Wat gaat die carrière van The Meffs, bestaande uit vocalist/gitarist Lily Hopkins en Lewis Copsey uit Essex toch lekker. Uitverkochte clubshows, support acts voor legendarische bands als The Sex Pistols en The Undertones. Het schijnt zelfs zo te zijn dat deze plaat een Top 40-positie kan gaan halen in hun land. Allemaal dik verdiend ook, want deze band ademt in alles het type punk uit wat we in deze wereld hard nodig hebben. Dit tweede album van dit Engelse duo etaleert dat weer prima.
In de beste punkrock traditie zijn de nummers kort, snel en puntig. Neem nu opener Dreamin’ waar Lewis Copsey er meteen flink op ramt. What A Nightmare heeft een meer groovy gitaargeluid én een lekkere breakdown. Het is bijna onmogelijk stil te zitten bij het opzwepende Where Did It All Go Wrong. Op titelsong Business laat Lily een soort dialoog horen met de muziekindustrie. Law is vrij dansbaar en het zo’n halve minuut durende Fight! klinkt zo boos als de titel doet vermoeden. Disorder (Wake Up!) klinkt lekker bouncy inclusief weer zo’n kenmerkende groovy riff die zo eigen is voor de band. Love To Lose is erg melodieus. Op So Modern (Keep Up) vallen de drums weer op en zet Lily haar meer verhalende vocalen op én laat ze een flinke schreeuw horen. God Complex heeft weer een catchy groove inclusief dito refrein. Afsluiter Gravity laat horen dat je niet per se een bas nodig hebt om een vol geluid neer te zetten. Wat een heerlijke sound!
Het is indrukwekkend hoe dit duo een krachtige punkrock sound neer weet te zetten met slecht zijn tweetjes. De songs hebben variatie zonder kunstgrepen als samples, toetsen of orkestraties. De muziek klinkt eerlijk en compromisloos en heeft een eigen geluid. De songs zitten vol urgentie, niet in de laatste plaats door de bezongen misstanden zoals uitbuiting van minderheden, misleidende nieuwsberichten en de hang om trends bij te houden. Daarnaast worden we opgeroepen om op te komen voor een betere wereld.