Soms komen de meest fantastische platen uit zeer onverwachte hoek, zo ook The Mother Void van Iapetus. Dit progressieve deathmetalgezelschap, bestaande uit de heren Matthew Ceremi en Jordan Navarro hebben een plaat uitgebracht dat op meenslepende wijze de beste elementen van Opeth, Ne Oblisvicaris en Dream Theater vermengt met melodieuze deathmetal van Scandinavische snit. Reden genoeg om Matthew Cerami de nodige vragen te stellen over het nieuwe album, de ontstaansgeschiedenis van Iapetus en de minder fraaie kanten van het muzikantenbestaan anno 2026.
Dag Matthew, Bedankt voor het interview. Voordat we verder gaan praten over het nieuwe album, kan je iets voorstellen over de geschiedenis van Iapetus?
Tof dat je me wilt interviewen! Iapetus is begonnen als een soloproject in 2010 met het idee om het filmische aspect van bands, zoals Ne Oblisvicaris, Opeth en Dream Theater, te combineren met melodieuze deathmetal van Scandinavische snit, zoals In Flames, Insomnium en Wintersun. Met dat idee begon ik met het schrijven van wat uiteindelijk The Long Road, zou worden. Ik was toen twintig. Vanaf het begin van Iapetus wilde ik met sessiemuzikanten werken, simpelweg omdat ik geen verstand had van het spelen van een basgitaar, drums en zang. Destijds kon ik alleen maar gitaar spelen. Door het houden van audities leerde ik Jordan kennen. Hij is het andere vaste lid van Iapetus. Zijn achtergrond in opnametechniek was een mooie bonus. De rest van audities waren een ramp, vandaar dat ik mezelf heb leren bassen en krijsen. Vervolgens hebben we zes jaar gesleuteld aan The Long Road zonder noemenswaardig opnamebudget. Die plaat hebben we zelf uitgebracht zonder ondersteuning van een platenlabel maar met met een zekere mate van succes. Twee jaar later brachten we The Body Cosmic uit, deze keer wel professioneel opgenomen, en dat werd een onverwacht succes. Dat was de reden voor Willowtip Records om ons tekenen. Ons derde album, The Mother Void, wordt binnenkort door hen uitgebracht. Het heeft Jordan en mij de nodige bloed, zweet en tranen gekost om op dit punt te komen. Letterlijk iedere cent die we konden missen is in dit project gestopt.
The Mother Void heeft vier nummers die tussen de vijftien tot twintig minuten duren en waarin bijna iedere subgenre van metal in een of andere vorm te vinden is Hoe hebben jullie het voor elkaar gekregen om het toch als een logisch geheel te laten klinken?
Als Jordan en ik aan muziek werken, concentreren we ons op drie dingen, namelijk dynamiek, het verhalende aspect en het creëren van een sfeer en/of een wereld waardoor de luisteraar zich als het ware kan onderdompelen in de muziek. Deze drie elementen zorgen ervoor dat zelfs de ingewikkeldste arrangementen toch een gevoel van urgentie behouden en binnen het muzikale plaatje passen. Als we aan een nummer werken, bepalen we eerst wat voor een soort fictieve wereld we de luisteraar willen voorschotelen. Elk storend element dat de magie kan verbreken, wordt zonder pardon verwijderd. We zijn enorme perfectionisten, dus soms zijn we tijden bezig met de kleinste details. Elk nummer moet een vloeiend verloop kennen en passen binnen het grotere geheel van het album. Een kardinale regel bij ons is dat ieder nummer momenten van spanning en ontspanning hebben. Op die manier creëer je dynamiek en het bepaalt ook de volgorde van de riffs. Daarnaast viden we vinden het enorm belangrijk dat een nummer van achttien minuten niet voelt als achttien minuten. Het moet een vloeiend geheel zijn en geen storende elementen bevatten. Ten slotte is het verhalende aspect belangrijk. Ieder nummer vormt als het ware een hoofdstuk van een boek. Vaak bepalen we het begin en einde van zo’n nummer en proberen we ons te verplaatsen in de beleving van de luisteraar om hem op een logische binnen zo’n nummer van A naar B te krijgen. Dat is een effectieve manier om muzikale blokkades te doorbreken. The Mother Void kan dan ook het beste worden gezien als een geheel dat onder is verdeeld in verschillende muzikale hoofdstukken en ook op die manier worden beluisterd en beleeft.
Kan je wat meer vertellen over het narratieve aspect van The Mother Void en hoe dit concept past in de verhaallijn van de vorige twee albums?
Onze drie albums hebben een gemeenschappelijke vraag, namelijk wat betekent het om als sterveling te leven in een onsterfelijk universum? The Long Road Home gaat in de filosofische aspecten van die vraag en heeft thematisch raakvlakken met religieuze dogma’s, kosmologie en eschatologie. The Body Cosmic benadert de vraag meer vanuit de fysieke realiteit en gaat letterlijk over het feit dat het menselijk lichaam en brein zijn gemaakt van sterrenstof. The Mother Void is thematisch ons donkerste album tot nu toe en gaat over de emoties en gevoelens die komen kijken bij het besef verweesd te zijn in een universum dat geen donder om je geeft. Het verhaal is gebaseerd op mijn eigen gevoel dat ik geboren ben in een wereld die mij niet past en die erop uit is om mij op elke mogelijke manier tegen te werken. Dat is de basis waarop onze trilogie van albums is gebaseerd. De hoofdpersoon die drie albums verbindt, is De Moeder. Zij staat in verschillende gedaanten op de voorkant van onze albums. Ze is voor ons de verpersoonlijking van het universum, een middel om als het ware een conversatie te kunnen voeren tussen de Schepper en degenen die zij heeft geschapen. Het centrale verhaal op ons nieuwe album gaat over een ongewilde zoon die wordt overgeleverd door De Moeder aan de Kosmos. Elk nummer op het album vertelt een deel van zijn reis, van zijn geboorte tot zijn onvermijdelijke einde.
Als ik naar The Mother Void luister, moet ik denken aan Ne Oblisvicaris, Between The Buried And Me, Rivers Of Nihil en Wolves In The Throne om maar wat namen te noemen. Welke andere bands vormden nog meer van invloed op de muziek?
De bands die je noemt, zijn we zeker door beïnvloed. Daarnaast zijn In Flames, Agalloch, Opeth ook grote voorbeelden voor ons. Ironisch genoeg luisterden we juist weinig naar metal toen we The Mother Void schreven. Artiesten als Billie Eilish, Aurora, Tash Sultana, Alice Kristiansen, Nakey Jakey, City & Colour domineerden onze playlist. We waren gefascineerd door het idee om soundscapes te creëren met synthesizers, simpele arrangementen en veel herhaling. Een aantal van die ideeën hebben ook The Mother Void gehaald, zoals de interlude die naar Aniara leidt en een gedeelte in TON. De rest van die ideeën zijn door onze muzikale filter ‘vertaald’ in wat uiteindelijk ons nieuwe album is geworden. Andere bronnen van inspiratie vormden Kauan, Katatonia, Der Weg Einer Freiheit en Holy Fawn.
Op welke manier verschilden de schrijf- en opnamesessies voor The Mother Void met de vorige twee platen?
Eerlijk gezegd had het weinig gescheeld of The Mother Void was er nooit gekomen. Jordan en ik wonen nu letterlijk aan twee verschillende kanten van de Verenigde Staten. Onze vorige twee platen hebben we in persoon geschreven. Ons huidige plaat is stand gekomen via eindeloze Zoomsessies, het versturen van bestanden via Dropbox en spraakberichten. Dit verstoorde onze gebruikelijke manier van werken en dan heb ik het nog niet over de vele technische problemen en problemen met onze computers. Dit is hoofdzakelijk de reden geweest waarom het ons zeven jaar heeft gekost om The Mother Void in elkaar te zetten. Veel van de wanhoop die je op onze nieuwe plaat hoort, zijn het resultaat van die zeven jaar. In die jaren hadden we te kampen met de gevolgen van Covid, mentale en financiële ellende, depressies en zware creatieve impasses. Ook het verslechterende politieke en maatschappelijke klimaat in de VS speelde een rol. Er was een punt dat ik me mentaal zo slecht voelde, dat ik letterlijk geen noot meer op papier kreeg. Dit was bijna het einde van Iapetus. Op The Mother Void hebben we gebruik gemaakt van meer gastmuzikanten dan ooit. Dat bracht qua planning en verschillende manieren van werken veel stress met zich mee. Het album zelf is in twaalf dagen opgenomen in de Fascination Street Studio in Zweden. Het was een geweldige ervaring, maar zeventig minuten muziek opnemen in twaalf dagen was pure waanzin. Dat stond nog los van het verwerken van de afzonderlijke bijdragen uit verschillende studio’s van de eerdergenoemde gastmuzikanten. Om alles tot een geheel te smeden, kostte heel veel tijd. We hebben niet veel slaap gehad en we hebben vijf uur in de morgen gewerkt op de dag van ons vertrek. Het opnemen van The Mother Void heeft mentaal het uiterste van ons gevergd en ons bijna gebroken. Al het afzien heeft wel op een positieve manier bijgedragen aan het uiteindelijke resultaat.
Zoals je al eerder zei, hebben jullie uitvoerig gebruik gemaakt van gastmuzikanten, zoals Fabienne Erni (Eluveitie) en Benjamin Barret (Ne Oblisvicaris). Hoe hebben jullie hen bereid gevonden bij hun steentje bij te dragen?
Dat ging heel gemakkelijk, we hebben ze simpelweg gevraagd of ze interesse hadden om mee te doen. Dat is het voordeel van de metalscene, muzikanten zijn over het algemeen heel toegankelijk.. Naast muzikaal talent, keken we vooral naar muzikanten die bepaalde vaardigheden in huis hebben die we zelf niet bezitten. Alles om het best mogelijke resultaat te boeken. Iedereen heeft op zijn/haar manier bijgedragen, maar het valt niet te ontkennen dat de bijdragen van Fabienne Erni het middelpunt van de plaat vormen. Haar interpretatie van De Moeder is weergaloos. Ik vind haar geweldig sinds ik Ategnatos van Eluveitie heb gehoord. De muziek van The Mother Void was grotendeels geschreven met haar vocalen in mijn achterhoofd. Toen ze positief reageerde op ons verzoek om de vocalen voor de rol van De Moeder te verzorgen, ging een grote wens in vervulling. We zijn iedereen denkbaar die heeft meegewerkt op The Mother Void. Zonder hen was het nooit zo’n goede plaat geworden.
Jordan en jij vormen de creatieve kern van Iapetus. Hoe zou je de creatieve samenwerking willen kenmerken?
Onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaars vaardigheden, vormt de basis voor onze samenwerking. Mijn grootste zwakte is het onvermogen om knopen door te hakken en mijn gebrek aan zelfvertrouwen. Zonder feedback van Jordan zou ik geen noot op papier kunnen zetten. Hij is de enige aan wie mijn muzikale ideeën kan toevertrouwen en wiens kritiek ik accepteer en vice versa. Qua visie en smaak zitten we volkomen op dezelfde golflengte. Onze muziek komt voort uit een eindeloos proces van overleggen, elkaars ideeën spiegelen en aanpassen. Ik heb de neiging muziek verstandelijk te benaderen en Jordan benadert muziek meer vanuit van zijn gevoel. Op die manier vullen we elkaar perfect aan. Teksten en de algehele thematiek zijn mijn domein. We leveren allebei riffs en andere muzikale ideeën aan. Als we genoeg ideeën hebben verzameld, ben ik meestal degene die de verschillende muzikale ideeën tot concrete composities smeed. Jordan programmeert de drums en houdt zich met de geluidstechnische aspecten bezig. Toch zijn we allebei betrokken bij elk aspect van Iapetus en zal geen noot worden opgenomen zonder dat we het allebei eens zijn.
Maar waarom de keuze voor deze aanpak, dus jullie als creatieve kern aangevuld naar believen met gastmuzikanten?
De waarheid is dat ik weinig op heb met het managen en rekening houden met ego’s, emoties en conflicterende muzikale visies in een bandsetting. In de begindagen van Iapetus heb ik daarmee te maken gehad en ik was daar snel klaar mee. Ik wil me graag concentreren op het creatieve aspect. Dat is het enige dat voor me telt. Uiteindelijk creëer ik de muziek uitsluitend voor mijn eigen genoegen en wil ik geen rekening houden met de mening en visies van anderen, Jordan uitgezonderd. Als ik hem niet had ontmoet, dan was Iapetus nog steeds een soloproject zijn geweest. De voordelen van deze manier van werken voor mij zijn dat ik niet hoef te dealen met persoonlijke drama en interpersoonlijke relaties en hoef ik geen creatieve compromissen te sluiten. Het nadeel met het werken met gastmuzikanten is dat ze emotioneel minder betrokken zijn bij mijn muziek in vergelijking met ‘echte’ bandleden. Daarnaast is Iapetus geen prioriteit voor ze en daardoor moeten Jordan en ik soms lang wachten op een bijdrage. Tevens draaien we met zijn tweeën op voor alle kosten. In een echte bandsituatie kunnen de kosten over meerdere personen worden gespreid.
Jordan en jij zijn twee zeer getalenteerde muzikanten. In welke mate is dit aanleg en/of hebben jullie bijvoorbeeld een bepaalde mate van muziekeducatie gehad?
Ik kan niet voor Jordan spreken, maar toen ik nog een klein kind was heb ik pianolessen gehad. Vanaf mijn elfde ben ik gitaar gaan spelen. Een diepe voorliefde voor muziek heb ik vanaf jongs af aan gehad. Op mijn middelbare school heb ik meerdere vakken in muziektheorie gevolgd en ik speelde saxofoon in de schoolband. Jordan heeft een opleiding gevolg voor geluidstechnicus. Toch zijn we geen geschoolde muzikanten en komt het bij het schrijven van muziek voor Iapetus geen muziektheorie aan te pas. Sterker nog, ik ben bijna alles vergeten wat ik op de middelbare school heb geleerd aan muziektheorie. Muzieknoten lezen kan ik niet. Alles wat Jordan en ik componeren aan muziek voor Iapetus komt grotendeels voort uit gevoel en intuïtie. Qua melodielijnen heb ik ontzettend veel geleerd van In Flames door simpelweg hun muziek in een loop te zetten en het eindeloos na te spelen. De muziek van Opeth was ook een enorme leerschool op het gebied van dynamiek en textuur in een muzikale context. Jordan en ik willen graag weten hoe goede muziek in elkaar steekt en we gaan net zo lang door totdat we het snappen en passen die kennis vervolgens toe in Iapetus. Dit proces passen we nog steeds toe. Wat ook helpt is dat wij een enorm brede muzieksmaak hebben. We luisteren naar alles tussen extreme metal en R&B. Van ieder muziekgenre kan je wel iets leren qua arrangementen en andere muzikale dalen. Juist door deze brede kennis is de muziek van Iapetus zo gevarieerd.
Iapetus staat nu bij Willowtip op het label. Welke voordelen biedt een label tegenwoordig nog aan bands?
Willowtip heeft ons benaderd na het uitbrengen van The Body Cosmic. Ze vonden die plaat fantastisch en ze wilden ons daarom op het label hebben. Voor ons zijn ze de perfecte partner. We krijgen alle ruimte om onze muziek te creëren en ze steunen ons waar ze kunnen waarbij de belangen van de artiest voorop staan. Plus ze ook een aantal fantastische bands in ons muzikale straatje onder contract hebben. In onze specifieke niche genieten ze een goede reputatie als kwaliteitslabel. De omslag was nogal wennen voor ons, omdat we voorheen letterlijk alles zelf deden. Het nadeel is wel dat ze een deel van de opbrengsten van de plaat opeisen, maar dat is helaas het nadeel van de muziekindustrie. Iedereen krijgt betaald, behalve de muzikanten die de muziek zelf hebben gecreëerd. Het voordeel is wel dat we als Iapetus toegang hebben tot het promotienetwerk van Willowtip en dat de reputatie van het label deuren voor ons opent. Voor een band die graag wil doorbreken, kan de steun van een platenlabel het verschil maken. Tot nu toe zijn we erg blij met de steun van Willowtip en wegen de positieve aspecten zwaarder dan de negatieve punten.
Toch gaat het leven van een metalmuzikant bepaald niet over rozen, zeker niet met de huidige economische toestand. Hoe knopen jullie de spreekwoordelijke eindjes aan elkaar?
Goed dat je hierover begint, want dit specifieke onderwerp gaat me zeer aan het hart. Naar mijn idee is er compleet geen transparantie over de algemene financiële toestand van de muziekindustrie. De meeste fans hebben werkelijk geen flauw idee hoe beroerd de situatie voor muzikanten is. Het zou fijn zijn als meer muzikanten openheid van zaken zouden geven. Het is praktisch onmogelijk om tegenwoordig rond te komen als fulltime muzikant. Bijna iedere band en artiest draait verliezen met tournees, albumverkopen et cetera. Praktisch iedereen heeft schulden. Het maken van muziek is een passieproject, iets dat je doet vanuit pure liefde voor muziek. Het kost vooral veel geld. Zelfs iemand als Devin Townsend komt amper uit zijn kosten en houdt bijna niets over. Iapetus heeft op dit moment duizenden dollars aan schulden. Dat zijn de kosten die je tegenwoordig maakt om een plaat in een professionele capaciteit uit te brengen. Bijna iedere vijf jaar lukt het ons om break even te spelen, totdat een nieuwe rekening zich aandient. De afgelopen tien jaar hebben Jordan en ik geen cent winst gemaakt met Iapetus en dat zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren. Dit is de bittere realiteit. Jordan en ik doen dit puur uit liefde voor muziek. Gelukkig hebben we allebei een goede baan in het bedrijfsleven, anders zouden we dit niet kunnen volhouden. Muziek als kunstvorm wordt steeds meer een wegwerpproduct en dat helpt natuurlijk ook niet mee. Straks kunnen alleen de rijken dit doen als hobby.
Ten slotte, zijn jullie nog van plan om met Iapetus te gaan toeren?
Die vraag krijgen we vaker, maar het antwoord is helaas nee. Het regelen van een toer is een logistieke nachtmerrie waar ik mijn handen liever niet aan brand. Daarnaast zijn Jordan en ik enorme perfectionisten en we willen dat alles letterlijk perfect is. Zo’n hoge standaard is bijna niet te bereiken met ons gebrek aan middelen. Livemuzikanten inhuren die bijvoorbeeld de partijen van Fabienne Erni en Dan Presland op een geloofwaardige manier kunnen evenaren, kosten heel veel geld en dat kunnen we ons als Iapetus simpelweg niet veroorloven. Ook de algehele complexiteit van onze muziek helpt ook niet mee. We zouden graag willen toeren, maar op dit moment zit dat er simpelweg voor een band van ons kaliber helaas niet in. Voorlopig doen we het rustig aan, want het uitbrengen van The Mother Void was een zware bevalling Voorlopig genieten we van het resultaat van onze huidige plaat en hopen we dat onze fans dat ook zullen doen. De eerste ideeën voor een eventuele nieuwe plaat zijn al voorzichtig aan het borrelen. Bedankt voor het interview!