Een avondje met vrij diverse bands waar toch een bepaalde rode draad in valt te bespeuren. Namelijk dat het allemaal eigenzinnige acts zijn, die nieuw leven blazen in bepaalde genres die al langer schouder aan schouder staan door de toevoeging van originele elementen.
Zo is Hippie Trim een band die hardcore fuseert met punk, shoegaze en emo. Deze Duitse band werd samengesteld uit leden van het ter ziel gegane Earl Grey. Frontman Malte Unnasch gaat er gelijk met het gestrekte been in. Opgefokt blaft hij zijn teksten in de microfoon terwijl hij opgewonden op-en-neer ijsbeert. Het is duidelijk dat hij een bepaalde energie in zichzelf wil opwekken, zodat hij die over het publiek kan uitstrooien. Even later worden daar de meer dromerige, melodieuzere elementen aan toegevoegd, vooral door de clean zang van gitarist Moritz Mewes. Als laatste toegift springt Malte nog van het podium af en zingt gewoon midden tussen het publiek. Tenslotte hebben we het hier toch over een band die de oorsprong heeft in de hardcore. Dus publiek en band horen één te zijn!
Liquid Mike is wat ingetogener. Waar de voorganger vooral hardcore combineert met shoegaze en emo voegt deze band er vooral een portie pop punk en geekrock in de stijl van Ozma, Weezer en Nerf Herder aan toe. Vocalist/gitarist/songschrijver Mike geeft toe dat niemand zijn thuis, Marquette, Michigan zal kennen. Dat doet er niet toe, want de muziek mag gekend worden. De nummers liggen best makkelijk in het gehoor en zijn vrij catchy. En Mike mag dan de frontman zijn en de nummers geschreven hebben, in Monica Nelson hebben ze een belangrijke troef in handen. Niet alleen verzorgt ze het toetsenwerk, maar ze weet ook raad met trompet en tamboerijn. Haar soms wat verlegen manier van doen en subtiele dansmoves met handen achter de rug, in combinatie met de niet altijd sterke bindteksten van Mike, geven het optreden soms wat onhandigs maar tegelijkertijd sympathieks. Dit zijn geen rocksteren, maar muzikanten die gewoon hun liedjes willen brengen. Zo komt de opmerking van Mike dat de NFL wedstrijden zijn begonnen in zijn land niet helemaal over. Hilarisch is wel het antwoord op zijn vraag welke sport hier populair is, een hard geschreeuwd ‘figure skating!’. Als Mike vraagt welk nummer ze nog moeten spelen blijkt het gevraagde Drug Dealer geen optie te zijn. De vervolgens aangevraagde 99 lijkt ook voor wat paniek te zorgen bij de andere bandleden, maar wordt vervolgens toch ingezet. Echt knallen wil het nergens, maar muzikaal dik in orde met een sterke gun-factor.
Laat het maar aan Patrick Kindlon, frontman van Drug Church over om het publiek op te zwepen. Hij zegt dat hij onze beleefdheid kent, dus zou hij het fijn vinden als we wat meer naar voren komen en dichter op elkaar komen staan. Op diverse manieren weet hij dat gebod te herhalen, met steeds meer succes. Als hij dan tenslotte ook vraagt om een stagedive record voor Dynamo krijgt hij ook meer zijn zin. Nou ja, een record zal het niet zijn, maar er wordt zeker gecrowdsurft en af en toe duikt ook iemand vol energie van het podium. En wie dat niet doet, springt, naar zijn wens, vrolijk op en neer. Hij liegt ook niet als hij zegt bekend te zijn met Dynamo natuurlijk.
Ook al kennen de nummers soms wat rustmomentjes wanneer de riffs wat meer richting shoegaze gaan, die enorme energie van Patrick blijft overspringen op het publiek. Daarbij helpt het ook dat de setlist slim in elkaar zit. Natuurlijk worden de populairste nummers, Myopic en Weed Pin als laatste bewaard. Dat doe je met het lekkerste, toch? Bovendien hou je het publiek zo hongerig naar meer. En eerlijk gezegd, als de band (zoals altijd) zonder toegift stopt, ben ik nog lang niet klaar met ze. Het gerecht smaakte prima, het buikje is als het ware best gevuld, maar ik ga met liefde snel weer aan tafel bij Patrick en zijn maten. Gelukkig komen ze zeer regelmatig langs in ons land!
Foto’s: Dian van den Heuvel