Combichrist mixt al langer EBM, darkelectro met industrial rock. Grootste verdienste is dat het zo lekker makkelijk te verhapstukken is. Dat begint al met het super aanstekelijke ODR. Niet alleen het refrein roept op tot in alle macht mee schreeuwen, maar ook de gitaarriff zet aan tot (het hoofd) bewegen. Andy LaPlegua is absoluut geen wereldzanger. Dat valt helemaal op wanneer hij melodieus voor de dag wil komen zoals op Desolation en The Future Is A Memory. Zijn stijl past echter prima bij de muziek. Die is ook niet bepaald gepolijst. Wat blijft is de aantrekkingskracht door melodie die vooral de gitaar en synths/ programming brengen. Dat de band haar eigen verleden niet vergeet blijkt wel uit de elektronische escapades op onder andere Born Deströyer en, hoewel de gitaar ook een deuntje meespeelt, op het ietwat te makkelijk in elkaar gezette Feraline. RISE heeft een duidelijke Rammstein vibe. Bij The Way We Want To Be Seen duiken we verder de (duistere) diepte in. Niet alles is even goed, maar over het algemeen weet Combichrist toch te overtuigen. Daarmee volgt The Venom In The Mouth Of God het inmiddels bekende pad van Combichrist. Andy gebruikt alle herkenbare elementen en muziekstijlen die hij al langer succesvol verkent. Niet wereldschokkend, maar op een aantal momenten wel weer ongekend lekker.