Toen ik aan het genieten was van het zwarte goud in Dublin, gaf Tim van den Hombergh mij een wel heel bijzonder bierviltje. Dat bleek namelijk Dead Man’s Town te zijn, de debuut EP van de Limburgse Pogues, Boys From The County Hell. Inmiddels is die CD een essentieel onderdeel van St. Patrick’s Day geworden en gaat hij altijd mee op road trip. Toen ik de aankondiging zag dat de band een nieuwe EP zou uitbrengen, getiteld Hope, Love & Whiskey, werd ik gelijk enthousiast. Dit soort muziek smaakt altijd naar meer, net zoals whiskey natuurlijk.
Afgelopen vrijdag verscheen de EP en zanger Roy Geurts stuurde me een fysiek exemplaar op. Op het werk moet ik het met de versie op Spotify doen, hier luister ik dagelijks naar, al krijg je dan niet de volledige luisterervaring. De CD voegt twee fantastische bonus tracks toe, een cover van Sloop John B, wat wereldwijd bekend werd in de uitvoering van The Beach Boys en een waanzinnige uitvoering van het trad nummer The Foggy Dew.
Het zestal nummers dat online te vinden is, zijn op een enkeling na, door Geurts geschreven. Zijn songwriting begint steeds meer een eigen stijl te vinden. Waar de vorige EP voornamelijk uit traditionele nummers bestond en de eigen geschreven nummers duidelijk geïnspireerd waren door vergelijkbare bands, bouwen ze nu verder op een bestaande sound op hun eigen manier. De teksten zijn sterker, instrumentaal lijkt de band nu nog beter op elkaar ingespeeld en de productie van Hombergh complimenteert dit mooi. Alsof je in een Ierse pub met heel goed geluid staat.
Mijn favoriet is Queen of it All, het nummer is verhalend opgebouwd en heeft een refrein dat het live ongetwijfeld goed zal doen. Een heerlijke meezinger dus. Productie technisch is dit ook het sterkste nummer, de energie van de band wordt goed vertaald op plaat en behoudt toch het detail van de originele opnames. Hierdoor komen de teksten ook goed over naar de luisteraar.
Traditionele nummers kunnen natuurlijk ook niet ontbreken, de instrumentale uitvoering van Rights of Men / Pride of Petravore is een fijne medley, waarvan het tweede nummer ook bekend is als Eileen Óg. De manier waarop deze nummers tot een komen is goed gedaan in een natuurlijke overgang. Hier krijgen de bandleden de kans om hun instrumentale talent vol overtuiging te brengen.
Ik blijf het mooi vinden hoe een groep Limburgse Pogues fans je heimwee naar Ierland kan geven door middel van hun muziek. Dat gevoel is onmisbaar bij het horen van Ballad of a Wandering Soul, de afsluiter van de digitale versie van de EP. Wederom smaakt dit naar meer en ik ben benieuwd wanneer we een volledig album van ze kunnen verwachten. Tot die tijd heb ik in ieder geval twee mooie CDs om tijdens een road trip op te zetten, wellicht een road trip die leidt tot een live optreden van de band…