In een redelijk goed gevulde De Pul in Uden is het vanavond genieten van een band die al heel veel jaar samenspeelt. Dat is te merken aan het gemak waarmee de muzikanten elkaar weten te vinden. Er is ruimte voor onderlinge grapjes, veelzeggende blikken en onderling begrip. Wat ook helpt is dat de set die men speelt geen enkele verrassing kent. Als je de setlist van de band bij eerdere optredens ziet dan is deze identiek aan vanavond. Het zorgt ervoor dat er een strak geregisseerde en sterk op elkaar ingespeeld vijftal op het podium staat. De getoonde videobeelden op de achtergrond passen daar ook uitstekend bij.
In anderhalf uur wordt het publiek getrakteerd op ijzersterke AOR/ melodieuze hardrock. FM staat vanavond als een huis. Opvallend is dat van de laatste plaat Brotherhood geen enkel nummer gespeeld wordt. De gespeelde set staat namelijk bol van het verleden. De begindagen zijn erg sterk vertegenwoordigt. We gaan vanavond regelmatig veertig jaar terug in de tijd. Het klasse debuut Indiscreet uit 1986 krijgt namelijk ruim de aandacht. Zo komen That Girl, Other Side of Midnight, Love Lies Dying, Hot Wired en I Belong to the Night al snel achter elkaar voorbij.
Een andere gouden greep komt uit het uit 1989 stammende tweede album Tough It Out. Die is net zo sterk vertegenwoordigt als het debuut. De vijf nummers worden net niet helemaal als een mini-set in het grotere geheel gespeeld. Turn This Car Around van Thirteen verbreekt namelijk die ban. Wel volgen Let Love the Leader, Someday (You’ll Be Coming), Bad Luck en Tough It Out elkaar op aan het einde van de set. Does It Feel Like Love volgt dan nog als toegift. Bij de aankondiging van Someday (You’ll Be Coming) vraagt Steve aan het publiek wie FM al eenenveertig jaar volgt. Grote vraag is of het toeval is of niet, want dit nummer is namelijk nog niet zo oud als de band zelf.
Toch weet de band een aardig gebalanceerde trip door hun eigen verleden te brengen. Andere albums passeren alleen slechts met een enkel nummer. Wel laten al die nummers horen dat FM melodieuze hardrock/ AOR diep in de genen heeft zitten. Het gitaarwerk soleert stevig door de nummers heen. De aanstekelijke ritmes vliegen door de zaal. Of het nu komt van de elektrische gitaar, bas, drums of synthesizer. Die laatste krijgt zelfs nog even de spotlights wanneer het op ‘klassieke’ manier het intro mag verzorgen voor toegift en laatste nummer van de avond Does It Feel Like Love. Steve Overland staat nog steeds zijn mannetje. Dat laat hij ook horen op nieuwe(re) nummers als Black Water en het makkelijk mee te zingen Synchronized.
Het is vanavond heerlijk meezingen en klappen op herkenbare melodieën en refreinen. Steve Overland neemt het publiek met zijn, ondanks zijn leeftijd, krachtige rockstem mee op een reis door al de gespeelde klassiekers. De samenzang is uitstekend verzorgd en het is erg duidelijk dat de band geweldig op elkaar ingespeeld is. Bassist Merv Goldsworthy en drummer Pete Jupp zijn er, net als Steve, dan ook al vanaf het begin bij. Toetsenist Jem Davies speelt zijn deuntjes op de achtergrond al sinds 1993 mee. Gitarist Jim Kirkpatrick is dan de nieuwste telg, maar ook hij staat al sinds 2008 in de boeken als lid van FM.
Wat opvalt is dat er, naast de te verwachten oude rockers, onverwacht veel jonger publiek aanwezig is. Een hoopvol teken voor een genre die in de jaren tachtig van de vorige eeuw haar hoogtijdagen kent. Ik weet niet zeker of de jonge aanwezigen net zoveel hebben genoten van het optreden met klassiekers uit de begindagen. Bij het klappen en juichen deden ze in ieder geval net zo hard mee. Persoonlijk heb ik geen enkel probleem bij de gespeelde set. Zeker omdat de hoogtijdagen uit de jaren tachtig vanavond nog steeds heerlijk nagalmen. De nummers zijn wat dat betreft tijdloos. Anderzijds had ik ook geen moeite gehad met wat meer nieuwe nummers van de laatste paar platen. De kwaliteit is daar namelijk over het algemeen ook prima van.
Is er dan helemaal geen kritiek te leveren? Als we heel diep nadenken dan valt het op dat de band zo routineus sterk op elkaar is ingespeeld en de set zo veilig dat het soms wat te makkelijk aanvoelt. De band speelt deze nummers en set al zo lang dat het erop lijkt dat het geen enkele moeite meer kost. Iets meer verrassing en aanpassing in de set zou misschien geholpen hebben. Maar heel eerlijk, als liefhebber van de band en het genre heb ik vanavond de perfecte rockavond beleefd.
Foto’s: Ron Schoonwater
