Het nieuwe album van Dreadnought, Wars of Spirit/Wards of Light, is in essentie een waarschuwing voor ongebreidelde technologische ontwikkelingen en een muzikaal pleidooi voor het behoud van menselijke waarden, zoals compassie en empathie. Reden genoeg om hierover te praten met Kelly Schilling, de gitariste en zangeres van de band. Tijdens het interview is nog stilgestaan bij de ontstaansgeschiedenis van de band, toeren met Sigh en de gevaren van het toerleven.
Dag Kelly, bedankt voor het interview. Wars of Spirit/Wards of Light, het nieuwe Dreadnought album, is uitzonderlijk rijk qua muzikale ideeën en onconventionele arrangementen. Hoe voelt het nu het album eindelijk op de mensheid is losgelaten?
Dank je voor het compliment! Het voelt goed dat het nieuwe album eindelijk uit is, gezien al het werk, energie en tijd dat in die plaat is gestopt. De feedback tot nu toe is zeer positief. In deze tijden is het cruciaal om kunst te laten voortbestaan en we zijn dankbaar dat we als band hieraan een bijdrage kunnen leveren. Het voelt extra goed dat onze kunst anderen op een positieve manier weet te raken.
Voor eenieder die nog niet bekend is met Dreadnought kan je een kleine terugblik geven op het ontstaan van de band?
Als band zijn we in 2012 begonnen en ons eerst album, Lifewoven, kwam een jaar later uit. Kevin (basgitaar), Jordan (drums) en ik kennen elkaar van de middelbare school toen we samen in Kastigation speelden. We speelden toen andere muziek als tegenwoordig, maar de eerste ontluikende tonen van wat nu Dreadnought is, begonnen zich toen te manifesteren. Toen Laura Vieira bij de band kwam was onze stijl zo veranderd dat een naamswijziging noodzakelijk was. In de periode van 2012 tot en met 2022 hebben we in deze formatie vijf albums uitgebracht. Na het uitbrengen van The Endless verliet Lauren de band. Live hebben we getoerd met Emily Shreve op keyboards en Ryan Sims als tweede gitarist. De afgelopen jaren hebben we voornamelijk op eigen houtje in de VS en Canada getoerd. Ook hebben we samen met Elder en Sigh de Amerikaanse wegen onveilig gemaakt. In 2025 maakte we ons Europese debuut als het voorprogramma van Wayfarer. Wars of Spirit/Wards of Light is het eerste album waarop Ryan Sims meedoet en wij zijn erg blij met zijn bijdragen!
Het nieuwe album neemt de luisteraar mee op een muzikale reis zoals Pink Floyd’s Darkside of the Moon en Wish You Were Here dat ook doen. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Je vergelijking met Pink Floyd zie ik als een groot compliment, omdat we als band ook zeer door hen zijn beïnvloed. Met het nieuwe album willen we de luisteraar een totaalervaring bieden, zoals films, videospellen en vergelijkbare kunstvormen dat doen. Onze muziek is alsof we de luisteraar een reis naar een gehele nieuwe wereld bieden om even de dagelijkse beslommeringen te kunnen ontsnappen.
In mijn review vergeleek ik het nieuwe album met het betere werk van Kylesa, Tiamat en Oranssi Pazuzu.Door welke bands vind je zelf dat Dreadnought is beïnvloed, afgezien van Pink Floyd en andere prog uit de jaren ’70?
Oranssi Pazuzu is een grote bron van inspiratie voor ons. Sterker nog, het is mijn persoonlijke favoriet op dit moment. We wilden heel graag dat Julius Mauranen, degene die ook menig plaat van Oranssi Pazuzu heeft gemixed, ons zou helpen met Wars of Spirit/Wards of Light. Zijn expertise op het gebied van het samensmelten van metal met psychedelische elementen is ongekend, dus was hij de perfecte kandidaat om onze muziek in goede banen te leiden. Ik sprong een gat in de lucht toen hij aangaf met ons in zee te willen gaan. Overigens zijn we als band ook beïnvloed door The Ruins Of Beverast, Hiatus Kaiyote en Krallice.
Kan je iets vertellen over het creatieve proces en het inblikken van Wars of Spirit/Wards of Light en welke spreekwoordelijke horden moesten genomen worden?
Het was een erg intensieve aangelegenheid. Voor de demofase hebben we behoorlijk de tijd genomen, zodat de muziek zoveel mogelijk was uitgekristalliseerd voordat we de studio ingingen. Maar ja, we zijn artiesten en ook gedurende het opnameproces kwamen nieuwe ideeën naar boven en liepen we tegen onvolkomenheden aan die in demofase nog niet aan het licht waren gekomen. Zo is een geheel gedeelte van The Twilight Protectorate opnieuw in elkaar gezet, vlak voordat we de drums gingen opnemen. Dat was erg stressvol, maar tegelijkertijd ook erg opwindend. Ook hebben we wat veranderingen aangebracht in de vocalen, maar dat is standaard procedure bij ons. Het nieuwe album hebben we zelf als band geproduceerd, dus het was ook onze collectieve verantwoordelijkheid ieder bandlid bij de les te houden en ervoor te zorgen dat alles zo goed mogelijk werd ingespeeld. Gedurende het proces werden Ryan, Jordan en Kevin ook nog flink verkouden, maar ze hebben het volgehouden. We hebben twee weken non-stop gewerkt in een studio in Salt Lake City. De synthpartijen zijn in mijn thuisstudio opgenomen. Bijna niets geeft zoveel voldoening als nieuwe nummers in demovorm uit te zien groeien naar een volwaardig album. Dit overigens dankzij de kunde en magie van Andy Patterson, Julius en Jaakko ( respectievelijk betrokken engineer en mixers.red)
Wars of Spirit/Wards of Light is een conceptalbum. Kan je het centrale verhaal in het kort toelichten?
Het album volgt de avonturen van de Beschermer van het Licht, de vrouwelijke hoofdpersoon van het verhaal. Ze ontwaakt in een universum waarin twee technisch hoogstaande planeten in oorlog met elkaar zijn. De mensheid bestaat alleen nog als cyborgs die worden gecontroleerd door de Programmeurs. Als een van de laatste mensen die zelf nog kan nadenken is het haar taak om voor een staakt-het-vuren te zorgen. In essentie is het verhaal een pleidooi voor het behouden van de menselijke geest in een tijdperk waarin technologische ontwikkelingen de essentie van wat ons mens maakt, steeds verder lijkt terug te dringen. De laatste jaren staat compassie en empathie naar elkaar toe steeds meer onder druk en zijn we als mensheid verdeelder dan ooit. Naar mijn idee speelt de razendsnelle technologische ontwikkelingen daar een grote rol in. Laten we technische ontwikkelingen gebruiken om mooie dingen te bereiken en niet om Moeder Aarde nog verder uit te putten en elkaar te vernietigen!
Inderdaad een mooie boodschap! Nu wordt Dreadnought steeds aangehaald als ‘one of the best kepts secrets in music’. Wat is er aan de hand?
Het ‘best kept secret’-gedeelte slaat op het feit dat onze muziek alleen bekend is binnen een relatief kleine groep liefhebbers en dat onze muziek een groter publiek verdient. Ons bandgeluid laat zich lastig in een hokje plaatsen. Dit maakt het lastig om ons muzikaal te duiden, maar het zorgt wel dat we met iets origineels voor de dag komen. Naar mijn idee is originaliteit en eigenzinnigheid onze kracht. Als band durven we risico’s te nemen en laten muzikale trends ons volkomen koud. We zijn trots waar we voor staan en we vinden het geweldig als onze muziek het leven van onze fans op een positieve manier verandert.
Eerder in het interview had je over een recente toer met Sigh, een band die ook bekend staat om een zeer eigenzinnige muzikale koers. Hoe is de toer verlopen?
De toer is prima verlopen. Sigh en Dreadnought vullen elkaar muzikaal prima aan, maar we allebei een geheel eigen geluid. Sigh zit meer in de traditionele blackmetalhoek en ze zijn erg door punk beïnvloed. Wij zitten meer in de atmosferische hoek. De progressieve invloeden in onze muziek is het verbindende element. Die overeenkomsten en verschillen was juist de kracht van dit affiche. Volgend jaar willen we graag de oversteek naar Europa wagen, dus daar wordt aan gewerkt. Hopelijk gaat het ons lukken!
Om nog even bij het onderwerp te blijven, toeren kan een aanslag zijn op je fysieke en mentale gezondheid. Wat is jouw geheim om fit te blijven?
Dat klopt, fit blijven tijdens een toer is uitdagend, omdat normaliter weinig tijd zit tussen opstaan, rijden, soundcheck en het optreden zelf. Als band proberen we zo gezond mogelijk te eten en mogen we graag een lange wandeling maken tussen optredens door. Ook zijn we allemaal fanatieke gamers, dus onze Nintendo Switches zijn onze vaste reisgezel. Het toerleven heeft voor mij een soort eenvoud en regelmaat die ik erg kan appreciëren. En op de bühne staan is het beste gevoel ter wereld!
Momenteel leven we in interessante tijden, zoals de Chinezen dat graag mogen zeggen. De politieke situatie in de Verenigde Staten is ongekend op meerdere vlakken. Op welke manier beïnvloedt dit jouw leven en dat van de band?
Helaas leven we in donkere tijden, wat de centrale boodschap van ons nieuwe album juist zo urgent maakt. Laten we als mensheid alstublieft pal staan voor het behoud van compassie en empathie naar elkaar toe. De ongebreidelde groei van kunstmatige intelligentie is mij een doorn in het oog en staat ook centraal op Wars of Spirit/Wards of Light. Als mensheid staan we op een keerpunt. We kunnen de aarde vernietigen met onze technologie of we kunnen het inzetten om de gehele mensheid vooruit te helpen en Moeder Aarde te redden.
Om het interview om een positieve noot te eindigen, welke muziek kan je de lezers van Rockportaal aanbevelen?
Qua metal vind ik het nieuwe album van Sigh, Goh-Ka, geweldig. Ook luister ik graag naar Tempelschlaf van The Ruins Of Beverast. Qua jazz/soul kan ik Ella May en Laura Misch aanbevelen. Luister ook eens naar de andere artiesten op Vesperian Records, ons label, haha.