Een nieuwe Spiders plaat kijk ik toch altijd wel naar uit. Reeds vanaf de debuutplaat Flashpoint, ben ik liefhebber van deze band. De mix van seventies hardrock, teenybobber/glam en een punky kartelrandje zijn me altijd goed bevallen.
Door de jaren heen is de band misschien wel steeds iets meer aan de knoppen gaan zitten qua productie, waardoor er een steeds meer gepolijst eindresultaat ter wereld wordt gebracht, maar gelukkig is de overtuiging en de bite altijd gebleven. Opener Creature Of The Night heeft aan de ene kant een hardrock-drive die zelfs aan iets als Vixen kan doen denken, maar op momenten moet ik daarnaast sterk denken aan bijvoorbeeld iets als Blondie. Toch aardig scheurende gitaren naast een best gladde productie en catchy, erg zoete koortjes; ze hebben weer een bijzonder “evenwicht” gevonden. Een terugkeer naar de ouderwetse kauwgomballen teenybobber met Flying Too High, waar de vocalen deze keer weer meer de Debbie Harry-kant opgaan (waar dat voorheen wel eens meer Suzie Quatro was). Echt lekker, iets rauwer, maar wel inclusief poppy “Oeh, oeh” met een mix van latere ZZ Top, Runaways en toch ook weer Blondie, in het gedreven Quit You. Al deze voorgenoemde invloeden worden het gehele album afwisselend kundig en aangenaam beluisterbaar ten gehore gebracht in totaal tien nummers.
Het totaal plaatje is voor mijn gevoel weer een stukje meer gepolijst, met goud-van-oud of Radio 10 poppy sferen, die het soms erg de kauwgomballenrock-in-disco-productie-kant optrekken. De laatste twee nummers zijn wel helemaal een soort cool-down, waarbij Loser me wel aan een stuk of wat zestigerjaren liedjes kan doen denken. Zo kan ik bijvoorbeeld richting iets als Shangri-Las denken. Een ander bijzonder nummer, waarbij tekst en sfeer misschien ietwat botsen, is het melancholieke, mierzoete (Doomed To A) Life Of Misery; qua muziek niet iets wat ik vaak beluister, maar wel netjes uitgevoerd. Vooral de samenzang komt erg goed uit de verf. Van mij persoonlijk hadden ze dat heerlijk gedreven Playing With Fire (met zo’n opgevoerde Black Is Black-achtige drive) wel veel minder gladjes mogen afmixen. Dit zou live wel eens een enorme knaller kunnen zijn. Ook een bijzonder lekkere solo trouwens. Ondanks de wel erg nette afwerking, zal deze toch net als zijn voorgangers ook in de toekomst zijn nodige draaiuurtjes wel weer krijgen hier. Ik heb gewoon een zwak voor ze; goede teenybobber varianten zijn zelfs helemaal plat-geproduceerd in disco-saus nog steeds lekker. Spiders blijft gewoon een fijn bandje!