De wijk Camden in Londen is het bruisende hart voor alternatieve muziek. Bijna elke dag speelt er in de vele pubs wel ergens een goede band, maar naast de vele kroegen telt Camden ook een aantal andere concertlocaties, de Underworld bijvoorbeeld. Deze ondergrondse zaal heeft een behoorlijke muzikale geschiedenis. Zo stonden er al ooit in deze zaal, waar slechts 500 bezoekers in kunnen, klinkende namen zoals Foo Fighters, Queens of The Stone Age, Placebo, Dropkick Murphys, Soundgarden, Smashing Pumpkins en Twenty One Pilots.
Men roemt deze locatie omdat alles zo klein en compact is en bij binnenkomst was dat ook meteen duidelijk. Het vloeroppervlak grensde meteen aan het podium, er waren geen hekken en het podium bleek slechts een kleine verhoging te zijn. Het waren dan ook de ideale omstandigheden voor een intieme show van de Amerikaanse band Life Of Agony, die later op deze avond op deze plek zouden spelen. Er waren dan ook al veel fans aanwezig van de formatie rondom zanger Keith Caputo en menigeen veegde alvast het zweet van het voorhoofd, de airconditioning bleek kapot te zijn, dat beloofde dan ook al snel een hele warme avond te worden in de Underworld.
Als voorprogramma waren de heren van Second Function ingeschakeld. De Zwitserse rockers lieten voor een eerste maal deze avond de versterkers ronken en hun recht-toe-recht-aan rockmuziek zorgde er voor dat de vuisten de lucht in gingen en er ritmisch met de hoofden werd meegeknikt. Second Function timmerde al een aantal jaar aan de weg en trots vertelde de zanger dat zijn band ongeveer tien jaar geleden ook al eens mochten openen voor Life Of Agony. Met een grote glimlach voegde hij er aan toe dat ze nu ongeveer nog net zo knap waren als toen en dat zorgde voor wat gelach in het publiek, wat zo af en toe de bandnaam van de heren scandeerden. Second Function speelde een vermakelijke set zonder echt te excelleren. Wel zorgden de heren er voor dat de sfeer er al echt in kwam in de Underworld en de zweetdruppels al steeds vaker tevoorschijn kwamen. Op de setlist stonden nummers van de eerder verschenen ep’s, maar ook tracks die op het cassettebandje stonden die de band na afloop maar al te graag aan de man wou brengen.
Tijdens de ombouw was er geen grote crew bezig om alles klaar te zetten, een paar medewerkers van de Underworld waren ingezet om mee te helpen, maar grotendeels waren het vooral bandleden Joey Z en Alan Robert die zelf hun spullen op de juiste plek aan het zetten waren. Een zeer enthousiaste Joey grapte dan ook: “Zit je al 31 jaar in een band en moet je nog steeds alles zelf klaarzetten!” Tussendoor maakte hij al menig praatje met het publiek, vertelde over de show van Wacken Open Air en het overlijden van Sick Of It All-lid Lou Koller. Na de ombouw verdwenen de bandleden voor een paar minuten achter het gordijn, waarna House Of Pain’s Jump Around werd ingestart, wat ook meteen het startschot was van de show van de band uit Brooklyn. Al stuiterend op de intromuziek betraden de leden het podium, waarna het tijd was om de Underground op de grondvesten te laten trillen. Of kan dat eigenlijk niet bij een zaal in kelder?
This Time was de ultieme opener voor de show van Life Of Agony in Londen. De gitaren ronkten en iedereen bulderde de teksten mee die zanger Keith Caputo liet horen. De frontman verkeerde in goeden doen, was prima bij stem en wist het publiek, zover dat nog nodig was, meteen voor zich te winnen. De eerste moshpits gingen door deze kleine zaal, wat de feestvreugde alleen maar ten goede kwam. De temperatuur steeg vervolgens tot recordhoogtes en aangezien ook het plafond niet bijster hoog was droop het werkelijk op allerlei manieren naar beneden. Dit was ook precies hoe deze kleine gigs horen te zijn, een dampende bende, een band in topvorm, een unieke show waar menigeen bij had willen zijn. Niet voor niets was deze show al een behoorlijke tijd uitverkocht. De gelukkigen die in de Underworld aanwezig waren gingen dan ook helemaal los op onder andere River Runs Red, Respect en Ugly. Zoals in de advertentie al stond zou de band vanavond veel nummers spelen van de eerste twee albums Ugly en River Runs Red.
Met grote regelmaat richtte Keith zich tot het publiek, waarbij hij aangaf blij te zijn om weer in de Britse hoofdstad te mogen spelen. Naar eigen zeggen was de band zo’n elf uur onderweg geweest en verklaarde dat Life Of Agony niet aan grootse tourbussen doet en dat vroeg om de nodige discipline. Gelukkig bleek Alan daar een belangrijke rol in te hebben om iedereen op tijd op pad te krijgen. Daarnaast vertelde Keith dat de band jaren geleden hun debuut maakte in de Marquee Club in Londen en dat diegene die toen Life Of Agony boekte ook nu weer verantwoordelijk was voor deze boeking. Keith bedankte dan ook voor deze eer en ook werden alle fans bedankt voor het komen. Na deze praatjes werd de rockshow al snel weer naar een hoogtepunt getild. Fanfavoriet Lost At 22 zorgde voor de zoveelste moshpit, waarbij iedereen los mocht gaan en ook de band zichtbaar genoot van dit feestgedruis in deze kelder. Tussendoor depte men zelf ook het zweet van het gezicht en frontman Keith maakte zijn hoofd nat met een handdoek, waarmee hij ook zijn fans even verkoelde. Het welzijn van de bezoekers vond hij naar eigen zeggen heel belangrijk, let op elkaar!
De setlist van vanavond was zoals eerder al genoemd puur opgebouwd met nummers van de eerste twee albums. Er was slechts één uitzondering, het nummer Weeds van het Soul Searching Sun-album. Het publiek bleef maar meezingen en springen en de oproep van Joey Z om een circlepit te bouwen werd trouw opgevolgd. Ondertussen bleek het podium een waar zwembad te zijn geworden. Water en zweet zorgde ervoor dat het spekglad werd en al snel mocht een crewlid de zaal komen deppen met wat handdoeken, een taak die hij vervolgens nog veel vaker mocht komen verrichtten. De show in de Underworld deed dan ook sterk denken aan die oldschool shows uit het verleden. Een kleine donkere zaal volgepropt met bezoekers die samen met de band compleet naar de verdoemenis gingen. Samen alles geven, samen helemaal kapot gaan. Het ontbrak eigenlijk nog slechts aan crowdsurfers, maar aangezien het plafond laag was was dat ook niet geheel verstandig. Het oldschool-gevoel werd richting het einde van de set alleen nog maar versterkt doordat de heren het tempo opvoerde met Methods Of Groove en Through And Through. De doorgewinterde Life Of Agony-fan stond hier overigens niet meer van te kijken, al jarenlang bouwde de band op deze manier naar het einde van de show. Tussendoor stuiterden Joey en Alan nog over het podium, waarbij de heren hun gitaren kruisten. Aan enthousiasme dan ook geen gebrek en na de laatste moshpits tijdens Underground was de show in de Underworld nagenoeg gedaan. Als laatste slotakkoord werden nog wat riffs van Pantera’s Walk gespeeld en een flard van Sepultura’s Roots Bloody Roots, waarna iedereen al vrij snel de zaal verliet, op zoek naar wat verkoeling, even bijkomen, wat een te gekke show!
Credits Foto’s door Jessy Lotti