met een paar oude studievrienden die in verschillende delen van het land wonen en allemaal hun eigen besognes hebben…
Haha, exact! Je snapt wat ik probeer te zeggen. Als we eenmaal bij elkaar zijn, klikt het weer als vanouds en beleven we ontzettend veel plezier aan elkaars gezelschap en het maken van muziek. Het proces om bij elkaar te komen is tegenwoordig een grote uitdaging, haha.
Cult Of Luna heeft een aantal klassiekers uitgebracht, zoals Mariner met Julie Christmas en de beide Vertikal albums om er een paar te noemen. Als jullie aan nieuwe muziek werken, brengt die wetenschap een zekere druk met zich mee?
Als je aan een nieuw album begint, moet je op zijn de minst de ambitie hebben om iets te maken wat op dat specifieke moment het beste product is dat je kunt maken. Afgezien van Spotify is er eigenlijk geen objectieve manier om vast te stellen wat je beste album is. Zoals ik al eerder zei, is een album een soort momentopname. Naar mijn idee moet je ook het beste, diepste en meest gevoelsrijke album maken wat je op dat moment menselijkerwijs kunt. En als je terugkijkt op je discografie heb je altijd bepaalde favorieten en dat hoeft niet noodzakelijkerwijs het nieuwe album te zijn. Maar als je met nieuwe muziek bezig bent, is het naar mijn idee zinloos om terug te kijken, omdat je zaken niet in perspectief kunt zien. Misschien als we als over vijf jaar terugkijken op deze plaat dat we kunnen zeggen dat het onze beste werk is of dat we genoeg dingen vinden om op kritiek op te hebben.
Het opnemen van een nieuwe plaat kost veel tijd, energie en geld. Dan wil je toch met iets op de proppen komen waar je trots op bent…
Inderdaad! Het is een geval van bewezen statistieken dat een sessiemuzikant in Zweden het meeste werk verricht zonder daarvoor betaald te worden in vergelijking met andere beroepsgroepen. Als je dan zoveel tijd en energie in iets stopt zonder dat het financieel wat oplevert, kom dan tenminste met iets waar je trots op bent en op zijn minst creatieve voldoening uit haalt. De volgende stap is natuurlijk dat je met iets komt dat de tijd en moeite van je publiek waard is.
Naar mijn idee is In The Shadow Of Your Shadow op zijn minst jaarlijstwaardig…
Dank je wel! Dat is een groot compliment.
In de biografie wordt een citaat van je bandgenoot Johannes Person aangehaald waarin hij stelt dat creatieve stagnatie zijn grootste angst is. Hoe jij zelf tegenover een dergelijke angst?
Ik zie het zelf meer als nieuwsgierigheid naar jezelf creatief opnieuw uitvinden dan angst voor stagnatie. Als band kunnen we niet creatief stagneren, omdat we zeer verschillende personen met een uiteenlopende muzieksmaak zijn. We beschikken over een bepaalde skillset en we zijn wie we zijn. De muziek die we maken is het resultaat van een bepaald groepsproces. Johannes is een van de drie creatieve krachten binnen de band, dus ik begrijp zijn angst voor creatieve stagnatie. Aan de andere kant schrijven Fredrik (gitaar/zang) en Kristian (toetsen/zang) ook muziek en ik hoor hen nooit over de angst om creatief te stagneren. Ze hebben een bepaald idee over hoe een nummer moet klinken en dat voeren ze vervolgens uit. Ze maken zich niet druk of een bepaald stuk muziek hen doet denken aan een bepaald nummer. Volgens mij komt het uiteindelijk neer op nieuwsgierigheid en inspiratie. Als je nieuwsgierig en geïnspireerd bent, komt muzikale evolutie vanzelf op gang.
Het bewuste citaat werkt meer als een pakkende krantenkop denk ik. Het is een vorm van marketing met de intentie om interesse op te wekken.
Haha, inderdaad! Maar alle gekkigheid daargelaten, creatieve stagnatie is wel iets dat Johannes angstig maakt. Het hoort erbij als je in een band zit. Iedereen benadert muziek op zijn of haar manier. Iedereen heeft andere emoties bij het maken van muziek en gaat op een andere manier om met tegenslagen en frustraties. Iedere muzikant kent momenten van twijfel over zijn of haar talenten.