The Fifth Alliance is een band uit Breda die op hun nieuwste album Stenahoria een mooie mix van blackmetal, doom en postmetal laat horen. Stenahoria is een goed gevonden albumtitel. In het Grieks betekent Stenahoria zoveel als een diep gevoel van benauwdheid, angst, emotionele nood, neerslachtigheid of benardheid, als we Wikipedia mogen geloven.
Als we gaan graven in de geschiedenis van The Fifth Alliance, dan zien we een hele reeks mooie concerten. Heel vaak in Nederland, maar ook in Frankrijk, Noorwegen, Zwitserland, Duitsland, Luxemburg en België. België duikt vaak op. De band speelt vaak samen met Belgische bands (Your Highness, Hemelbestormer, Predatory Void, LowMad) of in Belgische venues. De opnames voor Stenahoria gebeurden eveneens in België, met de hulp van de Belg Lander Cluyse (Aborted, Amenra, Barren, Hemelbestormer, …). Hij was er in 2015 ook al bij voor het album Death Poems. De mix was deze keer in handen van Mendel bij de Leij (Aborted, Bodyfarm, Haliphron, …). De vorige releases kwamen uit op het Belgische label Consouling Sounds en voor Stenahoria verzorgt het Belgische Ardua Music de CD-release. De cassette-versie komt van Breathe Plastic Records en de vinyl van Tartarus Records. De interessantste referenties voor The Fifth Alliance zijn misschien toch hun recente passages op South of Heaven in Maastricht en het Skull Crusher Fest in Duitsland, of dat ze speelden als support van The Answer Lies in the Black Void, Frayle en Candlemass.
The Fifth Alliance bestaat sinds 2006 en kende al verschillende wissels in de bezetting, wat er mee toe geleid heeft dat we zowat zeven jaar moesten wachten op een nieuw album. De meest recente aanwinsten zijn drummer Peter (Brave New Hell, Soliton, …) en vocaliste Natalya (Radeloos///Ziedend, Waldseelen, Yantras, …). Beiden vervoegden de band vorig jaar. Vooral de nieuwe vocalen vallen op op Stenahoria. Natalya wisselt af tussen icy clean (melancholisch, breekbaar, passionneel) en rauwe, agressieve grunts. Dat ze zo wisselt, past helemaal bij The Fifth Alliance, die in elke track heel vaak wisselt tussen postmetal en black, met dan nog tinten van doom en sludge erdoor. Stenahoria is geen album voor mensen die alles graag in netjes afgebakende hokjes hebben. Tegelijk maakt de keuze om deze formule in elke track toe te passen dat de lange tracks misschien moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Niet dat ze inwisselbaar zijn, daarvoor is de structuur te verschillend, maar het duurt wel een tijdje voor je als luisteraar op elke track een eigen gezicht kan plakken. Fans van Predatory Void, Oathbreaker en Splendidula zullen deze Stenahoria zeker kunnen smaken.
De interessantste tracks zijn voor mij Phoenix (niet alleen vanwege de symboliek voor de band) en Battle of Barnet (vanwege de lome en melancholische aanzet).