Na de trilogie van de eerder uitgebrachte albums te hebben afgesloten, is het nieuwe tijdperk aangebroken voor de mannen in Wales. Hoewel dit nieuwe tijdperk – geheel volgens verwachting – gepaard gaat met donkergroen als nieuwe kleur en mascotte ‘Y4-BB0’ die op de cover reikt naar de Japanse kersenbloesem erop – blijft de basis van doordachte en emotionele teksten in combinatie met een groot refrein onveranderd. Wat ook onveranderd is gebleven, is het ongeluk dat deze band vaak (live) treft, waardoor de lancering van dit nieuwe tijdperk op de valreep een maand later plaats kan vinden. Gelukkig zijn we in Europa inmiddels gewend geraakt aan wachten om een glimp van deze band (live) te kunnen vangen. Een maand langer wachten op de opvolger van The Noble Art of Self Destruction uit 2023 is dan ook geen probleem. Het kan dan wel de afsluiting van de eerder uitgebrachte trilogie en de opening van een nieuw tijdperk, Modern Life Is Lonely valt nog wel in het thema van doordachte albumtitels met een vleugje somberheid. De rode lijn van dit album gaat over de (ontbrekende) connectie en mensheid van het moderne leven. Technologie heeft de weg voor hyperconnectie aangelegd, maar tegelijkertijd ook gezorgd voor het wegvallen van veel directe verbinding en aanraking, waardoor iemand zou kunnen stellen dat het moderne leven op je eigen eiland juist eenzamer is geworden. Gelukkig weet frontman Lucas Woodland precies hoe hij zijn diepe gedachtes om moet zetten naar teksten die de luisteraar – geheel volgens verwachting – in het hart zullen raken.
Nieuw album, nieuwe dag? De opening track Reanimate opent met zingende vogels met “Well they left me here to rot”. Een interessante opening is het zeker. Hoewel de electronische invloeden al eerder te horen waren op de uitgebrachte singles, bevestigt Reanimate dat er geen ontkomen aan is. Dit is dan ook gelijk waar wordt losgebroken van de trilogie. Hoewel het geluid verschilt met veranderingen in de pitch van Woodland en de duidelijke aanwezige synthesizer geluiden die de gemiddelde Porter Robinson fan letterlijk als muziek in de oren moet klinken, bevestigd het refrein dat dit toch écht een Holding Absence album is. De aanloop ervan is opbouwend en het hoogtepunt van een grandioos refrein met soepele screams doet voorzichtig denken aan My Chemical Romance. Deze trend zet zich voort in het eerdere uitgebrachte Reflection met een belachelijk catchy refrein. Terugkomend op het moderne technologische thema, zou je je af kunnen vragen wat er precies wordt bedoeld met reflection, is het ‘enkel’ een spiegel of is het (ook) de spiegel van ons telefoonscherm zodra deze op zwart gaat?
De ideale balans van electronische invloeden en het moderne metalcore geluid is te horen in het opeenvolgende Heaven. De introductie is bijna hyperpop met zachte vocals, maar wordt snel gevolgd door de opbouw naar wederom een catchy refrein toe. De titelsong volgt grotendeels hetzelfde patroon met teksten die de spotlight op het thema leggen. Zo horen we in het eerste couplet gelijk “Everyone we know will die alone” gevolgd door het herhaaldelijke “Too much of a good thing. Not sure I want it anymore” in het refrein. Vervolgens wordt de ervaring van het leven in het (hyper)moderne tijdperk samengevat “Modern life is lonely. How do I get off Overstimulated by everything I thought would be enough“. Richting het eind worden we beloond met één van de weinige keren dat we mogen luisteren naar de screams van gitarist Scott Carey die letterlijk de muziek doorbreekt.
Take Me With You laat de luisteraar direct weer adem halen door het tempo naar beneden te halen. Muzikaal en tekstueel is dit een dagdroom ervaring. Met teksten als “Your smile could light up a room” en “Think I’ve become obsessed with the thought of you” is het overduidelijk dat Woodland aan zijn vrouw moet hebben gedacht tijdens het schrijven. Hoewel de tekst meer dan genoeg ruimte overlaat voor een mogelijke discussie over niet enkel een relatie (onderhouden) op afstand, maar ook over het risico op een ongelijke en mogelijke onechte connectie op parasociale wijze in een relatie (op afstand).
Het eerder uitgebrachte Whisper Of A Dream valt binnen met het oude bekende post-hardcore geluid van de band. Er wordt een innerlijke discussie gevoerd over het (on)geloof in het bestaan van een God waarbij de vermelding van Nomoreroses van het tweede album niet uit kan blijven. Whisper Of A Dream is een stuk minder boos, maar er is niet per definitie (innerlijke) rust en vrede aanwezig in deze update. Dat is dan ook letterlijk terug te horen iedere keer wanneer “Being a human is more of a burden than I was hoping” wordt gezongen om het refrein aan te kondigen.
De relatie (en connectie) op afstand wordt nogmaals direct belicht in het eerder uitgebrachte Lucid Love. Hier komt het (hyper) moderne metalcore geluid weer naar boven in combinatie met teksten waarbij de waardering en gemis van je geliefde op afstand (zoals een tour aan de andere kant van de wereld) duidelijk maken. In het bijzonder springen “Hard to be romantic on the wrong side of a compass“, “You’re home and the lights are off. It’s lonely on your corner of the ocean” en “With the dopamine running through my head… I trace your name in this static canvas again” eruit. Scorched Earth laat ons nog even genieten van dit (hyper) moderne metalcore geluid. Daarnaast kán een Holding Absence album niet bestaan zonder de vermelding van mentale (on)gezondheid, (mentale) littekens, therapie en een (subtiele) worsteling met (on)geloof. Gelukkig is dit allemaal op catchy wijze verwerkt in Scorched Earth. Teksten als “You’re better than the scars they traced around your heart“, “The grass is always greener when you give up on yourself” en het herhaaldelijke “The pedestal, it crumbles again. Every angel falls in the end” maken wederom de kracht van de pen (en stem) van Woodland duidelijk.
Voor een band die bekend staat om hun grandioze albumafsluiters, zijn de verwachtingen voor Kyoto Snow (terecht) hoog. De oplossing om hier aan te voldoen bevindt zich in dit nieuwe tijdperk in afsluiten met een liefdesverklaring aan zowel je geliefde als de wereld (en dat je deze samen mag bewandelen en bewonderen). Van de winter in Kyoto aan het begin “Here we sit, Kyoto snow” naar de zomer in Toronto later in het nummer “The sun spills through Toronto” en de herinneringen die daarbinnen én -buiten worden gemaakt en gedeeld tot aan de angst om de ander en de connectie daarmee te verliezen komen aan bod. “There are worlds only we know” aan het begin loopt over “Like Orion, we align. In every universe. And every timeline” en concludeert uiteindelijk “But if the universe where I’m revived. Is cold without you by my side… I’ll keep on dying just to find you“. Elkaar kunnen en willen vinden in iedere tijdlijn en universum en de vertolking ervan die niet enkel in het Engels te horen is, maar ook in het Welsh, Frans en Japans tijdens het refrein is misschien wel het toppunt van verbinding voor de luisteraar die de verbinding en een lading emoties voelt tijdens deze afsluiter. Uiteraard is de grandioze en emotionele sfeer en laatste uithaal van Woodland hier aanwezig, want wat is een Holding Absence album zonder doordachte teksten, zeer aanwezige emoties en een grootse afsluiter? Hoewel verandering onvermijdelijk is en onderdeel is van het voortbestaan van een band en deze scène, is het wellicht ook goed dat sommige dingen volledig in de lijn der verwachting kunnen (en mogen) blijven vallen.