De achtste (!) alweer; The Machine gaat maar door. Dit psych/stoner/spacerock trio weet er iedere keer toch weer iets bijzonders van te maken. Zelf ben ik ze met enige vertraging vanaf Calmer Than You Are gaan volgen (en heb met terugwerkende kracht het zwaar ondergewaardeerde begin meegepikt); het repertoire is een indrukwekkende muzikale reis!
De jazzy-psych jam sferen die het geweldige Solar Corona ooit naar de oppervlakte bracht, zijn nooit in die mate teruggekeerd (naar mijn mening), maar The Machine blijft wel een vaderlandse band om trots op zijn! Deze band, waarvan de oprichter David Eering ook al weer twintig jaar meedraait, brengt toch maar weer elke keer een stukje kwaliteitsmuziek, waarbij de ingrediënten steeds iets wijzigen en toch een stukje eigenheid (en eigengereidheid) behouden blijft. Vanuit hun vakkundige en natuurlijk aanvoelende jams, hebben ze van die eerder genoemde jazzy-psych, tot freaky noise-rock en vele andere muzikale zijpaadjes ingepast. Deze keer meen ik net als bij voorganger Wave Cannon een voortzetting van aangename dosis eighties wave en nineties grunge/lo-fi elementen als toevoegingen te bespeuren. Met die nineties bedoel ik dan iets in de richting van Soundgarden meets Guided By Voices; je kan er heerlijk in meegetrokken worden.
Qua dynamiek en balans tussen “liedje” versus “jam” is deze nieuwste in ieder geval voor de doorsnee luisteraar wel aardig optimaal. Wat dat betreft is Another Sun misschien wel de meest toegankelijke plaat van The Machine tot nu toe. Enkele lekkere “instappers” zijn wel opener Drop/See en In Search Of Yellow. Iets uitdagender zijn Evolver en het subliem opgebouwde Echo Through. Swallow The Sun, die er mooi tussenin zit, kan je hieronder zelf beluisteren. Een leuke bijzonderheid: deze plaat is de eerste die is opgenomen in de zelfgebouwde studio van Eering. Ook iets waar ze best trots op mogen zijn; het eindresultaat mag er zeker zijn!