Onder de noemer Cybernetic Domination Tour 2026 tourt Fear Factory samen met de bands The Nocturnal Affair, Hate en Crystal Lake door Europa. Een immense tour voerde dit package al langs een aantal landen in Oost-Europa en Scandinavie, maar uiteraard mocht Nederland ook niet ontbreken in deze tourlijst. Nadat de bands al eerder een bezoekje brachten aan Baroeg Open Air in Rotterdam was nu een nagenoeg uitverkocht Doornroosje in Nijmegen aan de beurt.
Ondanks het vroege tijdstip was het al behoorlijk druk toen openingsact The Nocturnal Affair het podium betrad. De band uit Las Vegas dacht binnen een paar nummers Doornroosje in Nijmegen te kunnen omdopen naar een nieuw Sin City, maar de heren kwamen bedrogen uit. Het publiek nam nog wel op verzoek een stapje naar voren, maar verdere publieksparticipatie bleef uit. Het geheel klonk ook net te gladjes en te voorspelbaar. Het publiek in Doornroosje kwam niet voor dat theatrale, men wou gewoon keihard rocken en aan deze behoefte kon de band niet voldoen. Misschien was het dan ook des te pijnlijker toen de heren vroegen wie de band eerder had gezien en er hooguit vijf personen hun handen de lucht in lieten gaan. Diegenen die pas later in de Rode Zaal kwamen binnenlopen hadden dan ook weinig gemist en pakten misschien nog net de foute cover van Haddaway’s What Is Love mee…
Normaal gesproken pakt Hate graag groots uit bij hun shows. Zo zijn brandende fakkels geen uitzondering. Aangezien de band uit Polen vandaag in Nijmegen ongeveer een half uur mag spelen had men zich beperkt door wat kleine artefacts op het podium neer te zetten, wat alvast voor een donkere sfeer zorgde. Het was tijd voor donkere death metal en dat zorgde ervoor dat de vuisten de lucht in gingen en de haardossen op en neer gingen. Doornroosje werd meegezogen in hun wereld vol met grunts en stevige gitaren. Bij het aanhoren van de eerste tonen ervaarde men misschien nog een wall of sound, maar wie vervolgens beter luisterde hoorde hoe technisch de band uit Warschau werkelijk was. Hate speelde dan ook een erg strakke intense show, waarbij de band er compleet voor ging. Men liet zich niet verstoren, maakte nagenoeg geen contact met het publieken dat dan ook het optreden ineens was afgelopen paste precies bij deze show.
Tijdens deze avond in Doornroosje kwam er per band een andere muziekstijl aan bod. Nadat er eerder al alternatieve rock en death metal had geklonken was het vervolgens met Crystal Lake de tijd om metalcore aan dat lijstje toe te voegen. De Japanners lieten er geen gras over groeien en trokken direct alle registers openen, waarbij frontman Kang Hyun al snel alle hoeken van het podium verkende. De aanstekelijke metalcore leverde de eerste moshpit op van deze avond en dat was Crystal Lake ook opgevallen. Niet voor niet wou de band dan ook vrij snel nog een moshpit zien, afgewisseld met een circle pit en niet veel later nog een wall of death. Voor een moshpit was men nog wel te porren, maar circlepits en een wall of death waren misschien nog te veel gevraagd. Wel liet zich men graag opzwepen door de band die aangaf maar al te blij te zijn om met al de bands uit het package op tour te zijn. Het enthousiasme had dan ook een positieve uitwerking op het publiek wat de metalcore van de Japanners omarmde. Crystal Lake gooide dan ook graag nog wat olie op het vuur en zorgde ervoor dat de temperatuur net nog een tikkeltje hoger werd in de grote zaal van Doornroosje. Het publiek was dan ook nu echt opgewarmd.
Na een vlugge ombouw was het aan hoofdact Fear Factory om de avond in stijl af te sluiten. De band uit Los Angeles zou een van de pioniers van de industrial metal genoemd kunnen worden en brak in de jaren ’90 door met de albums Demanufacture en Obsolete, maar van de bandbezetting uit die jaren is alleen gitarist Dino Cazares nog over. Niet voor niets verwelkomde zanger Milo Silvestro iedereen bij de show van het vernieuwde Fear Factory. De vernieuwde bezetting had zich de oudere nummers meester gemaakt en vanaf opener Acres Of Skir zat de band er meteen goed in. Het publiek liet zich ook meteen overduidelijk horen en zong vol overgave de teksten mee. Fear Factory nam de fans mee op een muzikale reis, waarbij de band van de vele albums overal wel een nummertje plukte om te laten horen en het publiek in vervoering te brengen. De band speelde strak en had het erg naar hun zin op het podium. Oudgediende Dino Cavares liet horen dat hij zijn gitaarkunsten absoluut niet verleerd was, maar ook zijn nieuwe bandleden haalden alles uit de kast. Geen moment werd het publiek een pauze gegund, in een rap tempo kwam de een na andere song voorbij.
Niet voor ons genoot het publiek vol overgave van de mechanische riffs en het energieke drumgeweld. Ook de nieuwe bassist bleek het enorm goed naar zijn zin te hebben, maar het was vooral frontman Milo die alle aandacht opeiste. Net zoals bij Crystal Lake zocht hij alle hoeken van het podium op en leek zich te focussen op al die schermpjes die op hem waren gericht. Hij zweepte het publiek dan ook graag op en noemde niet veel later het publiek in Nijmegen het beste publiek van de tour tot zover. Ook was hij blij om samen met al die andere bands op tour te zijn en dat gevoel werd alleen maar versterkt toen tijdens Edgecrusher Crystal Lake de band kwam versterken. Wat een energiebom! Het publiek ging uit zijn dak, de klassieker van weleer deed de zaal wederom ontploffen. Het vernieuwde Fear Factory liet vanavond horen niet alleen met oud materiaal uit de weg te kunnen, zo werd er ook aan nieuw materiaal gewerkt, waarbij Roboticist een mooie voorbode was. Volgens de band was er ook nog eens een nieuw album onderweg, wat men graag in de nabije toekomst wil laten horen in Nederland. Oud en nieuw wisselden elkaar vervolgens snel af, want met publieksfavorieten Martyr en Arise Above Oppression ing men terug naar de begintijd toen de band op het Roadrunner-label het debuutalbum Soul Of A New Machine uitbracht. Het publiek genoot vol overgave van deze songs die ondertussen ook al weer ruim derig jaar oud waren. Het vernieuwde Fear Factory was heer en meester vanavond in Nijmegen.
In het toegift lieten de heren nogmaals hun vorm horen en klonk de industrial metal door de grote zaal. Het was tijd om het album Demanufacture in het zonnetje te zetten en met een drietal songs was dan ook het album goed vertegenwoordigd. Het publiek ging voor een laatste maal compleet uit hun plaat. Men bulderde en schreeuwde de teksten mee, lieten nogmaals de vuisten de lucht in gaan en soms kwam er ook nog een crowdsurfer voorbij. De show was dan ook Fear Factory-waardig en de band mag dan ook oprecht de naam dragen. Het afsluitende Resurrection was dan ook meer dan typerend, Fear Factory is terug!