De loopbaan van Mortiis kent vele gezichten. Niet alleen door de verscheidenheid aan maskers, maar ook door zijn muziek. Ooit gestart als een darkambient act die flirtte met complete duisternis. Daarna ging de muziek meer en meer richting industrial rock. Met Ghosts of Europe maakt Mortiis een aalgladde vorm van electro/ synthpop met (nog steeds) een duister randje. Het duurt even om te wennen aan de gekozen richting. Dat komt vooral omdat het zo toegankelijk klinkt en nogal makkelijk in elkaar gezet lijkt. Het titelnummer laat direct het dilemma horen. Bij de eerste luisterbeurt is er vooral verbazing dat een act als Mortiis dit kan produceren. Aan de andere kant hebben we het vaker gezien bij een industrial act dat ze de grenzen van het commerciële opzoeken. Bekendste voorbeelden zijn Delerium, Conjure One (beide uit de koker van de muzikanten achter Front Line Assembly) en How To Destroy Angels (van Trent Reznor/ Nine Inch Nails). Wel kozen zij voor een andere bandnaam en pronkten zij meer met de dance/ triphop scene. Mortiis doet het onder zijn eigen naam. Bovendien is de muziek in zijn totaliteit veel minder opvallend. Wel erg mooi zijn de meer neoklassieke en bijna filmmuziek van Return To The Old Fields, Transcending Morpheus en Tribes Of Dystopia (met opvallende keelklanken). Toevallig allen gezongen door vrouwen, hoewel er ook een deel opgepakt wordt door Mortiis zelf. Toch heeft de muziek wat moois en inventief. Het is rustig, transcendent en bij elke luisterbeurt laat de muziek horen diepgang te hebben. Bovendien blijkt elk nummer een kop en staart te hebben. Het is gewoon goed geschreven en er is meer dan voldoende afwisseling. Ritmes en opvallende geluiden nestelen zich makkelijk in je hoofd. Grote vraag is of Ghosts of Europe zo’n indruk maakt dat deze na een aantal jaar nog terugkeert in je draailijst. Verwachting is van niet, maar dat is met meer platen zo. Mortiis levert echter wel degelijk een opmerkelijk album af waar met veel plezier naar te luisteren valt.