De weergoden bleven Bospop drie dagen lang meer dan goedgezind. Ook op de derde en laatste festivaldag kwam het zonnetje al bijtijds tevoorschijn en zal op de camping menigeen de tent hebben uitgebrand. Wie dan ook op tijd wakker was kon zich na een ontbijtje dan ook gaan opmaken voor wederom een geweldige festivaldag. Voor een laatste maal sjokten velen dan ook weer naar het terrein, maar ook waren er veel bezoekers met een dagkaart naar Weert gekomen, want tja… wie wil nou niet Let Love Rule live meemaken?
Alvorens die grote headliner zijn kunsten zou komen vertonen in Weert stonden er weer heel wat bekende acts op het programma. Vandaag trapten velen af met Jesper Lindell die op het hoofdpodium liet horen dat er ook op zondag voldoende ruimte was voor blues, Americana en en soul. De opener had dan wel misschien niet het grootste publiek om voor te spelen, maar dat deerde de Zweed niet. Hij speelde een vermakelijke set, waarbij hij ook nog eens bewees mondharmonica te kunnen spelen. Jesper Lindell wist dan ook ongetwijfeld nieuwe fans voor zich te winnen en met het eerste optreden van de dag was dan ook meteen de toon gezet. De zondag van Bospop was begonnen!
In de Nocturna was men vervolgens getuige van Hideous, een nieuw muzikaal project met leden van onder andere Ramkot. Hideous tapt net weer uit een ander vaatje dan Ramkot, maar heeft ook de stonerrock van Queens of The Stone Age door de aderen lopen. Daarnaast combineert Hideous qua stijlen er vrolijk op los en doet de band ook wel weer denken aan bands zoals dEUS en Millionaire, twee grote acts uit hun thuisland. Hideous wist dan ook met de juiste riffs het publiek te vermaken, wat ondertussen probeerde het hoofd koel te houden door wat natte sponsen als ook het gebruiken van waaiers en geïmproviseerde ventilatoren. Hideous was dan ook te beschouwen als een mooi muzikaal experiment. Dat de heren kunnen spelen stond buiten kijf, het was misschien nog wel zoeken naar de juiste vorm.
Ook op zondag was er voldoende ruimte voor blues op Bospop, maar Fantastic Negrito bracht nog zoveel meer naar Weert. Zo liet de Grammy-winnaar ook horen de nodige funk en soul in zich te hebben. Samen met zijn band nam Xavier Dphrepaulezz het publiek mee op een muzikale trip, waarbij al deze stijlen werden afgevinkt. Wie een beetje goed oplette hoorde overduidelijk waar de inspiratie van Fantastic Negrito vandaan kwam. Zo kon men niet naar deze act luisteren zonder namen als Prince, Lenny Kravitz, Curtis Mayfield en ook Living Colour te noemen. Fantastic Negrito was daarnaast ook een band met een boodschap, zo kwam men op voor onrecht en bemoeide zich graag met de politieke kwesties in hun thuisland. Daarnaast bracht Fantastic Negrito een ode aan de traditionele blues door ineens In The Pines te laten horen, een track die later zou worden toegeschreven aan Leadbelly en jaren later nog eens door Nirvana gecoverd zou worden.
In de jaren ’80 waren ze baanbrekend en behoorden ze tot een van de grootste rockbands van Nederland. Het Amsterdamse Fatal Flowers was echt de band die men live gezien moest hebben. Het avontuur duurde echter maar tot 1990 toen de band uiteenviel. Het kon en mocht echter niet gedaan zijn met deze band en niet voor niets keerde Fatal Flowers een aantal keer terug op het podium, waaronder een ware clubtour in 2019. Anno 2026 is de band wederom op tour en vol trots kon dan ook Bospop de komst van deze giganten aankondigen. Vele Bospoppers koesterden dan ook warme gevoelens voor deze band en deelden nog concertverhalen uit een ver verleden. Zij hoopten dan ook dat deze show in de Harley Davidson-tent weer dat gevoel zou opwekken en al snel werd dit door velen bevestigd. De geweldige sound van Fatal Flowers was goed bewaard gebleven, de heren waren slechts een dagje ouder geworden. In het verleden was men misschien wat ruiger, maar ook voor hen zijn de jaren gaan tellen. Daarentegen leverden deze heren wel een geweldige show af, waarbij bandleider Richard Janssen nog steeds het absolute middelpunt was. Hij bracht samen met mijn muzikanten de tent in vervoering. Hier werden oude herinneringen omhoog gehaald en nieuwe verhalen aan toegevoegd. Het fantastische gitaarspel klonk door de grote tent en de track Younger Days bleek niemand vergeten te zijn, maar ook Both Ends Burning was absoluut een publieksfavoriet. Net zoals bij de eerdere reünie mocht JB Meijers ook een duit in het zakje komen doen en zijn weergaloze spel op toetsen was dan ook een belangrijke aanvulling tijdens deze show. Wie nog de kans krijgt om de Fatal Flowers tijdens deze tour te mogen aanschouwen moet deze zeker aangrijpen, wat een show!
Op Pinkpop raakte men niet uitgepraat over de fantastische show van Yungblud, maar stiekem zou men bijna denken dat deze zanger nog een muzikale broer had die onder de noemer Palaye Royale op het podium stond. Met eenzelfde energie als de eerstgenoemde stuiterde frontman Remington Leith over het podium in Weert. Binnen luttele seconden was Remington alle hoeken van het podium aan het verkennen en probeerde werkelijk iedereen bij deze show te betrekken. Zijn looks zorgden er al voor dat iedereen keek wat deze persoon te brengen had, maar de aanstekelijke rock ’n roll had de juiste uitwerking op het publiek. Er ontstonden moshpits, groepjes meiden scandeerden zijn naam, maar ook gingen de vuisten de lucht in en brak er wat gegil los. Palaye Royale maakte er een ware rockshow van, eentje die niet eerder op deze editie van Bospop was vertoond. De tomeloze energie was bewonderingswaardig. Ook zijn band ging geheel mee in deze flow en samen speelden ze het terrein compleet plat.
Je hebt van die bands die altijd zeggen dat het zo fijn is om samen muziek te maken op het podium, maar waarvan het enigszins zo geforceerd overkomt. Dat gold vanavond absoluut niet voor Jelte Tuinstra alias Jett Rebel. In de Harley Davidson-tent vierde dit gitaartalent de vriendschap van zijn band en ook vierde hij het feit dat hij inmiddels alweer tien jaar clean is. Zijn muzikale vrienden op het podium genoten dan ook zeer zeker van het optreden en de bandleden wisselden dan ook met grote regelmaat mooie blikken met elkaar uit. Dit was pure vriendschap en dat mocht men nog aan het publiek laten zien en horen ook. Jett Rebel speelde een mooie afwisselende set, waarbij er vanavond werd afgetrapt met de hit Do You Love Me At All. Er waren vanavond veel fans aanwezig in de grote tent. Zij zongen de bekendere nummers mee, maar ook diegenen die niet zo bekend waren met het materiaal van Jett Rebel vergaapten zich aan het weergaloze gitaarspel. Ook de vrolijke visuals maakte er een prima show van. Dat de band dan ook wat later op de avond mocht spelen was dan ook meer dan terecht, wat een rasmuzikant!
Een feest der herkenning, zo zou men de show van Counting Crows kunnen omschrijven. De band uit Californië startte hun optreden op Bospop dan wel met twee nieuwere nummers, maar vervolgens namen frontman Adam Duritz en zijn band de bezoekers mee op een trip down memory lane. Counting Crows speelde luisterliedjes, die misschien net wat trager zijn dan de rest, maar wel schitterend in het oor lagen. Bij velen ging dan ook een belletje rinkelen bij het horen van Accidentally In Love en Mr. Jones en werd er zachtjes meegezongen. Men kon vervolgens ook meteen concluderen dat er geen echt tempo zat in deze show. Dat paste dan ook absoluut niet bij een show van Counting Crows, zij tapten uit een ander vaatje. Voor de liefhebbers was het dan ook puur genieten in Weert, men genoot vol verve van nummers zoals Round Here en A Long December. Net zoals jaren terug op Pinkpop bewezen ze wederom hun klasse. De heren waren goed in het uitrekken van hun klassiekers, wat het geheel misschien wat traag maakte, maar anders klonk het net zoals op het album, waardoor het nu veel meer gevoel met zich meebracht. Voor velen was het wel even wennen om Holiday In Spain te horen door Counting Crows en her en der was dan ook de Nederlandse tekst van Blof te horen. Iedereen beleefde dan ook de show van deze heren op een eigen manier.
Een nieuwsgierig Bospop-publiek meldde zich vervolgens op tijd in de Harley Davidson-tent, want velen waren toch echt nieuwsgierig naar wat muzikant Chris Isaak allemaal te brengen had. Velen hadden niet verwacht dat deze zanger een ware rock ’n roll-show zou optuigen, waarbij hij het absolute middelpunt zou zijn. Deze rocker van zeventig jaar bleek nog over een geweldig stemgeluid te beschikken met een schitterend timbre. Chris Isaak deed dan ook denken aan een zanger zoals Roy Orbison, die ook met gemak de hoge noten raakte. Daarnaast liet hij ook wat country horen en werd Bospop getrakteerd op zijn veelzijdigheid. Uiteraard kwamen ook die twee gigantische hits voorbij op deze mooie zondagavond. Bij het herkennen van de eerste tonen van Wicked Game haalden velen hun telefoon tevoorschijn terwijl anderen juist weer een dansje maakten. Vervolgens baande Chris Isaak zich door het publiek om bij de geluidstafel in het midden van de tent vrolijk door te zingen. Wie had ooit verwacht dat deze man nog zo energiek zou zijn en ook nog eens een volle tent Can’t Help Falling In Love zou laten meezingen? Chris Isaak deed dat en nog zoveel meer, het spelen van Blue Hotel bijvoorbeeld. Na al die jaren is hij still standing strong!
Aan grote namen op Bospop geen gebrek en niet voor niets mocht Anouk zich op deze zondagavond in Weert laten zien. De zangeres uit Den Haag behoeft eigenlijk geen introductie meer en was vandaag naar Bospop gekomen om te laten horen dat ze toch echt een van Nederlands beste zangeressen is. Wie had gedacht dat Anouk vandaag een makkelijk best-of-set zou spelen kwam bedrogen uit. De zangeres maakte het de toeschouwers, of misschien zichzelf, niet gemakkelijk door te kiezen voor de niet meest opzwepende songs. Daarnaast is het geluid op het terrein niet overal optimaal, waardoor de soms wat zachte zang nauwelijks te verstaan was. Gelukkig werd dat snel aangepast, maar nog bleek de set wat zachtjes doorkabbelen. Michel zorgde uiteraard voor een mooie meezinger en jeetje wat deed ze dat toch weer schitterend. Anouk doet niet aan opsmuk en dat was vandaag ook zo. What you see is what you get en de dame in kwestie bevestigde wederom haar status. Zo zorgde ze er voor dat menigeen nog kippenvel kreeg tijdens Lost en in het slot met Girl en ultieme meezinger Nobody’s Wife het publiek alsnog volop van zich kon laten horen.
Voor een laatste keer liep de Harley Davidson-tent helemaal vol. De allerlaatste act die in deze tent zou spelen was dan ook een hele speciale. Orchestral Manoeuvres In The Dark, oftewel OMD, had de eer om in de tent af te mogen sluiten. De synthpopband heeft enorm veel betekend voor de muziekindustrie en is anno 2026 nog steeds een gigantische inspiratiebron voor vele collega-artiesten. Vanavond in Weert werd dan ook overduidelijk waarom bij velen de muziek zo geliefd was. Zo mochten na opener Atomic Ranch de heupen op en neer wiegen tijdens Electricity en tijdens (Forever) Live And Die fronsten velen de wenkbrauwen. Men was even vergeten dat ook die hit uit hun koker was. Stiekem waren er dan ook meer songs van OMD, dan waar men stiekem bij had stilgestaan. De fans hoefden uiteraard niets te worden uitgelegd, zij raakten in trance van de synthpop met ook nog de nodige new wave-invloeden. Het was overigens ook nog een visueel spektakel in deze grote tent, want er waren schitterende visuals en ook nog een geweldige lichtshow. Dat altezamen met de uitvoering van Joan of Arc (Maid Of Orleans) zorgde voor het ultieme OMD-gevoel. Vanaf de eerste secondes van de hit ging er een rilling door menig lijf, wat een mooi moment om hier bij te mogen zijn. Na het spelen van die hit was het nog niet gedaan, er was nog genoeg voor het laatst bewaard, want met Locomotion en Enola Gay ontplofte de tent opnieuw. OMD was dan ook de ultieme tentafsluiter van Bospop 2026!
De gehele dag was het al druk bij de merchandisestand op Bospop. Daar waar op vrijdag nog de shirts van Volbeat veelal over de balie gingen waren het nu de spulletjes van Lenny Kravitz die goed verkochten. Diverse tourshirts, dure truien, tassen met Let Love Rule, er was van alles te koop en de fans stonden in de rij om het te scoren. Het grote veld van Bospop stond dan ook helemaal vol toen rond de klok van half twaalf tijd was voor de rocker uit New York. Lenny Kravitz trapte vanavond af met het toepasselijke Bring It On, waarmee de show werd ingeluid. Het was meteen duidelijk, Bospop was getuige van een rasartiest, die met Dig In vervolgens meteen een hit inzette. Dat was vervolgens niet meteen het startschot van de Greatest Hits-show. Met het uitgerekte TK421 bracht Lenny Kravitz een funky ode aan het adres van Prince, waarna vervolgens het blik met nostalgie werd opengetrokken. Zo zong hij nog What The … Are We Saying van het album Mama Said, waarna de eerste akkoorden van Always On The Run met luid gejuich werden onthaald. Het geweldige gitaarspel bracht velen in extase, maar ook bleken er veel luchtgitaristen in het publiek te staan. Lenny Kravitz had er zin in en met een brede glimlach verwelkomde hij zijn fans en vertelde , net zoals bij eerdere shows, dat Nederland een van de eerste landen was waar hij zo geweldig werd ontvangen. Ook nu werden zijn kunsten en die van zijn fantastische band met open armen ontvangen. Elke grote hit was raak en vol overtuiging zong het publiek mee met Fields Of Joy en het uitgesponnen Stillness Of Heart. Aan hits geen gebrek, maar wel aan speeltijd. Nadat It Ain’t Over ‘Til It’s Over had geklonken begonnen sommige bezoekers al op hun horloge te kijken. Men verwachtte nog heel wat hits, plus die ene hele lange afsluiter. Zou Lenny Kravitz alsnog langer mogen doorspelen of zou hij sommige hits moeten schrappen? De rocker speelde onverstoorbaar door en met American Woman klonk wederom een grote hit. Iedereen ging uit zijn dak en ook de muzikanten van de Amerikaan werden stuk voor stuk in de spotlight gezet. Lenny Kravitz werkt al jaren met dezelfde band en deze podiumervaring betaalde zich rijkelijk uit. Terwijl zijn speeltijd er eigenlijk al op zat trapte hij vrolijk Are You Gonna Go My Way af, zou hij werkelijk langer mogen doorgaan? Iedereen ging nogmaals uit hun dak, maar na deze klassieker moest hij zich excuseren, de tijd zat er echt op, hij moest echt het podium verlaten en wie dan ook had gehoopt op het grote meezingen op Let Love Rule kwam bedrogen uit. Daarvoor zou men echt moeten terugkomen bij een volgend optreden van de rocker. Misschien een smetje op dit optreden, maar wie vooral al die mooie momenten van deze show zou mogen optellen had absoluut niet mogen klagen. Lenny Kravitz nam de bezoekers vanavond mee terug in de tijd zonder zelf qua looks geen jaar ouder te zijn geworden.
Lenny Kravitz deed wat vele artiesten op deze editie van Bospop deden. Het publiek vermaken met een ijzersterk optreden, de bezoekers raken en laten meezingen en daarnaast even laten teruggaan in de tijd. De muziek stond dan ook centraal tijdens dit mooie festival in Weert en drie dagen lang mocht iedereen zich gelukkig prijzen met wat de organisatie uit de hoge hoed heeft weten te toveren. Wat volgend jaar de headliners gaan worden? Smaakt de dance naar meer? De tijd zal het leren, maar vooralsnog Bospop bedankt, of zoals Moby zou zeggen: Thank You Thank You Thank You!
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
