Het was in 2018 dat ik het Nederlandse A Liquid Landscape live mocht meemaken in het voorprogramma van Soen. Ik omschreef dit optreden van deze band op de volgende manier:
“De muziek van a Liquid Landscape is over het algemeen langzaam en melancholisch maar biedt dat wel aan in een gevarieerd muzikaal (vloeibaar?) landschap. Het is vooral een sfeerbeleving die in de instrumentale stukken strak en krachtig gevoeld wordt, waarbij de momenten met zang meer sereniteit uitstralen.”
De band had toen al onder deze naam een EP en twee albums op hun naam staan. En toen werd het een tijd stil, maar nu is het dan tijd voor Rogue Planet waarop A Liquid Landscape laat horen dat ze verder ontwikkeld zijn en een sterke speler zijn binnen het (internationele) proggenre. De boodschap met Rogue Planet is dubbel. Aan de ene kant laat het zien dat we in de wereld continu met elkaar verbonden zijn op vele manieren, maar aan de andere kant lijkt eenzaamheid meer aan de orde dan ooit tevoren.
Het viertal heeft dit vertaald in zeven nieuwe composities waarbij Few And Far Between part 1 en part 2 de spits afbijten en gezien mogen worden als één track. Wat opvalt is het ogenschijnlijke gemak waarmee de band een mooie muziekmuur neerzet. Toegankelijk, aantrekkelijk en toch intrigerend. Neem daarbij het stemgeluid van Fons Herder en je hebt een mooi samenspel van kracht en sereniteit. In part 1 blijft de basis onophoudelijk de rode draad in een gevarieerd progressief stuk muziek. Het einde lijkt wat uit te doven, maar is een mooie opmaat voor part 2, waarin de band een ruime aanloop neemt. Ze nemen de tijd om sfeer te creëren en om je in de compositie te trekken als het ware als een magnetische spons. Er is om het landschap te toveren niet veel nodig dan een laag ritme en mooie gitaarklanken, dat soms doet denken aan Pink Floyd. Halverwege lift de zang in alle voorzichtigheid mee op de fragiele basis. En hiervan uit worden er krachtige accenten ingezet terwijl het geheel zo heerlijk rustig blijft.
Intention begint met een sample. Het maakt nieuwsgierig en de enkele gitaarakkoorden zijn bijzonder effectief ingezet. Het doet me wat denken aan Red Guitars. Naar mijn idee heeft A Liquid Landscape niet zozeer het wiel uitgevonden maar zijn meesters in het spelen van wat ik ‘dreammetal’ noem.
Het is niet allemaal easylistening. Consequence heeft een meer krachtiger karakter en hier ligt er een mooie balans tussen couplet en refrein. Er wordt steeds in een golvende beweging gewerkt aan een fluide (of Liquid) opbouw met fraai meerstemmige zang en progressieve elementen.
Qua zang doet het stemgeluid van Fons me soms denken aan Dream Academy of Scritti Politti en de naam van Red Guitars is reeds gevallen. Progressieve rock dus met een knipoog naar de vorige eeuw. Raven Song part 1 geeft me dat gevoel eveneens. De muziek brengt me terug naar de (voor velen onbekende) band Dif Juz die ik ooit in het voorprogramma van The Cocteau Twins mocht aanschouwen. Na part 1 volgt natuurlijk part 2 en hier weet A Liquid Landscape de progressieve rock door te trekken naar een toegankelijke soort. Het heldere stemgeluid van Fons is voor mij hier leidend.
En zoals het een goed album betaamt, heeft Rogue Planet een mooie afsluiter van 9,5 minuten met de naam Virgo Calling. Ook hier weer nemen de heren de tijd om alles netjes op te bouwen en zij laten bij de bouw van dit fundament geen steken vallen. Ergens zou het je het gezapig kunnen noemen, maar dan wel in een positieve en rustgevende zin. En in de tijd is er mooi ruimte voor afzonderlijke muzikale stukken.
Rogue Planet was voor mij een hernieuwde kennismaking met A Liquid Landscape na het optreden in 2018. En ik ben onder de indruk van wat de band heeft neergezet. Het is progressieve rock met een gouden kader.