The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd. Hun nieuwe album Uranus Omnibus Sanctus is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.
Uranus Omnibus Sanctus komt drie jaar na voorganger Nectar of the Gods en nog eens drie jaar eerder was er Spaceflowers. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen … Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.
Uranus Omnibus Sanctus is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als Survive to Win. Whales begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop. De versnelling in de finale van Whales is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook On The Verge Of Delirium is een raak gekozen songtitel.
Op Uranus Omnibus Sanctus kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.