Cambrian is een Nederlandse band uit Eindhoven die met Oceans Away een conceptalbum op de markt zetten. Het is het tweede album van de band na Point Of Origin uit 2017. De oorsprong van de band ligt bij bassist Cristian Vlemmix en gitarist Ronald Kremers die elkaar kennen van de deathmetalband Grave Machine. Ondertussen zijn zanger Freek Rooijakkers, toetsenist Lennart van der Leij en drummer Roos de Kok aangeschoven en is de focus meer gelegd op het progressieve genre.
Het idee van Oceans Away is voortgekomen uit een boek dat Ronald Kremers schreef in 2023 en de band heeft er de tijd voor genomen om het idee muzikaal uit te werken. Oceans Away kan dan ook beluisterd wordt als een muzikaal luisterboek, een detective met een gezonken cruiseship als hoofdrolspeler. Een cruiseschip waar de dood welig tierde. Het is zaak voor Jack Vulter, Leon Harper en Emily Hunter om duidelijkheid te verschaffen in hetgeen precies heeft plaatsgevonden op dit cruiseschip van de dood.
Het album is ingedeeld in vier stukken. Surface Tension is het eerste gedeelte en daarin vind je What Lies Beneath part 1 en Rules Of Engagement. What Lies Beneath part 1 kan gezien worden als de inleiding van het hele verhaal. Ik moet zeggen dat de zang van Freek in dit rustige beginstuk voor mij niet fijn overkomt. Muzikaal is het een compositie die wel nieuwsgierig maakt, het heeft allemaal iets magisch, zeker met het pianostuk zou het zomaar de start van een sprookje kunnen zijn. Rules Of Engagement. Een compositie bestaande uit drie delen en het eerste deel start lekker pittig. De zang is pittig en ergens klinkt het lekker retro op bepaalde momenten. Het toetsenspel van Lennart is ruimschoots aanwezig en is toch een belangrijke factor in het geheel, zeker het stukje orgel dat ingebed ligt. Freek laat hier horen dat hij qua zang van vele markten thuis is en hier klinkt het voor mij een stuk beter. Bijna tien minuten weet Cambrian de aandacht vast te houden en dat blijven ze doen met Lock Room Murder Mysteries dat het tweede gedeelte inluidt. Deze compositie telt ruim elf minuten en ligt voor mij in het verlengde van Rules Of Engagement. Sterk variërend weet Cambrian de luisteraar hier verder mee te nemen in het (muzikale) verhaal. Binnen het progressieve spectrum zijn de wortels van de deathmetal ergens ook zoekende en het contrast met het serene piano- en gitaarspel is mooi.
Requiem For Innocence is rustig met piano en zang om de requiem van onschuld meer lading mee te geven. Enerzijds is het allemaal heel innemend en breekbaar, maar aan de andere kant is er een mooie heftige kant die de kracht uitstraalt die dit gedeelte van het verhaal extra kracht geeft.
Met Oceans Away komt het schip in de hoofdrol. Het is een instrumentale sterke progcompositie met middeleeuwse accenten en een vloeiend verloop van variaties waarin het gitaargeluid van Ronald goed vet is aangezet en de ritmesectie een stuwende factor is. Daarbij is het mooi om het samenspel tussen toetsen en gitaar te beluisteren.
Deel drie heet Down The Abyss en start met Shards Of A Broken Mirror. Hier legt Cambrian de progressieve lat voor zichzelf een stuk hoger. Ik kan me er niet aan onttrekken dat dit vijftal sterk geïnspireerd is door Dream Theater. Deze compositie is erg toegankelijk, terwijl er toch genoeg fijne wendingen zijn en de grunt halverwege voor extra contrast zorgt. Cambrian laat zeker hier horen dat ze met hun muziek een verhaal kunnen vertellen en in Last Man Standing geven ze dit een vervolg. Inmiddels heeft de band aangetoond dat ze hun eigen muziekstijl hebben binnen het genre. Muziek en zang vervolgen het verhaal en de stabiele ritmesectie houdt de vaart erin. Zoals eerder gezegd ben ik niet zo’n liefhebber van de zang in de rustige stukken, maar dat wordt hier goed gemaakt door de diversiteit aan zang met weer een klein uitstapje naar de deathmetal.
The Ocean Floor kan gezien worden als het vierde gedeelte en bestaat uit Requiem For Guilt en What Lies Beneath part 2. Het een mooie en goede afsluiting van het album.
Er zijn wat aandachtspuntjes van mijn kant waarvan ik weet dat ze subjectief zijn. Verder kan Oceans Away gezien worden als een sterk album met een mooi verhaal verpakt in pakkende, gevarieerde en progressieve rock.
Oceans Away is sowieso een album dat je het beste kunt beluisteren met de volumeknop flink open. Cambrian is dé progressieve Miss Marple en dat bevalt me goed.