Het Noorse gezelschap Green Carnation is niet vies van grootse concepten en dito verhaallijnen, getuige de huidige muzikale trilogie onder de naam van A Dark Poem. Met A Dark Poem II: Sanguis is men toe aan het tweede deel van de eerdergenoemde trilogie. Eens kijken of het kan tippen aan het hoge niveau van de vorige plaat…
Muzikaal sluit A Dark Poem II: Sanguis naadloos aan bij de illustere A Dark Poem I: The Shores of Melancholia en Leaves of Yesteryear. De band staat nog altijd garant voor een flinke portie melancholieke metal waarin men de spreekwoordelijke mosterd haalt uit progressieve rock, gothic metal en doom metal. Zeg maar een soort Katatonia/Opeth gemixt met Black Sabbath en goed op smaak gebracht met jaren zeventig King Crimson. De ingetogen en verhalende zang van Kjetil Nordhus neemt de luisteraar bij de hand door de melancholieke wereld van Green Carnation.
In vergelijking met zijn voorganger is A Dark Poem II: Sanguis wel iets introverter van aard. Een goed voorbeeld hiervan is Loneliness Untold, Loneliness Unfold waarbij de breekbare zang van Kjetil Nordhus de show steelt, slechts met gitaar en keyboard als begeleiding. Lunar Tale is van hetzelfde laken en pak. Toch kent het album met Sweet tot he Point of Bitter, Fire in Ice en Sanguis genoeg stevige momenten. Op het laatstgenoemde nummer verzorgt Grutle Kjellson (Enslaved) een aantal indrukwekkende screams.
Andermaal blijf ik me verbazen hoeveel emotie Green Carnation in hun muziek weet te verwerken zonder allerlei kunstgrepen te hoeven uitvoeren. Goedgeschreven nummers en het geraffineerd toepassen van muzikale contrasten is alles wat ze nodig hebben. Resumerend is A Dark Poem II: Sanguis is een fantastisch album en wat mij betreft jaarlijstmateriaal.