Voor The Iron Roses voelt hun nieuwe album als een logisch volgende stap. Niet alleen muzikaal, maar ook organisatorisch. Waar eerdere releases nog via een label verschenen, kiest de band er nu bewust voor om alles zelf in handen te nemen. Tijdens een uitgebreid gesprek spreek ik met Becky Fontaine en Natasha Gray over DIY-punk, veiligheid binnen de scene, politieke betrokkenheid, identiteit en de vrijheid om eindelijk volledig jezelf te zijn.
Het eerste wat opvalt, is dat de nieuwe plaat volledig in eigen beheer wordt uitgebracht. Na een eerdere samenwerking met Iodine Records besloot de band dat ze inmiddels voldoende ervaring had opgebouwd om het heft zelf in handen te nemen.
“Die samenwerking met Iodine was ontzettend belangrijk voor ons,” vertelt Natasha. “Zij hebben ons geholpen om als band op gang te komen en daar zullen we altijd dankbaar voor blijven. Maar op een gegeven moment realiseerden we ons dat we veel van dat werk inmiddels zelf konden doen. We konden op zoek gaan naar een nieuw label, we konden blijven waar we zaten, of we konden het gewoon zelf doen.”
Voor The Iron Roses draait die keuze vooral om controle. Controle over de muziek, de planning en de toekomst van de band. “Het voelt goed dat de muziek echt van ons blijft,” zegt Becky. “Dat betekent niet dat we nooit meer met een label zullen werken. Maar dan moet zo’n label wel iets kunnen bieden wat wij zelf niet kunnen.”
Die houding sluit perfect aan bij de doe-het-zelfmentaliteit waar punk ooit mee begon. “Het is veel werk,” lacht Becky. “Maar er is ook iets heel bevredigends aan het idee dat niemand boven ons staat die bepaalt wanneer iets uitkomt of hoe iets moet gebeuren. Wij bepalen dat zelf.”
Zonder angst
Een van de meest opvallende nummers van de nieuwe plaat is Body Count. De videoclip bij dat nummer maakt veel indruk. In plaats van een traditionele concertregistratie koos de band voor een veel persoonlijkere benadering. Het idee kwam van Becky.
“Ik wilde het gevoel van een echte punkshow vastleggen,” vertelt ze. “Maar dan een show waarin vrouwen en mensen die zich vrouwelijk presenteren volledig vrij konden bewegen. Een plek waar je niet hoeft na te denken over intimidatie, geweld of iemand die met spin kicks door de pit vliegt.”
Aanvankelijk dacht ze aan een garage of kelder. Uiteindelijk kwam er een onverwacht idee op tafel: een verhuiswagen. “Ik dacht eerst dat het een belachelijk idee was,” lacht Becky. “Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe beter het werd.”
Natasha was meteen overtuigd. “Ik zei direct: dat is briljant, laten we het doen.”
Het resultaat werd een intieme setting waarin zo’n twintig bezoekers samen een veilige en bijzondere ervaring creëerden. “Er hing iets speciaals in die ruimte,” zegt Becky. “Iedereen voelde het.”
Politiek, oorlog en kapitalisme
Zoals veel klassieke punkbands schuwt The Iron Roses politieke onderwerpen niet. Sterker nog: de nieuwe plaat staat er vol mee. “Dit is de wereld waarin we leven,” zegt Becky. “En ik zie geen enkele reden waarom artiesten zich nu zouden moeten inhouden.”
Ze noemt nummers als Body Count en Dead Eyes, waarin de band zich uitspreekt over oorlogen, internationale conflicten en de manier waarop economische belangen geweld in stand houden. “We zien overal hetzelfde patroon. Geld wordt gebruikt om oorlogen te financieren, zodat machtige mensen rijker kunnen worden terwijl gewone mensen de prijs betalen.”
Maar het album gaat verder dan alleen oorlog. “We hebben het over kapitalisme, nationalisme, patriottisme en de manier waarop die systemen mensen uit elkaar drijven. Tegelijkertijd staan er ook gewoon strijdliederen op die energie geven. En er zijn meer persoonlijke nummers, zoals Breathing Static.”
Volgens Becky zijn het politieke en het persoonlijke onmogelijk van elkaar te scheiden. “Hoe we ons voelen en hoe de wereld eruitziet zijn direct met elkaar verbonden.”
Doelwit
Het gesprek komt vervolgens op de positie van queer en transgender personen. Toen we elkaar in 2023 spraken, leefde nog de hoop dat er langzaam meer begrip zou ontstaan. Natasha ziet dat tegenwoordig een stuk somberder. “Het is verschrikkelijk,” zegt ze zonder aarzeling. Volgens haar zijn transgender personen wereldwijd een van de belangrijkste doelwitten geworden van rechtse politici. “Vroeger waren er periodes waarin andere groepen centraal stonden in de politieke haatcampagnes. Nu zijn trans mensen een van de voornaamste doelwitten. En moslims ook.”
Dat heeft directe gevolgen voor haar dagelijks leven. “Op tournee voel ik me vaak pas echt veilig zodra ik een punkclub binnenstap. Buiten die omgeving moet ik voortdurend nadenken over hoe mensen op mij reageren. Zelfs iets eenvoudigs als naar een toilet gaan kan spanning opleveren.”
Volgens Natasha verandert dat pas wanneer politici stoppen met het aanwijzen van minderheden als zondebok. “De namen veranderen, maar het patroon blijft hetzelfde. Eerst zijn het zwarte mensen, dan Joden, dan moslims, dan trans personen. Het systeem blijft steeds nieuwe doelwitten zoeken.”
Jezelf worden
Een van de dingen die me opviel, was hoe ontspannen Becky tegenwoordig overkomt. Zeker vergeleken met enkele jaren geleden. Ze herkent die verandering direct. “Mijn mentale gezondheid is veel beter dan vroeger,” vertelt ze. “En ik heb geleerd dat ik net zoveel recht heb op die plek op het podium als ieder ander.”
In de beginperiode van Iron Roses voelde ze zich soms onzeker. “Je staat naast iemand met tientallen jaren ervaring en een grote reputatie. Dat kan intimiderend zijn. Bovendien waren er mensen die vonden dat ik daar niet hoorde.”
Maar met de jaren verdween die twijfel. “Ik hoef die ruimte niet te verdienen. Die was er altijd al. Ik moest er alleen zelf in stappen.”
Ook leeftijd speelt daarin een rol. “Ik ben 47. En op een gegeven moment kom je op een punt waarop je gewoon steeds minder geeft om wat andere mensen van je vinden. Dat is ontzettend bevrijdend.”
Bevrijding
Voor Natasha betekende haar coming-out een vergelijkbare bevrijding. “Toen ik uit de kast kwam, viel er een enorme last van mijn schouders.”
Jarenlang probeerde ze te voldoen aan verwachtingen die niet bij haar pasten. “Ik wist eigenlijk nooit hoe ik een man moest zijn, omdat ik dat simpelweg niet was. Dus probeerde ik een rol te spelen. Ik veranderde de manier waarop ik liep, sprak en me kleedde. Het voelde voortdurend als een kostuum.”
Dat kostte veel energie. “Soms betrap ik mezelf er nog steeds op dat ik iets doe omdat ik denk dat het zo hoort. Dan denk ik: waarom doe ik dit eigenlijk? Stop ermee.”
Tegenwoordig voelt het anders. “Nu kan ik gewoon creatief zijn. Becky en ik ontwerpen veel van onze eigen kleding. Niet omdat we dat per se willen, maar ook omdat we het ons niet kunnen veroorloven om het uit te besteden,” lacht ze.
Belangrijker nog: het voelt eindelijk natuurlijk. “Voor het eerst voelt het alsof ik mezelf mag zijn.”
Hoop
Ondanks alle politieke frustraties, zorgen en onzekerheden blijft er één constante binnen The Iron Roses: hoop. Niet de naïeve overtuiging dat alles vanzelf goed komt, maar de overtuiging dat verandering mogelijk blijft zolang mensen elkaar blijven steunen.
“We moeten hoop houden,” zegt Becky aan het einde van het gesprek.
Misschien is dat uiteindelijk wel de meest punkrock gedachte van allemaal.
Foto: Chelsea Oxborough (Hot Dish Creative)