Bekend geworden door de hardcore band Boysetsfire vond Nathan Gray nieuwe manieren zich te uiten via een aantal solo albums. Nathan werd comfortable met de ontdekking panseksueel en non-binair te zijn. Nu door het leven gaand als Nat werd in zangeres Becky Fontaine een perfecte partner gevonden on The Iron Roses op te richten en de door ons bejubelde plaat te maken. We spraken hier eerder over in een openhartig interview. Binnenkort publiceren we er nog één, naar aanleiding van dit nieuwe, volledig in eigen beheer uitgebrachte album.
Urgentie. Typisch zo’n woord waar muziekjournalisten zoals ik mee strooien. Maar als je luistert naar de eerste track van dit album, Dead Eyes, ontkom je er niet aan het te noemen. De gedrevenheid, de wil iets te vertellen is duidelijk te horen.
Zo is het ook met het daaropvolgende Body Count. De punky zang van Becky in combinatie met de hardere vocalen van Nat hebben weer diezelfde urgentie. Het klinkt even boos als rebels.
Fascist Lullabies klinkt bijna als vrolijke poppunk met de meerstemmige vocalen maar de tekst is bijzonder serieus en maatschappijkritisch. Instrumentaal zijn er wat ska-elementen in verborgen. All American heeft diezelfde combinatie van oorwurm-melodieen met maatschappijkritische teksten. The Good News is wat meer ingetogen en gaat richting folkpunk in het begin tot het tempo opgevoerd wordt en de distortion wordt opgeschroefd. Het is een nummer van hoop in een moeilijke wereld.
To The Last heeft ook wat folky elementen en een aanstekelijk refrein. Je zou er bijna op kunnen inhaken. En is dat een banjo die ik daar hoor? Titelnummer is een swingend strijdlied.
Look Away heeft een scheurend gitaargeluid en ook hier versterken Nat’s rauwere vocalen de cleans van die van Becky perfect. En of je nu meezingt ‘no guns no glory’ of meeschreeuwt ‘away, away, away!’ het nummer blijft in je hoofd hangen.
Op Breathing Static laat Becky horen hoe veelzijdig haar stem is. Er ziet iets van een gebroken geluid in dat doet denken aan de beste country-zangeressen. Haar getormenteerde schreeuw op het eind maakt het nummer helemaal af.
Rise Up Phoenix sluit het album af met de inmiddels kenmerkende elementen die deze band zo tof maken. Namelijk: meerstemmige, catchy vocalen, fijne refreintjes, een sound die folk, ska, reggae als invloeden kent maar bovenal gewoon punkrock klinkt. Een perfecte verpakking om maatschappijkritische boodschappen te verkondigen. Heerlijk.