Terwijl velen nog langzaam aan het ontwaken waren op de festivalcamping van Bospop stonden velen al in de rij om het festivalterrein te betreden. Er stond dan ook een bomvol programma te wachten met heel veel grote namen. Velen vroegen zich aan het begin van de dag al af, hoe zou nou die ene grote afsluiter het gaan doen vanavond op Bospop?
Dat ene antwoord zou nog even op zich laten wachten, er was veel meer moois op het menu om te gaan bewonderen. Zo stond er op het hoofdpodium van Bospop The K’s al te wachten om op te mogen te treden. In hun thuisland zijn de Britten bezig aan een ware opmars, ze worden zelfs al bestempeld als the next best thing en nu proberen de heren ook voet aan het vaste land te krijgen. Al binnen een paar nummers klonk hun sound al vrij bekend en deed denken aan die typische Merseyside-sound. Het aangename stemgeluid van frontman Jamie Boyle klonk heel fijn in de oren en ook het gitaarspel was dik in orde, hoewel het misschien wel iets te gladjes klonk. Maar ja, kwam er heel wat jaren geleden ook niet een heel braaf bandje uit diezelfde buurt?
In de Npcturna ging de klok even terug naar de jaren ’70, waarbij er tijd was voor wat country, folk en Americana en dat werd uitgevoerd door de dames van Baskery. De formatie uit Zweden speelden een heerlijke set, waarbij de drie zussen lieten horen wat ze allemaal uit hun contrabas en banjo konden halen. Daarnaast zagen we hoe bandlid Greta naast haar rol op de banjo ook nog eens een drumkit bespeelde. Baskery trakteerde het publiek op een heerlijke folk-set, waarbij ze lieten horen allemaal te kunnen zingen en het geheel heel harmonieus overkwam. Voor diegenen die hun eigen songs niet kenden hadden de dames een cover ingestudeerd en hun versie van Heart Of Gold van Neil Young bleek een gouden zet. Overal in de Nocturna gingen de keeltjes open om deze bekende song mee te zingen. Toen niet veel later Baskery ook vroeg wie er bij was in 1969 op Woodstock kwam er bijna geen antwoord, wel speelden ze nog meer folk die in die periode enorm populair was, wat vervolgens op het nodige applaus kon rekenen. Een heel fijn optreden zo aan het begin van deze lange festivaldag.
Razorlight veroverde ruim twintig jaar geleden vele harten met hun poppy songs en anno 2026 is de band nog steeds springlevend. Zo verscheen eind 2024 nog hun nieuwe album Planet Nowhere, maar vandaag trakteerden ze het Bospop-publiek op een nostalgische set, waarbij de hitjes van weleer in perfectie werden uitgevoerd. De heerlijke popsongs zorgden er voor dat het publiek alvast zachtjes begon mee te zingen en soms even in het geheugen moesten graven om de teksten weer op te duikelen. Uiteindelijk lukte dat prima en was het lekker meezingen op hits zoals In The Morning en Golden Touch, maar er zouden nog veel meer nummers uit die periode op de setlist staan. De band, die velen ook zouden kunnen kennen van bandlid Andy Burrows was in goeden doen en genoten zichtbaar van het optreden. Razorlight kon dan ook weinig verkeerd doen in Weert, behalve als de band hun grootste hit America niet gespeeld zou hebben, maar uiteraard was deze voor het laatst bewaard.
Al jarenlang speelt de blues een belangrijke rol op Bospop en ook tijdens deze editie waren er een behoorlijk aantal bluesgitaristen op het festival te vinden. In de Nocturna was het misschien wel erg warm, maar niemand wou de tent verlaten om ook maar een seconde van de show van Henrik Freischlader te moeten missen. De gitarist stond een tijdje terug nog in de Bosuil in Weert, maar mocht ook op het grote nabije festival spelen en dat was niet voor niets. Wat een groots talent stond er deze middag op het podium en wat was het jammer dat het optreden opeens minutenlang werd onderbroken door een technisch falen. Gelukkig werd er door een crew had gewerkt om de show te herpakken en toen dan ook de eerste tonen weer door de tent galmden klonk er groots gejuich. De show ging weer verder en iedereen kon zich vergapen aan de mooie solo’s en ook het heerlijke spel op de toetsen. Het blueshart van vele Bospoppers maakte een sprongetje en men zag dat het niet alleen gitaarsolo’s waren die door de tent werden geslingerd. De security had het ook druk met een gooien van grote natte sponsen, zodat iedereen op wat verkoeling kon rekenen. Met zijn wervelende show zorgde Henrik voor een van de hoogtepunten van deze festivaldag.
Ook op deze editie van Bospop waren er heel wat tributebands actief. Al ver voordat de ware tributehype kwam opzetten was dat al zo en zo had dan ook menig Bospopper al eens een tributeband aan het werk gezien en ook dit weekend waren er weer een paar te bewonderen. Acts waarvan de originele artiest niet meer optreedt of simpel veel te duur is om naar het festival te halen. Een act zoals The Eagles zullen in de regel nooit op het festival staan, maar The Ultimate Eagles des te meer. In een set gevuld met uiteraard de alom bekende klassiekers was het goed toeven in de Harley Davidson-tent. The Ultimate Eagles wisten de nummers van hun voorbeelden prima te imiteren en dat zorgde ervoor dat iedereen naar hartenlust kon meezingen. Alle bekende songs kwamen voorbij en dat zorgde voor een feest der herkenning. Het optreden was goed, was degelijk, maar het was misschien net iets te keurig binnen de lijntjes. Daarentegen kreeg het publiek precies waarvoor men kwam, meezingen op New Kid In Town en Life In The Fast Lane en uiteindelijk kippenvel krijgen van het heerlijke gitaarspel tijdens Hotel California, waarbij menig hart een sprongetje maakte.
In 2022 speelde Kensington voor het laatst op Bospop en sindsdien was er veel veranderd voor de band uit Utrecht. Zo vertrok in datzelfde jaar zanger Eloi Youssef en moest de band op zoek naar een vervanger. Deze vond men in de Amerikaan Jason Dowd en sinds 2025 was dan ook Kensington weer compleet en keerde terug met nieuwe muziek. Wie niets van heel deze bandhistorie zou weten zou vandaag weinig opmerken van de verandering qua bezetting. De sound van Kensington was nauwelijks veranderd en de nummers klonken net als weleer. Voor de fans was het dan ook makkelijk meezingen, maar een aantal teksten waren daarentegen ook niet heel moeilijk om een paar woorden van te kunnen scanderen. De band speelde een degelijke set, maar eigenlijk net zoals bij The Ultimate Eagles bleef het allemaal iets te keurig binnen de lijntjes. Hierdoor klonk het soms wat eentonig, maar dat kan ook de bedoeling geweest zijn van Kensington, die natuurlijk wel hits zoals Riddles, All For Nothing, Streets en het afsluitende A Moment genoeg troeven in handen hadden om het publiek te vermaken.
Er gaat deze zomer geen festival voorbij zonder een optreden van Triggerfinger. Het leek dan ook weer als vanouds toen de Belgische band het podium van de Harley Davidson-tent kwam oplopen. Er klonk deze avond een kort intromuziekje waarna de drums van Mario Goossens het stokje overnamen. Vervolgens de tent een uur lang een wall of sound, voortgebracht door het trio van onze Zuiderburen. Triggerfinger trakteerde het publiek op de avond op een paar nieuwe songs, maar vooral het oudere werk mocht zegevieren op deze tweede festivaldag van Bospop. De ouderwetse rock deed de vuisten de lucht in gaan en men zong regelmatig mee met hun songs. Het publiek was dan ook de kunsten van de heren niet vergeten en vandaag leek het alsof de duivel hen op de hielen zat. Er waren nauwelijks praatjes tussendoor en de songs liepen praktisch direct in elkaar over. Zo speelde Triggerfinger een enorm strakke set en dat had dan ook een geweldige uitwerking op het publiek, wat helemaal meeging op deze vibe. Men danste er vrolijk op los en uiteraard keek men graag naar de karakteristieke dansjes van frontman Ruben Block, die als een ware geweldenaar de tent voor zich opeiste. De hit I Follow Rivers mocht vandaag niet ontbreken, maar het publiek ging eigenlijk veel meer los op klassiekers zoals Let It Ride en Is It. Triggerfinger kon dan ook niets verkeerd doen in Weert vandaag.
Wie de Kaiser Chiefs boekt voor een festival weet bij voorbaat wat men kan verwachten. De band rondom zanger Ricky Wilson is dan ook de ultieme festivalband bij uitstek en vandaag lieten de heren dat nogmaals blijken. Zo was er van alles te zien op het grote podium. Er waren heel wat kleurrijke visuals die in een moordend tempo voorbij kwamen en ook de frontman deed nog een duit in het zakje. Vanaf het begin van hun carrière liep alles al op rolletjes en de hits die toen de festivalweides op en neer deden stuiteren deden dat op Bospop ook. Wie kon er dan ook niet iets meezingen van hits zoals Everyday I Love You Less and Less, Ruby en het aanstekelijke I Predict A Riot? Zanger Ricky Wilson gaf vandaag werkelijk alles, zo zocht hij alle kanten van het podium op en leek hij nauwelijks last te hebben van die hoge temperatuur, die ervoor zorgde dat menig bezoeker wat eerder even ging zitten of neerstreek op een kleedje. Wie de muziek van de Kaiser Chiefs niet kende werd door de heren alsnog uitgenodigd om mee te zingen, want vanuit het niets zetten ze daar ineens Blitzkrieg Bop van de Ramones in, wat overigens een prima opmars was naar Oh My God, waarmee de set vandaag werd afgesloten.
De gehele dag liepen er al fans rond met een shirt van ZZ Top en dat was niet voor niets. Rond de klok van tien uur stond de Harley Davidson-tent van voor- tot achteraan helemaal vol en ook buiten de tent stond menigeen naar binnen te kijken om zo een glimp op te vangen van de band uit Houston. Onder luid gejuich kwamen de mannen met de grote baarden het podium oplopen en trakteerden het publiek van Bospop op een masterclass met blues- en hardrock. Ook was het een uurtje gevuld met de nodige nostalgie, waarbij de glitteroutfits al voor een lach zorgden evenals de manier van spelen van deze rasechte muzikanten. Billy Gibbons en Elwood Francis bleken nagenoeg identieke pakken aan te hebben en ook hun gitaren bleken op elkaar afgestemd. De heren waren met hun danspasjes ook goed op elkaar ingespeeld, maar elk deed muzikaal ook wel hun eigen ding. Men moest echter wel concluderen dat ZZ Top soms een beetje een parodie van zichzelf was geworden. Zo bleken de zangkwaliteiten van Billy Gibbons niet meer zo best te zijn en was de 17-snarige basgitaar van Elwood Francis lichtelijk overdreven, maar kom op, het was wel ZZ Top, die al sinds 1969 jarenlang de wereld over tourden. Het publiek smulde van de misschien wat overrated show, maar voor velen was het misschien wel de eerste en misschien wel de enige keer dat men Gimme All Your Lovin’ zou kunnen horen, want ook deze heren waren al dik in de zeventig. Het succesalbum Eliminator stond vandaag centraal en naast de eerder genoemde hit mochten ook die andere grote knallers niet ontbreken. Zo opende de band al met Got Me Under Pressure, maar veel bezoekers wilden uiteraard ook Sharp Dressed Man en Legs horen. Alvorens deze voorbij kwamen moest men wel even geduld hebben en ondertussen hadden heel wat bezoekers de snikhete tent alweer verlaten. Misschien was de band dan ook wel over hun top heen, maar om in het toegift toch nog even La Grange te mogen afvinken was voor velen toch een historisch moment.
Bospop gaat, net zoals vele andere festivals, ook met de tijd mee. Keer op keer wordt er aan de formule gesleuteld en voor deze editie van het festival heeft men het lef getoond om een dance-act te boeken als headliner. Geen naam zoals Armin van Buuren, Hardwell of Martin Garrix, maar een dance-act die in de afgelopen 25 jaar weldegelijk iets had betekend voor de muziekindustrie. Niemand minder dan Moby had dan ook de eer om deze tweede dag af te mogen sluiten. De headliner van Bospop maakte zich er niet gemakkelijk af door simpelweg een dj-set te laten horen. Moby stond met een complete band op het podium en er was naast de frontman ook een grote rol weggelegd voor zijn zangeressen. Moby ging vanavond terug in de tijd, waarbij er veel nummers van de albums Play en 18 voorbijkwamen. Die albums markeerden de hoogtijdagen van Moby en niet voor niets konden veel bezoekers in Weert deze nummers meezingen. Om de sfeer van deze nummers nog meer kracht bij te zetten waren er weergaloze visuals bedacht en ook een bijpassende lichtshow die altezamen het publiek in extase brachten. Het gehele veld raakte in trance en ging helemaal mee op de vibe van Moby. Men was getuige van een meesterlijke headlineshow, waarbij de frontman met gote regelmaat het publiek bedankte met een repetitief Thank You Thank You Thank You. Moby bleek ook een fijne verhalenverteller en vertelde over zijn warme band met Nederland als ook de tijd dat hij samen met David Bowie op avontuur was. Als ode bracht hij samen met een zangeres de hit Heroes ten gehore. Moby bleek dan ook een prima gitaarspeler en zo ontdekte men nog meer de veelzijdigheid van deze artiest. Bospop danste dan ook vanavond tot in de late uurtjes en Moby schroefde het tempo aan het einde nog eventjes een paar maten op. De dance-klassieker Feeling So Real deed de menigte al stuiteren, maar Thousand, zijn ode aan de Rotterdamse Gabber deed de boel nogmaals exploderen. Moby bewees dan ook vandaag dat een dance-act ook van harte welkom is op Bospop!
Foto’s door Corinne Jansen – Rockportaal.nl
